Ποιος είδε το όμορφο σκαρί βάρκας
Του Γ.Π. 
Ποιος είδε το όμορφο σκαρί βάρκας να λικνίζετε πάνω στο κύμα τραγουδώντας «Θάλασσα και αλμυρό νερό να σε ξεχάσω δεν μπορώ» και δεν την καμάρωσε; Ποιος ταξίδεψε μαζί της σκίζοντας τα βαθιά νερά κωπηλατώντας ο ίδιος το απόβραδο ρίχνοντας το παραγάδι και με το σήκωμα της ημέρας ανασύροντας το να βλέπει τα ψάρια να κρέμονται στο μεταξωτό ορμίδι, να σπαρταρούν και να πέφτουν πάνω στην καρίνα της και να μη μαγεύτηκε;
Και όμως το θέαμα τούτο είναι αμυδρό σε σχέση με την έκπληξη που νιώθει ο άνθρωπος που διαβαίνει τους δρόμους της χώρας των Ετεοκρητών που όλα εδώ είναι ένα θαύμα αρμονίας και λαμπρότητας που όλα είναι δεμένα μεταξύ τους « σε μια θηλιά αμάλαγη με δίχως ασκημάδι». Ο φλοίσβος της θάλασσας να βρέχει τους πρόποδες τους βουνού. Ο κάμπος αδελφοκτά να αγκαλιάζει το λαγκό και το οροπέδιο. Η αύρα να αμιλλάται με το βορειά με ελλανοδίκη κριτή τον ήλιο. Η πηγή να κελαρύζει πλάι στο ρούμα, το καλλιεργημένο να συνυπάρχει με το χέρσο, το άγριο με το ήμερο, η δενδροφυτεία με το δάσος, το νόστιμο αμύγδαλο με το δυναμερό βελανίδι, το άρωμα του βασιλικού με την ευωδιά του θύμου, το γευστικό ρεβίθι με το γλυκό φασκόμηλο και το ψιλοβρόχι με τη χιονοστιβάδα. Ο Ερμής σαν βοσκός να αποστροφιάζει το κοπάδι του και κατάκοπος να ξαπλώνει κάτω από τους πρίνους « έχοντας το αγέρι πάπλωμα και τα χαλίκια στρώμα και το αργυρό του το σπαθί να το’ χει προσκεφάλι». Και το ζευγολάτη τα δειλινά να ανοίγει το ερημοκλήσι του Αγίου του τόπου του. Και άθελα του ο διαβάτης μαγεμένος να ομολογεί «Αληθώς ο τόπος τούτος ουκ έστι άλλος ει μη οίκος-ανθρώπου». Και όλο τούτο το υπερθέαμα το απολαμβάνει κανείς πιο ολοκληρωμένα τις αυγουστιάτικες νύχτες ξαπλωμένος στο μάλαμα του αλωνιού με υπνόσακο την αχυροσακούλα να βλέπει τα χιλιάδες αστέρια να ρίπτουν το φώς των απάνω του, σαν στοργικό βλέμμα μητέρας και οι διάττοντες αστέρες να τραβούν τις φωτεινές του κορδέλες σαν ουράνιο κέντημα με τη σελήνη μειλίχια και ευχαριστημένη να απολαυάνει τούτο σαν να είναι εργόχειρο δικό της. Και σαν προχωρήσει η νύχτα και σκάσει η ανατολή και προβάλει ο Απόλλωνας με όλη την συνοδεία του πατώντας πάνω στα ουρανοβάμονα σκαλέρια του όλος τούτος ο κόσμος να παίρνει άλλη όψη ολόφωτη γεμάτη ζωή και κίνηση. Το ψάρι να κολύμπα, ο λαγός να τρέχει, το δέντρο να σείετε, το πρόβατο να βελάζει, τα νέφη να ουρανοδρομούν και ο άνθρωπος αδιάφορα να σφυρολογά. Και σαν διαβεί τα ουρανόκορφα να χαμηλοπατεί κουρασμένα και να αφήνει τον εαυτό του να βυθίζεται στα γαλανά νερά του πελάγους αφήνοντας πίσω του σαν αχτινοδεμένο περιδέραιο θεότητας ένα ολόφωτο τεράστιο ημικύκλιο που δεν είναι άλλο παρά η χιλιοτραγουδισμένη πύλη του ουρανού μέσα στην οποία ορμητικά έχει εισβάλει η ανθρώπινη σκέψη ιχνηλατώντας την αρχέγονη μορφή της ύλης και αναζητώντας την αρχή της ζωής. Και σαν αποκάμει εξαντλημένος εξαπολύει ως πυραυλοκίνητο όχημα την φαντασία του για να χωθεί στα άδυτα των αδύτων και εκείνη σαν πολύξευρη γερόντισσα να πλέκει μύθους και διηγήσεις για θεούς και θεότητες με ξεχωριστό πορτρέτο για κάθε φυλή για κάθε λαό για κάθε πολιτεία και για κάθε άνθρωπο με κοινό τους γνώρισμα την ποιότητα της ζωής. Και στο κατακόρυφο του ουρανού να συνθέτει την ουρανοστάλακτη καθέδρα του αρχέγονου δημιουργού που όλο το σύμπαν είναι απαντοχιά του, πάνω στο οποίο αφήνει να απλωθεί το ενδιαφέρον του η μέριμνα του και η πατρική του στοργή.
