Τις μέρες αυτές βρέθηκα για λίγες μέρες στο χωριό μου, στις Αλόιδες
Του Κώστα Π. Μανιά
Τις μέρες αυτές βρέθηκα για λίγες μέρες στο χωριό μου, στις Αλόιδες. Μια βραδιά ο ερασιτεχνικός θίασος του δήμου μας, – του Δήμου Μυλοποτάμου- , είχε την καλοσύνη να έρθει στο χωριό μου και να μας ψυχαγωγήσει με το αξεπέραστο ταλέντο του στην ερμηνεία αλλά και στην επιλογή του έργου. Επί τη ευκαιρία αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στους συντελεστές μιας τέτοιας προσπάθειας, να διασκεδάσουν και να ψυχαγωγήσουν τους ολίγους εναπομείναντες σ’ αυτή την ερειπωμένη γωνιά του νησιού μας. Το έργο ήταν το « Ω τι κόσμος μπαμπά!», του οποίου δεν γνωρίζω το συγγραφέα. Ο επαγγελματισμός, όμως, με τον οποίο το ερμήνευσαν οι ντόπιοι, σε συνδυασμό με το ερασιτεχνικό μεράκι που του πρόσθεσαν και την πολιτική επικαιρότητα που διαθέτει το ίδιο το έργο , το έκαναν ένα θαυμάσιο θέαμα. Σε όλους τους συντελεστές ένα μεγάλο εύγε. Τα παραπάνω, όμως , αποτελούν μια ευχάριστη παρένθεση. Καιρός να έρθουμε και στα δυσάρεστα. Στο γνωστό πια και προσφιλές μας περιβάλλον. Στο παραπάνω έργο, ένας ντόπιος ρωτά το κοινό, πότε ένα σίριαλ μυστηρίου φθάνει στο τέλος του, για να δώσει ο ίδιος την απάντηση. Μα όταν αποκαλυφθεί το μυστήριο. Ε.. λοιπόν, σκεφτείτε το καλά. Τι τρομακτικές ομοιότητες υπάρχουν στο σημερινό πολιτικό θέατρο που μας παίζουν, με την ερωτο-απάντηση του ντόπιου… προσέξτε σε τι πρίζα μας έχουν βάλει. Ο Τρισέ δήλωσε τούτο. Η…Θάτσερ. Α! Συγνώμη που το θυμήθηκα αυτό το τέρας. Η… Μέρκελ είπε το άλλο. Ο Μπαρόζο απάντησε έτσι. Ο Σαρκοζί θέλει. Ο άλλος δεν θέλει. Θα μας δώσουν τη λύση. Δεν θα μας δώσουν τη λύση. Μας υποβίβασαν, μας αναβάθμισαν. Χρεοκοπούμε. Δε χρεοκοπούμε. Μας δίνουν ανάσα, μας κόβουν την ανάσα. Μας φτιάχνουν το δεύτερο μνημόσυνο… Ωχ και πάλι συγνώμη. Μνημόνιο ήθελα να πω. Τέλος πάντων το ίδιο περίπου είναι. Με λίγα λόγια, όλο αυτό το ντουρντουλούκι σκόπιμα γίνεται. Δεν με μοιάζει με ένα σήριαλ μυστηρίου, που όταν τελειώσει θα πρέπει οι ηθοποιοί να μας απαλλάξουν από την ενοχλητική τους παρουσία; Όσο θέατρο, όμως, και να παίζετε στην πλάτη μας, για ένα πράμα δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε τον πρωθυπουργό. Για τις φιλότιμες προσπάθειες που κάνει – καταδικασμένες εκ των προτέρων- να βελτιώσει τις εγκληματικές του επιλογές για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Προσπάθειες που θα ήταν εντελώς περιττές, αν δεν ήμασταν τόσο σφιχτά, τόσο θανάσιμα εναγκαλισμένοι με το πεπαλαιωμένο δόγμα «ανήκωμεν στην Δύση.» Ναι!! Ανήκουμε στην Δύση. Και να ανήκουμε στην Δύση, φτάνει αυτό να μη γίνεται αυτοσκοπός, όπως άλλωστε κάνουν και οι άλλες χώρες που ανήκουν και αυτές στη Δύση, μα για να μας δώσουν με πανωτόκια τα δάνεια που μας δίνουν, τα δανείζονται από την Κίνα με χαμηλότερο επιτόκιο, κάτι που απαγόρευσαν σε εμάς να κάνουμε όσο μας δανείζουν εκείνες. Αυτά κύριε Παπανδρέου είναι εγκληματικά σας «λάθη» σε βάρος της χώρας και του Λαού, με τα μυαλά που κουβαλάτε στο δόγμα του «ανήκωμεν στην Δύση» και φυσικά στις Η.Π.Α και μιας και διαθέτω ακόμα λίγο χώρο ας βάλω και μια άλλη διάσταση στο δράμα που περνούμε.
Πιστεύετε πως όλοι οι πολιτικοί μας άντρες που βρίσκονται καθημερινά στο γυαλί, μπορούν κάποτε να γίνονται πρωθυπουργοί; Όχι; Ούτε εγώ το πιστεύω. Οι ίδιοι όμως – καθένας για τον εαυτό του- το πιστεύουν. Γι’ αυτό κανένας δεν εναντιώνεται στα κάθε λογής μνημόνια. Όλοι μιλούν για άλλο «μίγμα» μα πάντα για τον ίδιο τύπο αλυσίδας; Κανένας δεν μας λέει πως υπήρξαν προτάσεις από Ρωσία και Κίνα να μας βοηθήσουν και εμείς πεισματικά τους το αρνηθήκαμε, γιατί εμείς «ανήκωμεν στην Δύση». Και το ξέρετε γιατί οι πολιτικάντηδες διασώστες του δόγματος « ανήκωμεν στην Δύση», το παραπάνω γεγονός το κάνουν όλοι τους γαργάρα; Γιατί οι λοιποί περιμένουν όλοι τους κάποια στιγμή να τους καλέσουν σον «Λευκό Οίκο» για μυστικές συνομιλίες, προκειμένου να τους χρήσουν εν δυνάμει πρωθυπουργούς.