Δύναται μια προαιώνια αξία, όπως αυτή της φιλοπατρίας, να επιβιώνει στη σύγχρονη εποχή του συμφέροντος
Της Μαρίας Ε. Κουτελιδάκη 
Φοιτήτριας Νομικής Π.Α.
Δύναται μια προαιώνια αξία, όπως αυτή της φιλοπατρίας, να επιβιώνει στη σύγχρονη εποχή του συμφέροντος, της κερδοσκοπίας και της ιδιοτέλειας; Μπορεί η αγάπη για την πατρίδα και την κοινωνική προσφορά να υπερνικήσει τα ανθρώπινα πάθη της φιλαργυρίας ,της απληστίας και του εγωισμού; Οι αλτρουιστικές πρωτοβουλίες ενός γενναιόδωρου συμπατριώτη μας αναμφίβολα θέτουν τον παραπάνω προβληματισμό.
Ο λόγος για τον Ιωάννη Γενεράλη, ο οποίος ,περιφρονώντας τη δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας, δε διστάζει να επενδύσει τα χρήματά του στην εξυπηρέτηση ενός κοινωφελούς σκοπού. Σε αντιδιαστολή προς τους εγχώριους κεφαλαιούχους, που αξιοποιούν τα κεφάλαια τους σε επενδύσεις του εξωτερικού, ο κ. Γενεράλης στηρίζει την εγχώρια οικονομία και παράλληλα προσφέρει θέσεις εργασίας σε μία δυσχερή περίοδο. Με προσωπική του έμπνευση και ευθύνη ανέλαβε την ανέγερση πολυτελούς γηροκομείου στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Γερακάρι του νομού Ρεθύμνης.
Πρόκειται για μία μεγαλειώδη σε έκταση και ποιότητα κατασκευή. Αποτελείται από δύο κύρια οικοδομήματα των ογδόντα (80 ) περίπου κλινών ,οι οποίες είναι επαρκώς εξοπλισμένες για την ικανοποίηση και ευχαρίστηση και του πιο ιδιότροπου και απαιτητικού απόμαχου της ζωής. Επιπροσθέτως, προς αποπεράτωση βρίσκονται τρία ακόμα οικοδομήματα που θα λειτουργήσουν ως Ξενώνας, Εστιατόριο και Καφετέρια για την εξυπηρέτηση και διευκόλυνση των επισκεπτών των φιλοξενουμένων καθώς και των παραθεριστών της περιοχής. Η κατασκευή ,στο σύνολό της, είναι απόλυτα καλαίσθητη, διακοσμημένη με ζωγραφικούς πίνακες κορυφαίων καλλιτεχνών, απόλυτα λειτουργική, καθώς είναι σχεδιασμένη στη λεπτομέρειά της, και σε άμεση επαφή με το παρθένο φυσικό περιβάλλον του Γερακαρίου. Το αντίτιμο για την εγκατάσταση και τη διαμονή ενός ηλικιωμένου στο εν λόγω γηροκομείο θα είναι στην πλήρη λειτουργία του στο ύψος του λειτουργικού κόστους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αν και εργαζόταν όλα τα χρόνια στο εξωτερικό, ο κ. Γενεράλης δε λησμόνησε ποτέ την ιδιαίτερη πατρίδα του. Αγνοώντας επιδεικτικά το ρίσκο που αναλαμβάνει, ο ίδιος εξ ολοκλήρου καθώς δε ζήτησε επιχορήγηση από την πολιτεία ,τολμά να επενδύσει σε μία δυσμενή περίοδο για την ελληνική οικονομία και σε μάλιστα όχι σε κάποιο αστικό κέντρο αλλά στην επαρχία. Αναντίρρητα, αποτελεί τη φωτεινή εξαίρεση και ένα ελπιδοφόρο μήνυμα πως με τον πατριωτισμό και την κοινωνική αλληλεγγύη, την ανιδιοτέλεια και την ανάληψη ρίσκου θα καταφέρουμε να επανακάμψουμε και να ορθοποδήσουμε.