Ατυχέστατη υπήρξε η επιλογή της ημέρας της παρέλασης
του Νίκου Πολιουδάκη 
Πτυχιούχου Επικοινωνίας & Μ.Μ.Ε.
Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών
Ατυχέστατη υπήρξε η επιλογή της ημέρας της παρέλασης για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου από διαμαρτυρόμενους πολίτες για την εκδήλωση παραπόνων απέναντι στην κυβέρνηση. Όπως ατυχέστατη και η δήλωση του υφυπουργού Προστασίας του Πολίτη περί «ασήμαντης ομάδας πολιτών».
Από τη μία, οι μόλις δύο εθνικές και οι κατά τόπους επέτειοι του έτους και οι παρελάσεις που συμπληρώνουν το τελετουργικό μνήμης στους ήρωες που θυσιάστηκαν για να ζούμε σήμερα τουλάχιστον ελεύθερα, δεν πρέπει να γίνονται χώροι εκδήλωσης λαϊκής αγανάκτησης, με αφορμή την παρουσία προσώπων από την πολιτική ηγεσία. Από την άλλη, δεν υπάρχουν σημαντικές ή ασήμαντες ομάδες πολιτών, είτε αυτές αντιπροσωπεύουν σε πολιτικό επίπεδο την πλειοψηφία είτε τη μειοψηφία, ούτε η πράξη διαμαρτυρίας συνίσταται στο μέγεθος του αριθμού των ατόμων που την απαρτίζουν.
Αναμφισβήτητα, το μεγαλύτερο μέρος από το παρεβρισκόμενο για την παρακολούθηση της παρέλασης της 25ης Μαρτίου κοινό ήταν και είναι δυσαρεστημένο με την τωρινή κατάσταση της χώρας, την «μνημονιακή» πολιτική, αλλά και το πολιτικό σύστημα στο σύνολο του. Όμως δεν επέλεξε την ημέρα εκείνη για να διαμαρτυρηθεί, όταν η πάροδος του έτους χαρακτηρίζεται από πληθώρα απεργιακών κινητοποιήσεων.
Μπορεί να πει κανείς ότι το θέμα της παρέλασης είναι κάτι το εθιμοτυπικό, όταν η ποιότητα της ζωής των Ελλήνων πολιτών πάει από το κακό στο χειρότερο μέρα με τη μέρα. Όμως ο ίδιος θα πρέπει να αναρωτηθεί: μήπως η απουσία ηθικής, είναι η κύρια αιτία για το σημ£ρινύ καψακυλημα της ταλαίπωρης Ελλάδας και η ευθύνη βαραίνει δυστυχώς όλους μας; Διότι το ήθος αποδεικνύεται από τα μεγαλύτερα πράγματα ως τα μικρότερα. Ο ίδιος πάλι θα πει: ποιος έχασε το ήθος του (βλ. χρόνιο πολιτικό σύστημα) για να το βρω εγώ; Κι ο ίδιος μπορεί να απαντήσει στον εαυτό του: όταν με άτοπες και άκαιρες ενέργειες μου δίνω το πάτημα σε κάποιους να με απαξιώσουν και να χάσω το δίκιο μου, δεν απέχω πολύ σε ό, τι αφορά την έλλειψη σεβασμού απέναντι σε αξίες. Σίγουρα δε γίνομαι όμοιος, όμως βάζω λιθαράκια για να διαιωνίζεται η καταπάτηση της ηθικής.
«Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα» θυμίζει η κατάσταση στο σύνολο της χώρας. Η κατάσταση στην Κερατέα θυμίζει Λιβύη. Κανείς δεν κάνει πίσω. Όι κάτοικοι μιλούν για εξυπηρέτηση συμφερόντων επιχειρηματιών/φίλων του κράτους, ενώ η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι δε βρίσκει ανταπόκριση από φορείς της περιοχής, τους οποίους τους καλεί σε διάλογο για την ανεύρεση λύσης. Οι οδομαχίες κατοίκων-ΜΑΤ κοντεύουν να κλείσουν τέσσερις μήνες. Τραγική ειρωνεία; Ενώ οι κάτοικοι μάχονται για τη μη δημιουργία Χ.Υ.Τ.Υ. και την αποφυγή μόλυνσης του περιβάλλοντος και συνεπώς των ζωών τους, καθημερινά η αλόγιστη χρήση χημικών από τη μία και βομβών μολότοφ από την άλλη συναινεί στη βραχύχρονη περιβαλλοντική καταστροφή…