Όλοι τούτη τη απαράμιλλη εικόνα την χαίρεται όλοι οι έμψυχοι και άψυχοι πλάση με μοναδική εξαίρεση τον άνθρωπο που σκυθρωπός και κατσουφιασμένος γκρινιάρης και απογοητευμένος έχει στραμμένο το βλέμμα του πάνω στις χωματερές της γης και τα πόδια του χωμένα μέσα στα λασπόνερα σαν σκλάβος και δεσμώτης του εαυτού του επαληθεύοντας το γνωστό Ζαν Ζακ Ρουσόειο: «Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος μα είναι πάντοτε αλυσοδεμένος» και με παράπονο να μονολογά «Ξημερώνει στις καρδιές όλου του κόσμου μα για μένα δεν εγχάραξε ποτέ». Αγναντεύοντας έτσι την ευτυχία του να έρθει μέσα από τα έγκατα της γης και εκείνη να κυλάει απαλά και να περνάει μέσα από πετρώματα από ξερόχορτα και Αυγείους χώρους και να φτάνει στα πόδια του θολοί και αδύναμοι σαν το πιάτο της φιδέ της ανάρρωσης.
Και όλο τούτο, ενώ πάνω από το κεφάλι του απλώνεται ένας απερίγραπτος κόσμος χαράς και ευτυχίας, που είναι ο πτερωτός κόσμος των πουλιών, μετά άπειρα γένη και πλήθη του που δολιχοδρομούν το ουράνιο στερέωμα χωρίς τροχονόμους αλλά και χωρείς συγκρούσεις τρακαρίσματα και πάρκιν, με κινητήριο δύναμη όχι το καυσαέριο της αμόλυβδης αλλά τη πνοή της καρδιάς των. Ποιος αλήθεια μπορεί να περιγράψει τον θαυμάσιο αυτό κόσμο; Ο κονδηλοφόρος του Παλαμά αδυνατεί, η φαντασία του Δάντη είναι αδύναμη και η θεϊκή έμπνευση του Ομήρου δεν επαρκεί. Γιατί στα αλήθεια ποιος Καζαντζάκης να ζωντανέψει το καπετανίσιο βλέμμα και πέταγμα του αετού στα μεσούρανα; Πια πένα του Πρεβελάκη να ηχογραφήσει το πλούμισμα και το αναστάσιμο εγερτήριο κακάρισμα της πέρδικας μέσα στους δρουσουλιασμένους λαγκούς; Ποιος μολυβογράφος του Παπαδιαμάντη να σκιαγραφήσει το ψαλιδιστό πέταγμα του χελιδονιού πάνω από τα ανώφλια θυρών και παραθύρων του ανθρώπου; Ποιος Ουράνης με το πινέλο του να νωπογραφήσει το βύθισμα του γλάρου μέσα στο βυθό της θάλασσας ανασέρνοντας το ψάρι του εδέσματος του; Ποιος Αννίβας να στρατηγήσει τα τολμηρά μεταναστευτικά κινήματα των πουλιών; Ποιος στα αλήθεια; Ποιος; Ποιος Κορνάρος να στιχουργήσει , Τυρταίος να τραγουδήσει και Ρωμανός να συνθέσει το απαράμιλλο άσμα του αηδονιού; Ποιος; Ποιοι;
Κι όμως παρ ταύτα είναι ανάγκη να δώσουμε περιγραφή αδέξια σαν ορνιθοσκάλισμα του κοντινού μας φτερωτού φίλου του σπουργίτη. Δες τε τον να φτερουγίζει με την σταχτιά του πανοπλία ως προσαρμογή και προστασία από κάθε κίνδυνο σε αντίθεση με τον άνθρωπο που βαδίζει αφύλακτα και απροσάρμοστα. Να φτερουγίζει στα χαμόκλαδα και στα σύδενδρα θεωρώντας τα σαν τα όρια της δραστηριότητος του και όχι σαν τον ανεγκέφαλο άνθρωπο που άσκοπα ξανοίγετε με αποτέλεσμα να έχει κατακόρυφο πτώση όπως το λιώσιμο των φτερών του Ίκαρου. Ιδού το αίτιον της θαυμαστής ανάπτυξης του ανθρώπινου πολιτισμού αλλά και της βαρβαρικής του καθίζησης . Και σαν έρθει ο χρόνος των ημερών του επιλέγει τον δια βίου σύντροφο της ζωής του. Επιλέγει αλάνθαστα τη θέση και αρχιτεκτονικά την οικοδομεί με πρόβλεψη καλοριφέρ και ερκοντίσιον. Εδώ γεννοβολά η μητέρα με στοργή τρέφει τους νεοσσούς και ο πατέρας τα παιδαγωγεί για το πέταγμα στον αέρα. Ιδεώδης μορφή της οικογενειακής ζωής χωρίς τα ξενοκοιτάγματα του μοντέρνου ανθρώπου . Φτιάχνει τις συνοικίες του και τις πολιτείες του με σύνεση με