Αποφεύγουμε το θάνατο σε μικρές δόσεις
Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη 
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail: emmakoum@otenet.gr
http://soixantedix.blogspot.com/
Αποφεύγουμε το θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
[Pablo Neruda]
Πολλές φορές αρκεί μια στιγμή για να αλλάξει ολόκληρη η ζωή σου. Να έρθουν τα πάνω κάτω. Να αναποδογυρίσει ο κόσμος σου. Να γκρεμιστούν τα όνειρά σου. Να κατεδαφιστούν οι προσδοκίες σου. Να χάσεις μέσα σε μια νύχτα όλα εκείνα που με κόπο χρόνια ολόκληρα κέρδισες. Να σωριάσεις όλο σου το βιος πάνω σε μια πράσινη τσόχα, να ρίξεις μια ζαριά και να φέρεις ντόρτια. Να αισθανθείς τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια σου. Να νιώσεις το αίμα σου να γίνεται νερό. Να εύχεσαι να πεθάνεις. Και να αισθάνεσαι ενοχές που ζεις και αναπνέεις ακόμα.
Ο ανθρώπινος πόνος δεν αποτελεί μετρήσιμο μέγεθος. Είναι ένα συναίσθημα που επηρεάζει την ψυχή και το σώμα. Πρόκειται για μια ενοχλητική αίσθηση που καταβάλει το εγώ κάθε ανθρώπου. Χωρίζεται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: στον ψυχικό και στο σωματικό πόνο. Επέλεξα σήμερα να αναφερθώ στον ψυχικό πόνο, εξαιτίας της τραγικής απώλειας της μονάκριβής μου κόρης.
Ο ψυχικός πόνος αποτυπώνεται στο μυαλό, αλλάζει την ψυχική σου διάθεση και ενεργεί διαφορετικά από κάθε άλλο συναίσθημα. Μέσα από τα γεγονότα που περνούν καθημερινά μπροστά από τα μάτια σου και τις καταστάσεις που δημιουργούνται, κάποια πράγματα μένουν ανεξίτηλα στο χρόνο. Παγώνουν σαν εικόνες μέσα στο μυαλό σου. Έχεις μια ανοιχτή πληγή που ποτέ δεν κλείνει. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος σου φίλος και ταυτόχρονα ο χειρότερος σου εχθρός. Υπάρχουν φορές που νιώθεις σφίξιμο στο στομάχι, έχεις απαίσια διάθεση, παρατηρείς απίστευτες συμπτώσεις που δε θα έβλεπες με τίποτα κάτω από άλλες συνθήκες και σκέψεις που δεν σε αφήνουν να προχωρήσεις μπροστά, να γυρίσεις σελίδα. Κι όλα αυτά γιατί; Για να σου θυμίζουν. Για να σου χαράζουν το μυαλό με την ανάμνηση ενός λατρευτού προσώπου, που μέχρι χτες είχες κοντά σου.
Έρχεται ίσως κάποια στιγμή που επιχειρείς να κάνεις αυτό το μικρό βήμα, να πας μπροστά. Όμως οι αναμνήσεις μένουν. Υπάρχουν και σε γυρνούν πίσω πολλές φορές. Και συνεχίζει να σε πονάει για όσο ζεις και αναπνέεις. Μετά από καιρό με χρόνο σύμμαχο, όσα θεωρείς πως δε σε κάνουν ευάλωτο πια, είναι η δύναμη της ψυχής να αντισταθεί στον πόνο και στις αναμνήσεις. Κάποιες φορές η ψυχή τα καταφέρνει. Κάποιες άλλες όχι. Είναι ένας φαύλος κύκλος. Πάντα κάποιος πληγώνει κάποιον άλλο, πάντα κάποιος δεν εκτιμά κάποιον άλλο, πάντα κάποιος πονάει, πάντα η πληγή αιμορραγεί. Ίσως κανένας να μη μάθει ποτέ τι περνάς. Κανένας κατά βάθος δε θα γνωρίζει. Εσύ όμως θα πονάς. Κάτι πάντα θα σου λείπει. Εκείνο το αγκάθι στην καρδιά, η μαυρίλα και το σκοτείνιασμα στην ψυχή, η θλίψη στο βλέμμα, οι ενοχές κάθε φορά που ξεχνιέσαι και γελάς, ενώ βαθιά μέσα σου κλαις. Και αντί για γάμο κάνεις κηδεία, αντί για χαρά βιώνεις την οδύνη, αντί να χαίρεσαι, λυπάσαι.
Πονάω εδώ και πολύ καιρό. Έμαθα να ματώνω και να προχωράω μπροστά αφήνοντας μόνο τις καλές αναμνήσεις στην άκρη του μυαλού μου. Απλά προσπαθώ να μη σκέφτομαι. Δεν τα καταφέρνω πάντα. Έτσι, νομίζω ότι αντιμετωπίζω ότι δε θέλω να υπάρχει σαν σκέψη πλέον στη ζωή μου. Αλλά όσο κι αν δεν το θέλω τόσο πιο πολύ συμβαίνει. Ελπίζω, ότι κάποτε θα σταματήσει. Φεύγω τώρα γιατί έχω αργήσει…