Πάντα πίστευα πως τον Μπιν Λάντεν τον ξορκίζατε
Του Κώστα Π. Μανιά 
Πάντα πίστευα πως τον Μπιν Λάντεν τον ξορκίζατε να μην βρεθεί ποτέ κοντά σας. Όχι γιατί δεν θέλατε να τον χαλάσετε, αλλά γιατί δεν θέλατε να προκαλέσετε επικίνδυνα -για εσάς- τον μουσουλμανικό κόσμο. Εσείς όμως την κάνατε πάλι τη μαλακία σας. Τον δολοφονήσατε για να τον κάνετε φλάμπουρο, να τον κάνετε ιδέα στον αγώνα όλων των απανταχού της γης θυμάτων σας. Τον φάγατε και το πανηγυρίζετε κιόλας, αγνοώντας το τι σας περιμένει. Η ταπεινότητά μου λυπούμε, που δεν μπορώ να συμμεριστώ την χαρά και τους πανηγυρισμούς σα. Και δεν μπορώ να μετάσχω σ’ αυτούς τους πανηγυρισμούς, γιατί ποτέ δεν ένιωσα σαν πολίτης ετούτης της μικρής χώρας που λέγεται Ελλάδα, να απειλούμε από την Αλκάιντα. Και τούτο όχι γιατί η χώρα μου είναι μικρή, αλλά γιατί ποτέ δεν ονειρεύτηκε να γίνει δυνάστης και σφαγέας κανενός λαού, καμιάς χώρας. Τουναντίον μάλιστα μπορώ να πω, πως η είδηση για το θάνατο ενός ανθρώπου, που απαρνήθηκε μια χλυδάτη ζωή, για να γενεί σύμβολο στον αντάρτικο αγώνα των θυμάτων των ισχυρών, με λύπησε. Με λύπησε στο βαθμό που με λυπεί, με θυμώνει και με εξοργίζει το άκουσμα κάθε φορά που τα σαρκοβόρα θεριά ορμούν χωρίς λόγο, παρά μονάχα με κατασκευασμένα προσχήματα, για να πιούνε το αίμα αθώων λαών, έτσι απλά γιατί χωρίς ανθρώπινο αίμα δεν μπορούν να ζήσουν. Από αυτούς τους κανίβαλους φοβούμαι, κάθε φορά που νιώθω το θεριό αφηνιασμένο. Από την κρατική τρομοκρατία των ισχυρών λοιπόν φοβούμαι που χτυπούν έτσι απλά και απρόκλητα με μόνο κίνητρο γιατί θέλει να γευματίσει με ανθρώπινο αίμα Αυτού του είδους τις τρομοκρατίες άλλωστε –κρατικές τρομοκρατίες- δημιουργούν και τις αντάρτικες. Πάντα η δράση δημιουργεί την αντίδραση και οι Μουσουλμανικές οργανώσεις αντίδρασης από την τρομοκρατία -την κρατική τρομοκρατία- των λεγόμενων ισχυρών της γης, έχουν προέλθει. Γι’ αυτό ας μην πανηγυρίζουν που φάγανε έναν αντάρτη ηγέτη, αφού η συμπεριφορά τους εκ των πραγμάτων, γεννά όλο και περισσότερους αντάρτες «τρομοκράτες» όπως συνηθίζουν να τους βαφτίζουν, αγνοώντας ή θέλουν να αγνοούν, πως και ο Χριστός ένας αντάρτης της εποχής του ήταν, και πως το ίδιο κατεστημένο της εποχής εκείνης, που καθόλου δεν ενδιαφέρει από το σημερινό, τον σταύρωσε. Βλέπεται στα χρόνια του Χριστού, δεν υπήρχε Αμερική και τα σύγχρονα όπλα δεν είχαν επινοηθεί. Και ο Τσε Γκεβάρα ένας αντάρτης ήταν.
Ας αποτελέσουν ετούτες οι ταπεινές γραμμές ένα σεμνό μνημόσυνο στους διαχρονικά Χριστούς και Τσε Γκεβάρα.
Υ.Γ.: Μου προκαλεί απορία κάθε φορά που με κάθε τρόπο χτυπούν Μουσουλμανικούς λαούς οι χασάπηδες της γης, σπεύδουν να δηλώνουν πως οι πράξεις τους δεν αποτελούν θρησκευτικό χαρακτήρα. Γιατί ενώ τους μακελεύουν, παράλληλα τους χρυσώνουν το χάπι; Το ίδιο κάνουν και με τη δολοφονία του Μπιν Λάντεν. Φοβούνται να μην ξυπνήσουν το θεριό; Και οι Μουσουλμάνοι το αντιλαμβάνονται;