Θα πάρω μια ανηφοριά θα πάρω σκαλοπάτια να βρω τα μονοπάτια που παν στη Λευτεριά…
Του ΠΕΤΡΟΥ ΛΥΡΑΝΤΩΝΑΚΗ
Θα πάρω μια ανηφοριά θα πάρω σκαλοπάτια να βρω τα μονοπάτια που παν στη Λευτεριά…Στίχοι του Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Απαγχονίστηκε από τους Άγγλους στις 13 Μαρτίου 1957 σε ηλικία μόλις 19 χρονών
56 χρόνια πριν, ξημέρωνε μια μέρα διαφορετική από τις άλλες στην αγγλοκρατούμενη Κύπρο. Το δίκαιο αίτημα των Κυπρίων για ένωση με τη μητέρα Ελλάδα θα ακουγόταν στο εξής δυναμικά. Η διπλωματία είχε αποτύχει, η προσφυγή της Ελλάδας στον ΟΗΕ για αυτοδιάθεση του Κυπριακού Ελληνισμού είχε απορριφθεί λίγους μήνες πριν(17 Δεκ. 1954), ενώ το δημοψήφισμα που οργάνωσε η Εκκλησία της Κύπρου (15 Ιαν 1950) και στο οποίο οι Κύπριοι απαίτησαν σε ποσοστό 95,7 την ένωση με την Ελλάδα είχε αγνοηθεί, όπως και η συμβολή και οι θυσίες της Ελλάδας στη συμμαχική νίκη του Β παγκοσμίου. Κάποιοι ξεχωριστοί άνδρες αποφασίζουν να πάψουν να επαιτούν το αυτονόητο και απαιτούν δυναμικά να ακουστούν. Ξημέρωνε 1η Απριλίου, αλλά δεν ήταν ψέμα, ο ραδιοφωνικός σταθμός, όργανό προπαγάνδας των κατακτητών, ανατινάζεται, την ίδια νύχτα πέφτει και ο πρώτος νεκρός του αγώνα, ο Μόδεστος Παντελή. Στην προσπάθειά του να κόψει την παροχή ρεύματος και να προκαλέσει συσκότιση στη πόλη της Αμμοχώστου παθαίνει ηλεκτροπληξία. Το ξημέρωμα οι Κύπριοι θα αντίκριζαν την προκήρυξη της θρυλικής Ε.Ο.Κ.Α., που ανάμεσα σε άλλα έλεγε: Με την βοήθειαν τού θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου τού Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν τού Αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίον μάς κατέλιπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην: “‘Η τάν ή επί τάς…Έλληνες, όπου και αν ευρίσκεσθε, ακούσατε την φωνήν μας: Εμπρός, όλοι μαζί για την λευτεριά της Κύπρου μας. “. Στην προκήρυξη δινόταν και το όνομα του αρχηγού της: Διγενής, ψευδώνυμο του στρατιωτικού Γεωργίου Γρίβα. Έως το Φεβρουάριο του 59 η Ε.Ο.ΚΑ. θα έγραφε σελίδες δόξας, τις τελευταίες της νεώτερης Ελληνικής ιστορίας. Οι δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει πολλές, με κύριες την απουσία πολεμικής πείρας των Κυπρίων, την έλλειψη εφοδίων σε αντιδιαστολή με τον πάνοπλο εχθρό, την περιορισμένη έκταση της Κύπρου, και τη γεωγραφική της θέση. Αναγκαστικά λοιπόν ο αγώνας θα είχε τη μορφή ανταρτοπολέμου. Παράλληλα με τα, πολλές φορές θεαματικά, χτυπήματα της Ε.Ο.ΚΑ. ο πληθυσμός της Κύπρου συμμετείχε και αυτός στον αγώνα με πολλούς τρόπους, απεργίες, διαδηλώσεις, τροφοδοσία των ανταρτών, συλλογή πληροφοριών κλπ.
Δυστυχώς αν και σε στρατιωτικό επίπεδο οι Άγγλοι απέτυχαν να καταβάλλουν την Ε.Ο.Κ.Α. και τη θέληση του Κυπριακού Ελληνισμού, πέτυχαν να καταβάλλουν τους Έλληνες πολιτικούς και τελικά οδηγηθήκαμε σε μια προβληματική ανεξαρτησία και τελικά στην εισβολή και κατοχή. Πρωταγωνιστές της πολιτικής προδοσίας (συμφωνίες Ζυρίχης, Λονδίνου, απόσυρση μεραρχίας και ο κατάλογος δεν έχει τέλος…)διάφοροι αστέρες της ψευτοεθνικοφροσύνης και της αμερικανοαγγλοδουλείας. Για τον αρχαίο Αθηναίο στρατηγό Κίμωνα που πήγαινε στην Κύπρο με τριήρεις, η Κύπρος δεν ήταν μακριά, για τον «εθνάρχη» ήταν…
Είναι θλιβερό επίσης πως ο αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α. είναι παντελώς άγνωστος στον μέσο Έλληνα, κανείς δεν ξέρει για τα νέα παιδιά που σκοτώθηκαν από τους «πολιτισμένους» Άγγλους, ακόμα και για τους Ελλαδίτες διαδηλωτές που έπεσαν νεκροί από την αστυνομία του «εθνάρχη». Ο ηρωικός θάνατος του Γρηγόρη Αυξεντίου, του Κυριάκου Μάτση του Μάρκου Δράκου και τόσων άλλων που έπεσαν πολεμώντας ή απαγχονίστηκαν από τους βαρβάρους, αιώνια παραδείγματα περιφρόνησης του θανάτου και αγάπης για την πατρίδα δεν διδάσκονται, ούτε τιμώνται από τον πολιτικό κόσμο και πνευματικό κόσμο.
Αντί επιλόγου παραθέτω τα λόγια του ήρωα Μάκη Γεωργάλλα προς τον Γρηγόρη Αυξεντίου πριν ξεψυχήσει, 21 ετών μόλις, από τις σφαίρες των Άγγλων: «Μάστρε (αρχηγέ) μου, πεθαίνω, ζήτω η Ελλάδα». Και μια δήλωση στο ΡΙΚ λίγες μέρες πριν (28 Μαρτίου) του ελληνόφωνου κοσμοπολίτη που παριστάνει τον Υπ. Εξ της Ελλάδας Δρούτσα: «ο θεσμός της μητέρας πατρίδας δεν ισχύει πλέον». Τα συμπεράσματα δικά σας…
