Η πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα
Του Μαρίνου Γαλανάκη
Η πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα σημαδεύτηκε από δυο επαναστάσεις. Η μια εκδηλώθηκε στην Τουρκία στα 1908 κ η άλλη στην Ελλάδα στα 1909. Η πρώτη έμεινε στην ιστορία ως «επανάσταση των Νεοτούρκων» κ η άλλη ως «επανάσταση του Γουδί». Προϊόν της πρώτης ο Μουσταφά Κεμάλ ο επιλεγόμενος Ατατούρκ (Σωτήρας). Προϊόν της δεύτερης ο Ελευθέριος Βενιζέλος ο επιλεγόμενος Εθνάρχης. Κ οι δυο Εβραιομπάσταρδοι κ Εβραιοσιωνιστές, απόγονοι Εβραίων που εκδιώχθηκαν από την Ισπανία και καταφύγανε στη Θεσσαλονίκη. Ο πρώτος ως αρχηγός των Νεοτούρκων επιβλήθηκε από τον Εβραιοσιωνισμό στην πολιτική της Τουρκίας και κατέλαβε την εξουσία. Ο δεύτερος, με το ίδιο όχημα του Εβραιοσιωνισμού, αποβιβάστηκε στην Αθήνα και κατέλαβε την εξουσία στην Ελλάδα. Προορισμός και των δυο ήταν η εφαρμογή των σχεδίων του Εβραιοσιωνισμού στον χώρο, που είχε αλώσει η Οθωμανική αυτοκρατορία, καταλύοντας τη Βυζαντινή, που είχε θεμελιωθεί κ εδράζονταν πάνω στο λίκνο στου Ελληνισμού της αρχαιότητας. Και πραγματικά εργάστηκαν ευσυνείδητα για την εφαρμογή των σχεδίων αυτών, και με αναλγησία παραβλέψανε τις τραγικές συνέπειες, που είχε σαν αποτέλεσμα η εφαρμογή του.
Η εφαρμογή αυτού του σχεδίου άρχισε με την ανάληψη πρωθυπουργικών καθηκόντων στην Ελλάδα από τον Ελ. Βενιζέλο. Οι πρώτες ενέργειες αφορούσαν την ανασυγκρότηση του Ελληνικού Στρατού και τη σύναψη συμμαχιών με τους λοιπούς Βαλκάνιους.
Το σχέδιο, που παραδόθηκε από τον Εβραιοσιωνισμό και το παρουσίαζε σα δικό του ο Ελ. Βενιζέλος, έλεγε πόλεμος κατά των απίστων, κατά της Τουρκίας, για την ανάκτηση των υπόλοιπων ελληνικών εδαφών.
Ο ίδιος παρουσίασε το σχέδιο αυτό στη Βουλή στα 1912 και πριν υπογράψει την ελληνοβουλγαρική συνθήκη, λέγοντας: «Αι μέλλουσαι κατά της Τουρκίας επιχειρήσεις θα έχουν πιθανότατα την εξής μορφήν: οι Βούλγαροι θα στρέψουν τας δυνάμεις των προς την Αδριανούπολιν και τον Έβρον. Οι Σέρβοι θα διευθυνθούν προς τα Σκόπια. Ημείς θα βαδίσωμεν κατά της Θεσσαλονίκης και των Σερρών. Θα ευρεθώμεν εκεί εγκαίρως. Η διανομή θα γίνει κατόπιν επί τη βάσει της στρατιωτικής κατοχής.»
Πως όμως θα ελευθερώναμε τα ελληνικά εδάφη, αφού θα επακολουθούσε του πολέμου διανομή «επί τη βάσει της στρατιωτικής κατοχής»; Θ’ αγωνιζόμαστε μόνο για να τ’ απελευθερώσομε από τους Τούρκους, αλλά ένα μέρος τους δεν θα το προσαρτούσαμε στην Χώρα του Ελληνικού Κράτους, όπως κ έγινε. Αλλά το μέρος αυτό θα το προσφέραμε στους συμμάχους Βαλκάνιους, για να το προσαρτήσουν αυτοί, ως λεία πολέμου, στις Χώρες των δικών τους Κρατών. Και το προσαρτήσανε χωρίς και να τους ανήκει, γιατί ποτέ δεν ήτανε δικό τους. Αν, δηλαδή, προλάβαινε ο Βουλγαρικός στρατός να μπει πρώτος στη Θεσσαλονίκη, που παρά λίγο να συμβεί, αυτή θα την προσαρτούσε κατά τη συμφωνία η Βουλγαρία στα εδάφη της. Το ίδιο θα συνέβαινε κι αν καταλάβαινε τους Νομούς Δράμας, Καβάλας, μέχρι τη θάλασσα. Έτσι δεν είναι; Αυτό δεν λέει η συμφωνία; Αυτό θα γινόταν.