σαφή τα όρια της ιδιοκτησίας ώστε να αποφεύγετε κάθε σύγκρουση σε αντίθεση με την ανθρώπινη κοινωνία που ο ένας εχθρεύεται τον άλλο και με κάθε τρόπο θέλει να τον παραγκωνίσει. Καθορισμένη η ώρα της νυχτερινής ανάπαυσης και όχι τα ανατσούμπαλα ξενονυχτίσματα του ανθρώπου. Καθορισμένο και το πρωινό του εγερτήριο που εξορμούν για το καθημερινό τους ψωμί πάνω στο ίδιο χωράφι και με ευστροφία καθένα να μαζεύει το αναγκαίο και απαραίτητο αγαθό για τη συντήρηση του. Παράδειγμα υπέροχο για τον άνθρωπο που ο φλοιός της γης έχει τη δυνατότητα να θρέψει πολλαπλάσια εκατομμύρια φτάνει να επικρατήσει η λογική του σπουργίτη. Το κρατώ στο χέρι μου το σπουργίτη και θαυμάζω την αναλογία στο σώμα του. Το κεφάλι μικρό αλλά και εύστροφο για να κινείται και να βλέπει πανταχόθεν, και όχι όπως τον άνθρωπο που βαδίζει με παρωπίδες. Τα μάτια του μικρά αλλά σπινθηροβόλα για να εντοπίζουν από μακριά τον σπόρο και όχι όπως το βλέμμα του ανθρώπου που βλέπει μόλις σε απόσταση των δακτύλων του. Το ράμφος του μικρό αλλά μπορεί να κόβει το κάθε σκληρό φυλλαράκι και να αλέθει τον κάθε σπόρο καλύτερα από το ψαλίδι του φραγκοράφτη και τον τροχό του μυλωνά. Τα φτερά του σκληρά αλλά ανοιγοκλείνουν σαν βεντάλια για να πετά ψηλά η χαμηλά ανάλογα με τους καιρούς. Μήνυμα για τον άνθρωπο να αξιολογεί τις ευνοϊκές στιγμές και να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες . Η ουρά του να ουρανοδρομή πιο εύστροφα από την προπέλα του πλοίου και τον ανεμοδείκτη του αεροπλάνου. Τα πόδια του λεπτά αλλά δυνατά για να στηρίζουν το σώμα του ακόμα και στο πιο τρυφερό κλαδάκι χωρίς να φοβάται να πέσει ακόμα και όταν τον πάρει ο ύπνος ή είναι κουρασμένος, δίδαγμα για τον άνθρωπο να πορεύεται στη ζωή έχοντας σαν στήριγμα και θεμέλιο αξίες και οράματα. Με το ράμφος του με τσιμπάει και με την ταχυρυθμία της καρδιάς του μου δείχνει να καταλάβω ότι η σκλαβιά δεν του αρέσει γιατί είναι πλάσμα ζωντανό και θέλει να χαίρεται την ελευθερία του. Το αφήνω να φύγει και κείνο με ένα κελάηδισμα με χαιρετά και με ευγνωμονεί. Ω!! τι υπέροχο δείγμα της αληθινής ελευθερίας σε αντίθεση με εκείνη του ανθρώπου; «Η ελευθερία είναι δενδρί που το νερό δεν θέλει μόνο με αίμα τρέφετε …..». Που είναι βωμός προσφοράς εκατόμβης ανθρωπίνων θυμάτων και θυσιών. Πάνω στα οστά των οποίων κραδαίνει την κόψη του σπαθιού της που με βιά μετράει τη γη. Ρουμάνια μαύρου αίματος λές και ολόκληρος η γη είναι «αγρός αίματος». Όλως τούτος ο φανταχτερός κόσμος του τραγουδιού και της χαράς δίνουν ηχηρό σάλπισμα στους ανθρώπους λέγοντας τους: Όλο το δάπεδο της γης είναι ιδιοκτησία σας είναι το περβόλι σας φροντίσετε το ,ομορφίσετε το σαν καλή νοικοκυραίοι οι σκέψεις σας και οι ιδέες σας να μη σέρνονται κάτω από τα χαλίκια και τους αγκαράθους γεμάτες φόβο και δηλητήριο αλλά σαν του γερακιού το πέταμα στις βουνοκορφές . Αναβλέψετε τον ουρανό κόψετε τα λουριά που σας δεσμεύουν πετάξετε την προκαδούρα από τα υποδήματα σας και από μαγνητιστείτε . Ανατρανιστά κοιτάξτε και μιμηθείτε μας «μάθετε….. βλέπετε τα πετεινά του ουρανού». Για να μπορεί η ζωή σας να είναι μια διαρκής άνοιξη χωρίς ανεμοθύελλες και καταιγίδες . Γιατί στα αλήθεια «μονάχα η χαρά στη ζήση σας ταιριάζει».
Ρέθυμνο 17-3-2011