Για την περιβαλλοντική κατάσταση του πλανήτη μας έχουν χυθεί τόνοι μελανιού
ΡΩΓΜΕΣ ΙΣΧΥΟΣ
Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού αναλυτή
E-mail: emmakoum@otenet.gr
Για την περιβαλλοντική κατάσταση του πλανήτη μας έχουν χυθεί τόνοι μελανιού και έχει γραφεί πλήθος σοβαρών, αλλά και μεγάλος αριθμός επιδερμικών αναλύσεων και προσεγγίσεων. Σήμερα, μέσα από τη στήλη μας, θα κάνω μια απόπειρα να προσεγγίσω το θέμα διαφορετικά, λίγο πιο παγκόσμια θα μπορούσα να πω. Την ώρα που η «ενεργειακή ανεξαρτησία» μέσω της πυρηνικής ενέργειας αποδεικνύεται ένα επιχείρημα με έωλη βάση και τη στιγμή που η πυρηνική κρίση της Ιαπωνίας προκαλεί τρόμο σε όλο τον πλανήτη, είναι πολυτέλεια να σκεφτόμαστε μόνο τα δικά μας προβλήματα, σημαντικά ή ασήμαντα, μικρά ή μεγάλα.
Ξεφορτώσαμε και ξεφορτώνουμε τόνους πυρηνικών και άλλων αποβλήτων στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Κάναμε τη ζωή μας άνετη με τη χρήση της τεχνολογίας, αλλά χάσαμε την ηρεμία μας. Νομίσαμε ότι μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε χωρίς συνέπειες, να στήνουμε μαγγανείες και κάθε είδους αλχημείες χωρίς αιδώ, χωρίς περίσκεψη, χωρίς τιμωρία και χωρίς έλεγχο.
Η Ισπανία, μια χώρα που πασχίζει να αποφύγει την ένταξη στο Μηχανισμό Στήριξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ξεπέρασε κάθε ρεκόρ χρήσης αιολικής ενέργειας τον περασμένο μήνα. Το Μάρτιο η αιολική ενέργεια στη χώρα αυτή ξεπέρασε όλες τις υπόλοιπες στην παραγωγή ηλεκτρισμού. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, η αιολική ενέργεια ανήλθε στο 21% της συνολικής παραγωγής ηλεκτρισμού έναντι 19% που παρήγαγαν τα πυρηνικά εργοστάσια.
Ο μύθος της παντοδυναμίας του ανθρώπινου είδους σιγά-σιγά τελειώνει. Οι «hand made» προσεγγίσεις, απορρίπτονται εκ προοιμίου. Η ειρηνική κυριαρχία της παγκοσμιοποίησης επιφέρει συγκατάβαση στη χρήση πυρηνικής τεχνολογίας, η οποία αποκαλύπτει το σκληρό της πρόσωπο. Άλλωστε κάθε κοινωνία εκφράζει τις δικές της ιδιαίτερες ανάγκες σε κάθε χρονική περίοδο. Η ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα στις 06.08.1945, αφήνει ακόμη τα σημάδια της έντονα πάνω στους ανθρώπους εκείνους που λυπούνται, πενθούν, στεναχωριούνται και αργοπεθαίνουν. Και σήμερα, εφτά σχεδόν δεκαετίες μετά, συμβαίνει πάλι. Μια τραγωδία άλλης μορφής, αλλά ίδιας προέλευσης. Λες και αυτό το νησί του Ειρηνικού ζητάει τη δόση του απεγνωσμένα, σα να είχε πάθει σύνδρομο στέρησης. Λες και έπρεπε να αποκατασταθεί ένα επίπεδο ραδιενέργειας, ως εκπλήρωση κάποιας θεϊκής επιταγής. Κι όμως: Η επιταγή αυτή δεν είναι θεϊκή, είναι ανθρώπινη, είναι μεταχρονολογημένη και τελικά αποδεικνύεται και ακάλυπτη.
Το επιχείρημα ότι η πυρηνική ενέργεια είναι φτηνή είναι αυθαίρετο και καταχρηστικό. Το διακύβευμα είναι μεγάλο όμως και ανυπολόγιστο. Πλήθος εντεταλμένων υπερασπιστών κραδαίνει έγγραφα και στοιχεία, για να ισχυριστεί ότι η πυρηνική ενέργεια είναι τάχα «καθαρή», ότι η διάσπαση του ατόμου μπορεί να χρησιμεύσει για να ζούμε καλύτερα, ότι τελικά τα απόβλητα που παράγονται από τη σχάση του ουρανίου και του πλουτωνίου, είναι φυσιολογικό να «αποθηκεύονται» σε χώρες, που ο πληθυσμός τους είναι καταδικασμένος έτσι ή αλλιώς. Μνημείο αδιαφορίας η περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής, αυτοσκοπός και επιδίωξη το κέρδος και η αύξηση της παραγωγής, ηλίθια πίστη ότι δεν θα συμβούν ατυχήματα και όλα αυτά να συνθέτουν ένα σκηνικό τρόμου, ένα νέο Αρμαγεδώνα, τον οποίο όλοι απεύχονται, επειδή προφανώς κανένας δεν μπορεί να τον αντιμετωπίσει.
Βρισκόμαστε μια στάση πριν το τέρμα. Σήμερα γίνεται σαφές ότι πρέπει να αναθεωρήσουμε όλα όσα πιστεύαμε. Ο πλανήτης δεν μας αντέχει πια. Κάναμε και κάνουμε ότι μπορούμε για να καταστρέψουμε το σπίτι, μέσα στο οποίο ζούμε. Και είναι σίγουρο ότι θα πληρώσουμε το τίμημα. Γιατί η έλλειψη σεβασμού στο «σπίτι μας» δεν είναι τίποτε άλλο από αδιαφορία για την ίδια τη ζωή μας.