Αλλά και τα εδάφη, που απελευθέρωσαν οι στρατοί των Συμμάχων, ήταν δικά τους όλα πρωτύτερα; Δεν ήταν! Έδιωξε, δηλαδή, από εκεί τους Τούρκους κ εγκατάστησε τους Σλάβους. Ενσυνείδητα ο Βενιζέλος διαμοίρασε εδάφη ελληνικά. Κολυβοποίησε τη Ρούμελη, το Ευρωπαϊκό τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Και προίκισε τη Σερβία και τη Βουλγαρία. Γιατί αυτό πρόβλεπε το Εβραιοσιωνιστικό σχέδιο. Τη δημιουργία όσο πιο μικρών και πιο πολλών κρατών στο χώρο της πρώην Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ώστε αυτά ποτέ να μην γίνουν ισχυρά, ποτέ να μην έχουν αυτάρκεια, ποτέ να μην μπορέσουν ν’ απειλήσουν τα δικά τους συμφέροντα. Αλλά να είναι συνεχώς εξαρτημέν’ από τα Εβραιοσιωνιστικά κέντρα, όποιο κι αν είναι το ισχυρό κράτος, που κατά εποχή θα τα πρακτορεύει. Και, με την προπαγάνδα του «διαίρει και βασίλευε», ποτέ να μην καταστεί δυνατό να ομονοήσουν και ν’ αποτελέσουν ενιαία πολιτική ύπαρξη, όπως τη συνέλαβε ο Ρήγας ο Βελεστινλής, ώστε ν’ απειληθούν τα δικά τους συμφέροντα. Είδατε τι έπαθε πρόσφατα η Σερβία, επειδή θεωρήθηκε πως αποτελούσε απειλή στην εφαρμογή των σχεδίων του Εβραιοσιωνισμού στην περιοχή των Βαλκανίων.
Ο Ρήγας ο Βελεστινλής κ οι στενοί συνεργάτες του αγωνίστηκαν και προσέφεραν τη ζωή τους για τη δημιουργία στο Χώρο αυτό, που ήταν τότε απλωμένο και κυριαρχούσε στον τομέα του εμπορίου, των γραμμάτων και της διοίκησης, το Γένος των Ελλήνων, ενός και μόνο Κράτους Ελεύθερου κ Ελληνικού. Η περιοχή αυτή ήτανε και παρέμενε «η πιο πλούσια οικονομικά κ η πιο αναπτυγμένη πολιτιστικά της Τούρκικης Επικράτειας. Αν εξαιρέσομε τη Σμύρνη, όλη η δραστηριότητα της Αυτοκρατορίας ήταν συγκεντρωμένη μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Θεσσαλονίκης» και τα κατοπινά χρόνια. Τότε ήτανε πρόσφορο το έδαφος εάν το καλλιεργούσαν κατάλληλα για μια τέτοια προοπτική, που συνέφερε τον Ελληνισμό, γιατί ο Ελληνισμός επικρατούσε των υπολοίπων εθνοτήτων.
Έτσι πολλοί Τούρκοι κάτοικοι των περιοχών αυτών άρχισαν από το 1913 να μεταναστεύουν με την θέλησή τους στην Τουρκία. Σχεδόν παράλληλα με τη δημιουργία του μεταναστευτικού ρεύματος αυτού, δημιουργήθηκε αντίθετο μεταναστευτικό ρεύμα Ελλήνων κατοίκων της Τουρκίας προς την Ελλάδα.
