Δεν μας φτάνει μόνο η οικονομική κρίση
Του Αιμίλιου Γάσπαρη 
email: emilios@gasparis.gr
Δεν μας φτάνει μόνο η οικονομική κρίση και η οικτρή κατάσταση της πολιτικής στη χώρα μας, μας προκύπτει και δύσκολο και βαρύ και δυσεπίλυτο το πρόβλημα των σκουπιδιών. Το πρόβλημα είναι αυστηρά κοινωνικό και μας αποδεικνύει σε ποιο βαθμό παρακμής βρισκόμαστε. Οποιεσδήποτε και οσεσδήποτε συγκρίσεις και αναφορές με τις άλλες χώρες της Ευρώπης καταλήγουν ένα κενό γράμμα, σαν να μην μας αγγίζει το ζήτημα καθόλου, σαν να είμαστε ακόμα ανεπίδεκτοι μάθησης. Περνούν ολόκληρες δεκαετίες και δεν είμαστε συνεπείς με τις υποχρεώσεις μας στον τομέα αυτό στα πλαίσια της ευρωπαϊκής νομοθεσίας και, όπως δήλωσε ο αρμόδιος επίτροπος, πάλι πρέπει να περιμένουμε κυρώσεις για τις χωματερές που παραμένουν ανοιχτές παράνομα. Ο επίτροπος της ευρωπαϊκής ένωσης για το περιβάλλον δήλωσε σε αθηναϊκή εφημερίδα ότι η ταφή των απορριμμάτων είναι πάντα η χειρότερη επιλογή και ότι η επιτροπή θα παρακολουθήσει στενά την κατάσταση με τις παράνομες χωματερές. Αν η Ελλάδα δεν συμμορφωθεί με ότι ορίζεται θα ληφθούν όλα τα απαραίτητα μέτρα, στα οποία περιλαμβάνονται και πρόστιμα. Και σωστά θα έλεγα εγώ, μόνο που τα πρόστιμα πρέπει να τα πληρώνουν οι αφερέγγυοι εκείνοι πολιτικοί της κεντρικής διοίκησης και της αφελούς ως φαύλης τοπικής αυτοδιοίκησης από τα προσωπικά τους κέρδη και μόνο, γιατί δεν έχουν αντιμετωπίσει έως τώρα καθόλου το πρόβλημα και όχι οι πολίτες που έχουν βέβαια το μερίδιο της ευθύνης τους, αλλά δεν είναι εκείνοι που μπορούν και έχουν την δυνατότητα να αποφασίζουν και για αυτά. Όμως τα λάθη και τις αυθαιρεσίες αυτών πάντα τελικά τα πληρώνει ο λαός και αυτοί καλά κοροϊδεύουν και από μέσα τους γελούν.
