Η αφίσα της Παγκόσμιας Ημέρας Υγείας στην αίθουσα αναμονής Ιατρείου
Του Γιώργου Φρυγανάκη
g_frygan@hotmail.com
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Υγείας (7 Απριλίου)
Η αφίσα της Παγκόσμιας Ημέρας Υγείας στην αίθουσα αναμονής Ιατρείου έδωσε το…εναρκτήριο λάκτισμα στο συνειρμικό παιχνίδι της σκέψης. Και το μυαλό πηγαίνει:
Στη Θεά της αρχαίας μυθολογίας «Υγίεια», σύζυγο (ή κόρη) του Ασκληπιού, που προσωποποιούσε τη σωματική, πνευματική και ψυχική υγεία, και μητέρα (ή αδελφή) των «Ασκληπιάδων» Πανάκειας, Ιασώς και Ακησώς…
Στον ορφικό ύμνο της υγείας: «Ιμερόεσσα, ερατή, πολυθάλμιε, παμβασίλεια, κλύθι, μάκαιρ’ Υγίεια, φερόλβιε, μήτηρ απάντων…»…
Στον Όρκο του Ιατρού-φιλόσοφου Ιπποκράτη, μνημείο ανθρωπισμού και αλτρουϊσμού: «Αγνώς δε και οσίως διατηρήσω βίον τον εμόν και τέχνην την εμήν…» (Θα διατηρήσω αγνή και καθαρή τη ζωή μου και την τέχνη μου). Αλλά και στα αποφθέγματά του: «Ιατρός φιλόσοφος, ισόθεος», «Ιατρός σωμάτων άρχων αλλ’ ου χρηματιστής», «Αδόλεσχος ιατρός επί νόσω νόσος»…
Στους Γιατρούς και στις Γιατρίνες της Χριστιανοσύνης (με πρωτοπόρο τον ευαγγελιστή Λουκά), που υιοθέτησαν την αρχαία ιπποκρατική ιατρική, πρεσβεύοντας την ιατρική του «όλου ανθρώπου», δηλαδή εκείνη που θεραπεύει το ανθρώπινο σώμα και ταυτόχρονα φροντίζει την ψυχή, αποτελώντας έτσι τους προδρόμους της σημερινής κοινωνικής ιατρικής. Και μάλιστα σ’ εκείνους που άγιασαν με τα μαρτύριά τους, όπως οι 20 Άγιοι Ανάργυροι, μεταξύ των οποίων και ο Άγιος Παντελεήμων και οι αδελφοί Κοσμάς και Δαμιανός, που έγιναν τραγικά θύματα του φθόνου συναδέλφων τους γιατρών, επειδή γιάτρευαν αρρώστους δωρεάν!…
Στους σημερινούς «Γιατρούς χωρίς σύνορα» – τους σύγχρονους «Σβάιτσερ» – και στα…σύνορα χωρίς Γιατρούς. Στους Γιατρούς λειτουργούς και στους ψυχρούς επαγγελματίες. Στους «ισόθεους» και τους…ξεθεωμένους από τις συνεχείς βάρδιες αλλά και σ’ αυτούς που… δεν έχουν το θεό τους. Στους Γιατρούς που σώζουν ζωές και στους επίορκους γιατρούς που εμπορεύονται ζωές ή ανθρώπινα όργανα. Στους δωροδοκούμενους γιατρούς και στους εκ πεποιθήσεως ή εξ ανάγκης δωροδόκους τους…
Στο Νοσηλευτικό προσωπικό που δεν επαρκεί και… τρέχει και δεν φτάνει. (Κι έχουμε και την τρόικα, που…τρώει τις τέσσερις προσλήψεις για τις πέντε αποχωρήσεις κι αφήνει μία)…
Στο ΕΣΥ (Εθνικό Σύστημα Υγείας),που κάποιοι μετέτρεψαν σε «εγώ» αλλά και στο ηρωϊκό «Εγώ» που επιμένει να θυσιάζεται καθημερινά για το «εμείς», συχνά μέσα σε τριτοκοσμικές συνθήκες και συνήθως χωρίς ένα «ευχαριστώ»…
Στις προεκλογικές εξαγγελίες για τις…χρόνιες ασθένειες των Νοσοκομείων μας και το μετεκλογικό…αλσχάιμερ των εξαγγελλόντων. Στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα όπου δεν συμπεριλαμβάνονται άνθρωποι που κάνουν καθημερινά παρέα με τις ασθένειες…
Στα φάρμακα και στις…φαρμακερές τιμές ή… ατιμίες. Στην υγεία, που κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τη χάσουμε και μετά τρέχουμε και δεν φτάνουμε για να την ξαναβρούμε. Στις «υγιεινές» τροφές ή τα «συμπληρώματα» διατροφής που αποδεικνύονται «Δούρειοι ίπποι» κατά της υγείας μας.
Στους ανθρωπιστές Ρεθυμνιώτες Γιατρούς· στους «Ευκλείδηδες», στους «Μαρούληδες», τους «Φραγκιαδάκηδες», τους «Χριστοφοράκηδες», τους «Σερντεδάκηδες – για να περιοριστώ στους «απόδημους»…
Στους «κατά φαντασίαν ασθενείς» και τους…κατά φαντασίαν γιατρούς. Στους Γιατρούς-λογοτέχνες (Αναγνωστάκης, Καρκαβίτσας…) και στους λογοτέχνες «Γιατρούς». Αλλά και στον ποιητή μας Στέλιο Κανταρτζή και τις προσφωνήσεις του προς το…βασιλιά Καρνάβαλο, όπως η παρακάτω από το «Απόκριες 1981»:
Για το Νοσοκομείο μας την προσοχή σου δώσε!
Εκεί νοσηλευόμεθα πατείς με και πατώσε!
Και θεωρείται τυχερός αυτός που θα μπορέσει
έστω και σε διάδρομο να καταλάβει θέση…
Στην «ιαματική» εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου στη ΝΕΤ «Στην υγειά μας, ρε παιδιά», αλλά και στο Σαρμπέλ που με το «Γεια σου, Μαρία», εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Εurovision και μετά εξαφανίστηκε, λες και …φαρμακώθηκε από το αποτέλεσμα…
Στην «υγεία» των πόσεων ή προπόσεων (Εις υγείαν, στην υγειά σου/σας) αλλά και των χαιρετισμών ή αποχαιρετισμών («Γεια», «Γεια σου/σας»)…
Γεια σας!…