Ένα πρωϊνό του Απρίλη του 1914, διηγείται ο Α.Α. Πάλλης στην «αναδρομή στο προσφυγικό ζήτημα», είδε το λιμάνι της Θεσσαλονίκης γεμάτο καράβια, που είχαν εισπλεύσει σ’ αυτό κατά τη νύχτα. Ρώτησε κ έμαθε πως η Τούρκικη Κυβέρνηση έδιωξε τους Έλληνες πολλών χωριών της Ανατολικής Θράκης και των ακτών της δυτικής Μικρασίας, από το Αδραμύττι(Edremit) ως τη Μάκρη(Fetiye). Τους φόρτωσε στα καράβια και τους ξαπόστειλε στη Θεσσαλονίκη και στην Καβάλα. Ως αιτία της ελεεινότητας αυτής επικαλέστηκε πως ήταν υποχρεωμένη να εξασφαλίσει τους Τούρκους πρόσφυγες, που κατάφευγαν στην Τουρκία από την Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη. Στην πραγματικότητα καταπίεζε την Ελλάδα επιδιώκοντας την εκκένωση των νησιών του ΒΔ Αιγαίου.
Το ξαφνικό αυτό αιφνιδίασε ακόμη και την «Ελληνική» Κυβέρνηση, που δεν το είχε προβλέψει και δεν είχε παρμένο κανένα μέτρο υποδοχής και περίθαλψης των προσφύγων! Γιατί αυτό δεν το είχαν αποκαλύψει στον Πρωθυπουργό τους ότι θα το επιδίωκαν οι Εβραιοσιωνιστές. Κι αυτός ο πολύ σπουδαίος και διορατικός δεν το πρόβλεψε, ίσως επειδή τους είχε τυφλή εμπιστοσύνη και περίμενε πως θα του το έλεγαν οι μασόνοι μυστικοσύμβουλοί του.
Κατόπιν ίδρυσε πολύ βιασμένα την Επιτροπή Περίθαλψης κ Εγκατάστασης Προσφύγων στη Θεσσαλονίκη. Και με βάση την πείρα, που απόχτησε αυτή, οργάνωσε στα 1917 το Υπουργείο Προνοίας, στα 1918 τη Γενική Διεύθυνση Εποικισμού του Υπουργείου Γεωργίας, στα 1922 το Υπουργείο Περίθαλψης, στα 1924 την Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων και στα 1928 το Υπουργείο Υγιεινής. Σημαντική για την οργάνωσή τους υπήρξε η συμβολή του πρόσφυγα του 1915 από τη Στενήμαχο (Βουλγαρίας!) γιατρού και κατοπινού υπουργού Απόστολου Δοξιάδη.
Η πρώτη φουρνιά προσφύγων του 1914 βρήκε προσωρινό καταφύγιο στους Ναούς της Θεσσαλονίκης κι όσοι από αυτούς ήταν αγρότες εγκαταστάθηκαν στα σπίτια των χωριών, που είχαν εγκαταλείψει φεύγοντας οι Τούρκοι κ οι Βούλγαροι της περιοχής.
Στις αρχές του Α’ Παγκόσμιου πολέμου, η Ελλάδα δέχτηκε τη δεύτερη μαζική άφιξη προσφύγων. Οι Γερμανοί στρατιωτικοί σύμβουλοι του Τούρκικου στρατού έκριναν ότι τα ελληνικά νησιά του ΒΔ Αιγαίου θ’ απειλούσαν την Τουρκία, επειδή θα τα χρησιμοποιούσε ως προγεφύρωμα ο Ελληνικός στρατός. Οι δε Έλληνες κάτοικοι των Τούρκικων παραλίων του Αιγαίου, θα βοηθούσαν αποβατικές κι άλλου είδους πολεμικής φύσης ενέργειες κατά της Τουρκίας. Έπρεπε, λοιπόν, να παρθούν μέτρα. Κ ένα μέτρο αποτελεσματικό ήταν η μετακίνηση του Ελληνικού πληθυσμού από τα Τούρκικα παράλια του Αιγαίου.