Επισημαίνω πως ο τρόπος διαχείρισης των σκουπιδιών αποτελεί μια ξεκάθαρη απόδειξη του πολιτισμού ενός τόπου. Η εικόνα των κάδων των σκουπιδιών στον τόπο μας ,θα το ξαναγράψω, αποτελεί για τον ευρωπαίο πολίτη ένα πολιτισμικό σοκ. Είτε αυτή η εικόνα είναι στην Κρήτη, είτε στην Αθήνα, πιστεύω ακόμα και σ’ ολόκληρη την Ελλάδα, είναι άθλια και αποτελεί ντροπή. Κάδοι ξέχειλοι και ανοικτοί, κάδοι που δεν πλένονται ποτέ, κάδοι που μεταφέρονται από εδώ εκεί γιατί κανείς δεν τους θέλει μπροστά στο σπίτι του. Κάδοι διαλυμένοι και σπασμένοι και κάδοι στους οποίους, υποτίθεται, θα κάνουμε διαλογή. Αναρωτιέμαι καμιά φορά αυτοί που ασχολούνται με τους τομείς αυτούς δεν είχαν την παραμικρή ευαισθησία και ευθύνη σε σχέση με την απελπιστική εικόνα που δίδει η χώρα μας ως τουριστική χώρα και το νησί μας ως πρώτος τουριστικός προορισμός. Η εικόνα αυτή γίνεται μάρτυρας μιας κατάστασης που δεν πάει άλλο. Πρέπει να βρεθεί μια λύση για το πρόβλημα αυτό. Αυτοί που έφεραν και γέμισαν την περιοχή μας με αυτούς τους κάδους μπορεί να είχαν μια πρόχειρη αντιμετώπιση για το πρόβλημα , όχι όμως λύση. Δεν είναι δυνατόν να είναι λύση αυτοί οι σωροί, οι «ατάκτως ερριμμένοι», στα διάφορα σημεία των χωριών μας και των πόλεων μας. Και από πάνω να βλέπουμε αυτούς τους κάδους μπροστά από καταστήματα να γεμίζουν με κούτες ή άλλα κάθε στιγμή. Είναι αλήθεια καθήκον της πολιτείας να μαζεύει τα σκουπίδια κάθε επιχειρηματία που δεν έχει κανένα σεβασμό προς ολόκληρη την διαδικασία αυτή και που ,ας πούμε, τον κάδο με τ’ ανακυκλώσιμα υλικά με μια και μόνο κούτα κι αυτή ριγμένη ανάποδα τον γεμίζει. Ο τρόπος αυτός πρέπει να αλλάξει. Δεν ξέρω αυτοί που έφεραν τους κάδους αυτούς, επέλεξαν δηλαδή αυτή τη λύση τι κέρδισαν, γιατί σήμερα και αυτό πρέπει να σκέφτεται κανείς με τα τόσα που έχουν γίνει και που ακούμε και βλέπουμε. Το βέβαιο είναι πως έχει δημιουργηθεί κατάσταση απαράδεκτη και αισθητική και κοινωνική. Καλό θα ήταν να αντιμετωπιστεί το θέμα και στα ειδικά του σημεία και στα γενικότερα.
Μερικά παραδείγματα από την περιοχή Ατσιποπούλου σχετικά με την εικόνα που μας δίδουν οι κάδοι που βρίσκονται σε διάφορα σημεία του οικισμού θα είναι πιστεύω ικανά να μας προκαλέσουν δυο κυρίαρχα συναισθήματα. Από τη μια την αηδία που γεννά κάθε ασχήμια και από την άλλη τη θλίψη για την ανικανότητά μας γενικότερα σαν κοινωνία να οργανώσουνε σωστά τη ζωή μας. Μέσα και έξω από τους κάδους σακούλες άλλες ανοικτές κι άλλες σχισμένες, χαρτί σε όλες του τις μορφές , πλαστικά από οικοδομές , ξύλα και φυτά από τους κήπους, μπαταρίες και άλλα μολυσματικά υλικά, υπολείμματα τροφίμων και γυαλιά, ότι μπορείς να φανταστείς. Οι ίδιοι οι κάδοι σε κατάσταση διάλυσης και εστίες μόλυνσης καθώς οι γάτες και τα ποντίκια έχουν στήσει χορό και δίπλα μας κυριολεκτικά βουτούν και σκαλίζουν αυτό τον συρφετό. Και να ήταν μόνο αυτό θα λέγαμε πάλι καλά ,αυτά τουλάχιστον ακόμα τα μαζεύουν. Πάντως αν κάποιος περπατήσει στην ευρύτερη περιοχή του Ατσιποπούλου θα συναντήσει σήμερα πολλές μικρές χωματερές όπου ασυνείδητοι πετούνε πολλά και διάφορα. Σήμερα θα δει ακόμη και μέσα στο χωριό σακούλες πεταμένες δίπλα στο σπίτι σου και είναι ν’ απορείς ποιος και γιατί το κάνει αυτό. Θα δεις στους δρόμους να αφήνουν χάμω χωρίς δεύτερη σκέψη ότι κρατούσαν στο χέρι. Από χαρτομάντιλο μέχρι χαρτοσακούλα κι ας έχει που και που χώρο να τα αφήσουν. Δεν γνωρίζω αν αυτή η κατάσταση συναντιέται σ΄ αυτήν την έκταση και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Εδώ σε μας το κακό έχει παραγίνει.
