Αγαπημένοι μου φίλοι γεια και χαρά σας!!!
Της Κατερίνας Βοτζάκη
Αγαπημένοι μου φίλοι γεια και χαρά σας!!!
”ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ” ονομάζεται το βιβλίο που θα παρουσιάσουμε σήμερα από την στήλη μας. Εμπνευστής και κάτοχος ο Ηλίας Φανουράκης από τους Άγιους Δέκα
Δήμου Γόρτυνας Ηρακλείου.Το πρώτο του βιβλίο το τύπωσε μετά από πίεση φίλων και συγγενών και ήταν μία πολύ σωστή κίνηση.
Από μικρός έβγαζε μαντινάδες αλλά ποτέ δεν τις έγραφε σε χαρτί, μέχρι που ο γνωστός στιχουργός Γιάννης θεοδωράκης του είπε ότι δεν πρέπει όλες αυτές οι ωραίες μαντινάδες
δεν πρέπει να χάνονται. Έτσι άρχισε σιγά σιγά να τις αποτυπώνει στο χαρτί.Για να βγάλει μαντινάδα πρέπει να την τραγουδήσει δυνατά η από μέσα του και ο ρυθμός τον βοηθάει
να την ταιριάξει.Μετά από έναν διαγωνισμό μαντινάδας όπου και κέρδισε ένα μαντολίνο, συνέχισε με μεγαλύτερη όρεξη να γράφει και να δημιουργεί.Πάντα τον ενέπνεαν
θέματα πόνου για να γράφει ,μέχρι που η κόρη του και ενώ ήταν καλεσμένος σε μία εκπομπή, του είπε ότι πρέπει να γράψει και ερωτικές μαντινάδες και αυτό ήταν και οι αφορμή και
πλέον γράφει μόνο ερωτικές. Η ”ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ” βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία Ηρακλείου , αν και τα περισσότερα τα έχει χαρίσει. Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στην σύζυγό του
που έχει δυστυχώς χάσει, στην οικογένεια του , στους φίλους του και σε όσους το διαβάσουν.
Τώρα ετοιμάζει ένα άλλο βιβλίο που θα λέγεται ”ΛΟΓΙΑ ΑΓΑΠΗΣ”,θα είναι έτοιμο μέχρι τα Χριστούγεννα και θα περιέχει ρίμες και μαντινάδες αγάπης.
Μερικές μαντινάδες του Ηλία για να πάρετε μία γεύση από το βιβλίο του:
Ξυπνώ κι΄έχω τα μάθια μου ,κλειστά και δεν τ΄ανοίγω
γιατί στ΄ονείρου τη χαρά είμαι και πως θα φύγω.
Εγώ θα βγάλω στεναγμό την καθαρά δευτέρα
για ΄να ‘χουνε τω κοπελιώ, οι αετοί , αέρα.
Κουράγιο και υπομονή, μου λέτε να μην κλάψω
μα πως, που’ χω στο σάβανο, ότι αγαπώ να θάψω.
Δεν το θυμούμαι μια φορά, δάκρυ χαράς να βγάλω
μόνο του πόνου μου ‘κλουθά το’ να ξοπίσω στ’ άλλο.
Ποιος Γολγοθάς και ποιος σταυρός, με το δικό μου μοιάζει
και ποιος πονεί οσά και με κι’ ανάσταση γιορτάζει.
Στη παγωνιά τση μοναξιάς με χιόνια γύρου γύρου
τση σκέψης έχω ζεστασιά, τη παραθιά τ’ ονείρου.
Μόνο νεκρός θα σ’ αρνηθώ και τότε δύσκολο ‘ ναι
γιατί τσ΄αγάπης το δεντρί ποτέ δε φθείρεις , χρόνε
Μπορεί τα χείλη να γελούν ,μα η καρδιά κατέχει
πόσες αγιάτρευτες πληγές για το σεβντά σου , έχει.
Όσο κι’ αν έχει ξαστεριά, σύννεφο να μην έχει
το δάκρυ γίνεται βροχή κι’ όπου σταθώ με βρέχει.
Τα πάθη μου ‘ χουν άνοιξη κι’ είναι αθούς γεμάτα
κι΄άνοιξα πάλι την καρδιά και μέσα ήβαλά τα.