Έτσι στα 1915, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και να μετακινηθούν στο εσωτερικό της Τουρκίας, με δικά τους μέσα και με στρατιωτική συνοδεία, 500.000 περίπου Έλληνες κάτοικοι των παραλίων της Τουρκίας από την Αττάλεια μέχρι την Προποντίδα. Σε βάθος, που να μην τους επιτρέπει επαφή με τον Ελλαδικό Ελληνισμό, αλλά ούτε και με τα σύνορα της ομόδοξης Ρωσίας. Έτσι διασκορπίστηκαν στη Σεβάστεια (Sivas), στην Αργυρούπολη(Gumushane), στο Ικόνιο(Konya) και στο Ντιγιάρμπακιρ(Diyarbakir). Ούτε αυτό το είχε προβλέψει ο διορατικός Βενιζέλος, που διαίρεσε την Ελλάδα, δίχασε τον Ελληνισμό, προκάλεσε όλεθρο, για να υπηρετήσει πιστά κ ευσυνείδητα τους πολεμοκάπηλους Εβραιοσιωνιστές.
Στα 1919, με το θάρρος της παρουσίας του Ελληνικού στρατού στα παράλια της Σμύρνης, 280.000 περίπου από αυτούς τους Έλληνες τόλμησαν να επιστρέψουν στις Εστίες τους, για να τους κατασφάξουν κι αυτούς οι τσέτες, κάτω από την επίβλεψη των χειραγωγούμενων από τους Εβραιοσιωνιστές Ευρωαμερικάνων.
Κ ενώ η Σύμβαση του Νεϊγύ(Neuilly) (1919) μεταξύ Ελλάδας – Βουλγαρίας όριζε προαιρετική την μεταξύ τους ανταλλαγή πληθυσμών, ο ειδικός απεσταλμένος της Κοινωνίας των Εθνών, για την μελέτη της περίπτωσης Ελλάδας – Τουρκίας, Νορβηγός Νάνσεν(Dr. Fr. Nansen) πρότεινε, την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών, η οποία και γίνηκε αποδεχτή με τη Σύμβαση της 30.1.1923, που υπογράφηκε στη Λωζάννη. Έτσι επήλθε η καταστροφή του Ελληνισμού της Μικρασίας και το θάψιμο μαζί με τους εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες της Μικρασίας και της Μεγάλης Ιδέας, δημιουργός της οποίας ήταν ο ίδιος ο Βενιζέλος, που την ενταφίασε. Γιατί η Μεγάλη Ιδέα δεν ήταν παρά ένα πυροτέχνημα του Εβραιοσιωνισμού, που θα κατάκαιγε τον Ελληνισμό. Αποτελούσε Σιωνιστική προπαγάνδα σε βάρος των Ελλήνων. Ενθάρρυνση για τη Μικρασιατική εκστρατεία.
Η Σύμβαση αυτή εξαίρεσε από την ανταλλαγή τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης, και τους Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου (Imroz) και της Τενέδου(Bozcaada). Άλλη Ελληνική κουτουλιά πάλι αυτή, τάχα για να σωθεί το Πατριαρχείο! Έτσι με τις πλάτες των Σιωνιστών Ευρώπης και Η.Π.Α. κατασφάξανε και τον Ελληνισμό της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου στο μεταξύ διάστημα, ενώ οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης έχουν πολλαπλασιαστεί και τους χρησιμοποιεί το Τούρκικο Κράτος σε βάρος του Ελληνισμού. Το δε Πατριαρχείο… «Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου»…
Θα σκεφτείτε, ίσως, και θα διαρωτηθείτε: «και πως μού ‘ρθε η ιδέα να τα γράψω τώρα όλ’ αυτά;»
Τα έγραψα επειδή σκέφτηκα και διαρωτήθηκα: Έχουν άραγε προβλέψει στην προ έτους υπογραφείσα σύμβαση εκχώρησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στους δανειστές μας, πού θα πάμε εμείς οι Έλληνες, που έχομε απομείνει και ζούμε ακόμη στην Ελλάδα, αν, «ό μη γένοιτο»,… την πιούμε; Θα είναι προαιρετική, ή υποχρεωτική η ανταλλαγή πληθυσμών; Έχετ’ Εσείς πληροφόρηση πάνω στο θέμα;…