Τα τελευταία χρόνια όμως , που κανονικά πρέπει να συγχρονιζόμαστε με τα σωστά ευρωπαϊκά δεδομένα, πιστεύω πως το μόνο που έχουν καταφέρει είναι να φέρνουν τη σύγχυση και τον αποπροσανατολισμό. Με τους Χ.Υ.Τ.Α. και τους Χ.Υ.Τ.Υ., με τους Χ.Α.Δ.Α., με το Π.Ε.Σ.Δ.Α. και με ότι άλλο ονομάτισαν έχουν φέρει τη χώρα σε ένα ακόμα αδιέξοδο. Από τη μια δημιουργούνται κοινωνικές αντιστάσεις γιατί κανείς δεν θέλει στην πόρτα του τα σκουπίδια και ακόμα περισσότερο τα εργοστάσια σκουπιδιών. Από την άλλη δεν υπάρχει η παραμικρή εμπιστοσύνη σ’ αυτό το κράτος σχετικά με την σχεδίαση και την υπεύθυνη ολοκλήρωση και σωστή λειτουργία όλων αυτών των μηχανισμών. Στη Γερμανία ,ας χρησιμοποιήσω ένα ακόμα παράδειγμα, έχουν σχεδόν μηδενίσει την ταφή των απορριμμάτων, η Ελλάδα παραμένει στις πρώτες θέσεις με ποσοστό 82% σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat του 2009. Εδώ συμβαίνει αυτό που καλά γνωρίζουμε και που κάνουμε, μελέτες επί μελετών , τις οποίες τις πληρώνουμε και που μετά μένουν στα αζήτητα. Και από εκείνες όσες πραγματοποιούνται μάλλον νέα προβλήματα δημιουργούν. Και οι εξ ορισμού υπεύθυνοι για αυτό, όπως ο νομάρχης που επί σειρά ετών καθόταν κυριολεκτικά στην πολυθρόνα του και οι βολεμένοι παρατρεχάμενοί του που και τώρα κάθονται βολικά στην πολυθρόνα τους και οι δήμαρχοι και οι άλλοι όλοι μαζί πρέπει να ντρέπονται γιατί το μόνο που μένει τελικά από όλους αυτούς ,που με αυτό τον τρόπο χειρίστηκαν την εξουσία που τους δόθηκε, δεν είναι τίποτε άλλο πάρα οι όγκοι των σύμμεικτων σκουπιδιών, των χωρίς καμιά επεξεργασία απορριμμάτων που μας πνίγουν , με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που μας καταβαράθρωσε η πολιτική τους. Και αυτό το σχόλιο δεν αφορά τώρα την γενικότερη ελληνική κατάντια, αλλά τη περιοχή μας και μόνο.
Μια και μοναδική ελπίδα μπορεί να μας απομένει σ’ αυτή τη δύσκολη εποχή και αυτή θα μπορούσε να προέλθει από την εκπαίδευση. Έβλεπα στη Γερμανία τα παιδιά από το νηπιαγωγείο να τα πηγαίνουν στο πάρκο ή και στο δάσος και να καλλιεργούν την περιβαλλοντική τους συνείδηση. Από εκεί πρέπει να ξεκινήσει η προσπάθεια. Όμως, παρόλο που και εμείς διαθέτουμε ανάλογα μαθήματα και δράσεις στα σχολεία, κάπου το πράγμα δεν προχωρά σωστά. Για να ελπίζουμε και σ΄ αυτό τον τομέα κάτι καλύτερο ,ας το δούμε από εκεί, από την αρχή.