Αγαπημένοι μου φίλοι γεια σας.
Της Κατερίνας Βοτζάκη
Αγαπημένοι μου φίλοι γεια σας.
Τρεις φίλους και πολύ καλούς μαντιναδολόγους έχουμε στην παρέα μας σήμερα και το βιβλίο τους «ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΡΑΚΙΑ ΜΑΣ». Η Μάρω Γεωργιλαδάκη, ο Απόστολος Καραπιδάκης και ο Νεκτάριος Σκουλάς είναι πάνω από όλα καλοί φίλοι και αποφάσισαν να σμίξουν σε ένα βιβλίο κάποιες από τις υπέροχες μαντινάδες τους. Είναι και οι τρείς από περιοχές του Ηρακλείου και αξίζει τον κόπο να τους αναφέρουμε όχι μόνο γιατί είναι καλοί μαντιναδολόγοι, αλλά γιατί είναι σοβαροί και μετρημένοι άνθρωποι και σέβονται την Κρήτη μας , προσθέτοντας τα δικά τους πολύτιμα πετράδια στο βωμό της παράδοσης μας. Θα πούμε λίγα λόγια απλά , έτσι όπως είναι γραμμένα και στο βιβλίο , όπως ταιριάζει σε σημαντικούς ανθρώπους, λίγα λόγια και απλά συνοδεύοντας τα με μερικές μαντινάδες τους.
Γεωργιλαδάκη Μαρία
Η Γεωργιλαδάκη Μαρία του Δήμου και της Θεοκλείας το γένος Μαράκη γεννήθηκε στην Πόμπια (Μεσσαρά) Ηρακλείου Κρήτης το 1971 όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε στο ΤΕΦΑ Α Αθηνών. Ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως καθηγήτρια φυσικής αγωγής. Είναι παντρεμένη με τον Ηλία Πεπόνα και έχουν δύο παιδιά το Χαρίδημο και την Αναστασία.
Κρίνε μου για χατήρι σου, μόνο εγώ κατέχω
πως τσι παντώ τσι χειμωνιές, στη ζεστασά να σ’ έχω.
Έμπα μπροστά στα κύματα, καρδιά μου τιμονιέρης
σε ποια φουρτούνα βρέθηκες, να μη τα καταφέρεις.
Τση μαντινάδας η καρδιά, με όνειρα κι ελπίδες
χτυπά στσι σκέψεις που γεννούν, μονάχα μερακλήδες.
Δεν έπρεπε ο μερακλής, άνθρωπος να ποθαίνει
να ζει, και για παράδειγμα, στσι άλλους να πομένει.
Η ομορφιά ναι χάρισμα, να το’χουν οι αθρώποι
μ’ αμα δε το’χει κι η ψυχή, καμένοι μοιάζουν τόποι.
Αθρώποι που ‘χουνε ψυχή, μα και καρδιά μεγάλη
κάποιες φορές πληρώνουνε, λάθη που κάνουν άλλοι.
Απόστολος Καραπιδάκης
Ο Απόστολος Καραπιδάκης γεννήθηκε το 1966 στη Γερμανία. Η καταγωγή του είναι από Ποταμιές Ηρακλείου όπου και μένει τα τελευταία χρόνια. Είναι το τρίτο από τα 4 παιδιά του Νικολάου Καραπιδάκη και της Ευαγγελίας Τσαπάκη. Πατέρας του 11χρονου Νίκου. Είναι Αστυνομικός.
Έχω ‘να (ν)τόπο στη (γ)καρδιά μπαξέ ‘πιτήδειο κάνει
κι έχω φυτέψει εκειδά κάδα λοής φυντάνι…
Μα πλιά καλό και πλιά γερό πλιά βαγιοκλαδισμένο
είν’ ένα άσπρο γιασεμί, που μ’ έχει τροζαμένο…
Ξάνοιξε λίγο χαμηλά, θέ μου, δεν ήρθ’ η ώρα,
να βάλεις μπέτη, να σταθεί του κόσμου, η κατηφόρα.
Κατέχεις ποιος απ’ τσι θνητούς αθάνατος λογάται,
‘κείνος στη ζήση ‘τούτηνιε που χάρο, δε φοβάται.
Πώς τα γυρίζει η ζωή, άθρωπος, δε (γ)κατέχει,
πότε σε βγάνει στα ψηλά, πότε στο (μ)πάτο, σ’ έχει.
Άθρωπος που αγλέντιστος ποθάνει και μισέψει,
είναι δεντρί, απού καρπό, δεν έχει ξετελέψει.
Χυματερή είν’ η ζωή και ανέ πάρεις κάτω,
κιανείς δε ξέρει, ωστέ να ζεις, άμα δα βρεις το (μ)πάτο.
Νεκτάριος Σκουλάς
Ο Νεκτάριος Σκουλάς του Αντωνίου και της Βαρβάρας το γένος Σουλτάτου γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ηράκλειο Κρήτης πριν 42 χρόνια. Οι ρίζες του κρατάνε από το Ρουκάνι Τεμένους κι απ’ τα Ανώγεια Μυλοποτάμου. Είναι παντρεμένος με την Ειρήνη Κοψιδά κι έχει 2 γιους, τον Αντώνη και τον Κωνσταντίνο. Κατοικεί στο Κοκκίνι Χάνι και ασχολείται επαγγελματικά με τον κλάδο των πωλήσεων.
Δεν ειν’ η αγάπη όμορφες, χιλιοπωμένες λέξεις
μόνο ‘ναι ακριβόβάσταχτες, μες την αλήθεια σκέψεις.
Κορφή μου ανέ ‘ποσκεφτώ, μονάχος να σ’ ανέβω
κράθιε στα ζάλα μου ανέ θες, σημάδια να κατέβω.
Θέλω να μου χαμογελάς, έστω κι αυτό μου φτάνει
να κάτεχες η αγάπη σου, πόσο καλό μου κάνει.
Να ‘σουν εδώ, να ‘σουν παντού, αρκεί να ‘σουν μαζί μου
έτσι κι αλλιώς είσαι ζωή, στην ίδια τη ζωή μου.
Την αποκλειστικότητα, σου χάρισα τση σκέψης
και τη μοναδικότητα, τ’ ονείρου να διαλέξεις.
Έφτιαξα νεραϊδόσπηλιο, στη κάθε ανάμνηση σου
και τι δε κάνει η σκέψη μου, για να βρεθεί μαζί σου.
Φίλοι μου εύχομαι το βιβλίο σας να έχει επιτυχία και πάντα να έχετε τέτοιες όμορφες εμπνεύσεις
