Έπρεπε να χαθεί ένα ανήλικο κορίτσι
Του Νίκου Πολιουδάκη 
Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ
Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών
Έπρεπε να χαθεί ένα ανήλικο κορίτσι από αλκοόλ για να καταλάβουμε ότι σε αυτήν τη χώρα οι νόμοι δεν τηρούνται. Όσο κι αν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την ηλικία μερικών ατόμων που εισέρχονται σε νυχτερινά μαγαζιά, ο έλεγχος της εισόδου θα πρέπει να είναι αυστηρότατος. Επίσης, δυστυχώς επιβεβαιώθηκε ότι η νύχτα, ειδικά για όποιον δεν τη γνωρίζει, κρύβει κινδύνους, πολλές φορές απρόβλεπτους.
Έπρεπε να χαθεί ένα ανήλικο κορίτσι για να φανεί ότι στο νοσοκομείο Ρεθύμνου κάτι δεν πάει καλά. Είναι αδιανόητο οι γονείς να ενημερώνονται κατόπιν εορτής, παρόλο που τα προσωπικά στοιχεία είχαν δοθεί στο νοσοκομείο, όπως υποστηρίζει ο πατέρας, από το ίδιο το άτυχο κορίτσι, όπως και πολύ σοβαρό το ότι η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε εντός του ιδρύματος. Εκτός και αν η κατάσταση ήταν πραγματικά μη αναστρέψιμη.
Έπρεπε να χαθεί ένα ανήλικο κορίτσι για να επιβεβαιωθεί το πόσο κλειστή κοινωνία αποτελεί το Ρέθυμνο και πόσο αδικαιολόγητα φλύαρη -με την κακή έννοια-πολλές φορές γίνεται. Το τι έχει ακουστεί από την Κυριακή και έπειτα στην πόλη μας δεν μπορεί να φανταστεί κανείς. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες και διαφορετικές ή παρόμοιες εκδοχές δίνουν και παίρνουν. Δεν είναι πολλά χρόνια που φίλος μου έμεινε σχεδόν παράλυτος σωματικά και νοητικά από σοβαρό τροχαίο ατύχημα και στο πρώτο τηλεφώνημα που δέχτηκα μισή ώρα μετά το συμβάν, αυτό που άκουσα ήταν: «ο τάδε τράκαρε και μάλλον πέθανε, έτσι ακούστηκε».
Έπρεπε να χαθεί ένα ανήλικο κορίτσι για να καταλάβουμε ότι πέρα από τα οικονομικά προβλήματα, τη δυσμενή συγκυρία, την γκρίνια και τη μεμψιμοιρία, δικαιολογημένες ή μη, δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από την ανθρώπινη ζωή, πόσο μάλλον όταν αυτή βρίσκεται σε τόσο πρώιμο στάδιο.
Έπρεπε να χαθεί κι άλλος ένας άνθρωπος στην άσφαλτο του ΒΟΑΚ για να καταλάβουμε ότι η εθνική μας οδός έχει καταντήσει ένα τεράστιο κοιμητήριο ψυχών που πρέπει να «κλείσει» και τα υποσχόμενα λόγια της πολιτείας να γίνουν όσον το δυνατόν συντομότερο πράξεις.
Τίποτα δεν έπρεπε να είχε συμβεί για να καταλάβουμε κάποια πράγματα. Διότι τα γνωρίζαμε και έπρεπε να τα έχουμε προλάβει, ο καθένας στο βαθμό που περνάει από το χέρι του. Ως Ρεθυμνιώτες, ως Έλληνες, ως κράτος, ως σύστημα υγείας, ως Τύπος, ως άνθρωποι και συνάνθρωποι. Όμως δυστυχώς αυτά που μονοπωλούν το ενδιαφέρον του κόσμου, ελέω τηλεόρασης κυρίως, είναι οι εκτιμήσεις των διεθνών οίκων για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, οι απόψεις του «σοσιαλιστή νεοφιλελεύθερου», πρώην πρωθυπουργού Σημίτη περί αναδιάρθρωσης του εθνικού χρέους, οι φιτιλιές του Πάγκαλου, η εγκληματική απογραφή επί εποχής Αλογοσκούφη και τα «αντάρτικα» εντός του ΠΑΣΟΚ. Αλήθεια, από τότε μια δημοκρατική άποψη έστω κι αν αντιτίθεται στην κομματική γραμμή αποτελεί αντάρτικο; Γι’ αυτό το λόγο δεν υπάρχουν οι πλειοψηφίες και οι μειοψηφίες στα πλαίσια ψηφισμάτων; Τα ίδια και τα ίδια, απλώς για να υπάρχει κατανάλωση.
Το ζήτημα είναι ο τίτλος του άρθρου να μας βρίσκει αντίθετους. Όχι, δεν έπρεπε να χαθεί ένα ανήλικο κοριτσάκι. Ούτε κανείς άλλος έτσι άδικα.