«H κοινωνία με ανακούφισιν έμαθε την απόφασιν της κυβερνήσεως όπως λάβη μέτρα δραστικά
Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail: emmakoum@otenet.gr
http://soixantedix.blogspot.com/
«H κοινωνία με ανακούφισιν έμαθε την απόφασιν της κυβερνήσεως όπως λάβη μέτρα δραστικά κατά των ανθρώπων, οι οποίοι επιμένουν να μας μεταφυτεύσουν εις την Ελλάδα τον μπολσεβικικόν παράδεισον. Εις την τελευταίαν άκρην του ελληνικού Αιγαίου υπάρχουν μικρά, μικροέρημα νησάκια αποτελούντα σύμπλεγμα, που λέγεται Κουφονήσια. Μερικά είναι ακατοίκητα, συχναζόμενα από ολίγους λαθρεμπόρους και βοσκούς. Σε ένα από τα νησάκια αυτά θα μπορούσε να ιδρυθεί προχείρως το Κράτος των εν Ελλάδι Μπολσεβίκων. Η Κυβέρνησις θα έπρεπε να εγείρει εκεί μερικά παραπήγματα εις τα οποία να εγκαταστήσει τους απελαυνομένους κομμουνιστάς».
[Από Επιστολή του Νομάρχη Κυκλάδων στο Ελεύθερο Βήμα της 8ης Αυγούστου 1931]
Δεν είναι γνωστό αν η πρόταση του Νομάρχη ελήφθη υπ’ όψιν από την Κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου, ώστε να εντάξει τα Κουφονήσια στον κατάλογο των νησιών που χρησίμευαν ως τόποι εξορίας των κομμουνιστών και άλλων «ταραχοποιών» και «αντεθνικών» στοιχείων, τα οποία απειλούσαν την κοινωνική ειρήνη. Η μακρά πάντως ιστορία των πολιτικών αντεκδικήσεων αρχίζει πολύ πριν από τις αρχές της δεκαετίας του 1930 και τη θέσπιση του πρώτου αντικομμουνιστικού νόμου, του «Ιδιώνυμου». Οι πολιτικές διώξεις στην σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας δεν έχουν αποτελέσει αντικείμενο συστηματικής ιστορικής έρευνας, και προφανώς το παρόν άρθρο δεν φιλοδοξεί -ούτε θα ήταν δυνατόν- να καλύψει το εύρος του θέματος, παρά μόνον να επισημάνει ορισμένα βασικά σημεία εντάσσοντάς τα στο πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο της σημερινής εποχής. Βασική μας παραδοχή είναι ότι, από συστάσεως του Ελληνικού Κράτους, οι διώξεις των πολιτικών αντιπάλων των εκάστοτε κυβερνώντων, αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος της πολιτικής πρακτικής.
Στην ελληνική δημόσια διοίκηση τα κατάλοιπα παλαιότερων εποχών δεν έχουν εξαφανιστεί ακόμη από τα μυαλά ορισμένων. Δεν εννοούν να καταλάβουν πως γίνεται ο καθένας μπορεί ελεύθερα να εκφράζει τη γνώμη του, να αρθρώνει κριτικό λόγο στην όποια εξουσία και παρόλα αυτά να παραμένει «ατιμώρητος». Λένε για όσους έχουν λίγο μυαλό στο κεφάλι τους και πολλά χρήματα στην τσέπη τους, ότι αποτελούν έναν επικίνδυνο συνδυασμό. Στη θέση του χρήματος μπορεί να μπει η εξουσία πάσης φύσεως και μορφής. Παπαγάλοι ληγμένων συνθημάτων που κινούνται οριζόντια στις παρυφές του πολιτικού φάσματος ανεξαρτήτως κομμάτων και χρωμάτων. Κριτήριο τους η υποταγή στην καινούρια εξουσία και η επιδεικτική περιφρόνηση στο απερχόμενο καθεστώς. Χειροκροτητές εξουσιαστών που έχουν υιοθετήσει την προσήλωση στην όποια εξουσία ως «Modus Vivendi», ως στάση και τρόπο ζωής. Μεταπράτες οραμάτων που με ευκολία περισσή φτύνουν εκεί που μέχρι πρότινος έγλειφαν. Κακέκτυπα ενός ιδιότυπου «πολιτικού γενιτσαρισμού».
Κατά κανόνα η κριτική πάντα χαρακτηρίζει εκείνον που την αρθρώνει και μόνο αν είναι σοβαρή και ανυστερόβουλη αφήνει κηλίδες και στίγματα στον κρινόμενο. Η κριτική στην εξουσία τη βοηθάει να διορθώνει τα λάθη της και να καταπιάνεται με σημαντικά θέματα που η απερχόμενη εξουσία είχε κρίνει ότι δεν είναι σημαντικά. Η κριτική πρέπει να επιδιώκεται στις δημοκρατίες, γιατί είναι η ίδια η πεμπτουσία των δημοκρατικών καθεστώτων. Το αν κάποιοι την αντέχουν ή όχι, αποτελεί θέμα ψυχολογικής διερεύνησης. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να ασκείται κριτική μέσω της ελευθερίας της έκφρασης και της ελευθεροτυπίας. Κάποιοι ίσως να ονειρεύονται την καθιέρωση του Άη-Στράτη, της Γυάρου και της Μακρονήσου ως τόπων ιδανικής θερινής -και όχι μόνο- διαμονής των αντιφρονούντων. Ας κουνήσουν καλά το κεφάλι τους. Το να κοιμάται και να ονειρεύεται κάποιος δεν είναι κακό. Το να βλέπει όμως κακά όνειρα, τα οποία προβάλλει στην πραγματικότητα, είναι και επικίνδυνο και απαράδεκτο.