Η τελική κατάληξη της υπόθεσης Στρος Καν δείχνει ξεκάθαρα τι συμβαίνει
Του Γιώργου Λέκκα
Η τελική κατάληξη της υπόθεσης Στρος Καν δείχνει ξεκάθαρα τι συμβαίνει στον παγκόσμιο πολιτικό στίβο και δικαιώνει απόλυτα εκείνους που εξ αρχής λέγαμε ότι η υπόθεση αυτή «βρωμάει μπαρούτι».
Τρία ήσαν τα βασικά στοιχεία που μας οδηγούσαν σ’ αυτή την καχύποπτη τοποθέτηση:
Πρώτο στοιχείο, η σπουδή την οποία επέδειξε το υποτιθέμενο θύμα, στο να καταγγείλει το βιασμό της, λίγες μόλις ώρες μετά την τέλεση του γεγονότος. Μια «ασήμαντη» καμαριέρα δεν δίστασε να καταγγείλει ένα παγκοσμίως διάσημο πρόσωπο, προτού μάλιστα συμβουλευτεί αρμόδιους νομικούς ή έστω φίλους και συγγενείς. Εδώ τόσες και τόσες γυναίκες βιάζονται, από ασήμαντα σχετικά πρόσωπα και τελικά δεν τολμούν να τα καταγγείλουν, φοβούμενες πως θα πέσουν για δεύτερη φορά θύματά τους και η «τολμηρή» καμαριέρα αψήφησε πιθανές επιπτώσεις. Ίσα, μάλιστα, που πρόλαβε τη σύλληψη του «βιαστή» της στο αεροδρόμιο της Ουάσινγκτον.
Το δεύτερο στοιχείο έχει σχέση με την τελευταία αυτή παράγραφο. Μια «αδέκαστη» λειτουργός της «ανεξάρτητης» αμερικανικής δικαιοσύνης δικαιολόγησε την προφυλάκιση του Στρος Καν, γιατί (είπε) κρίθηκε ύποπτος φυγής, αφού πιάστηκε στο αεροδρόμιο, έτοιμος να αναχωρήσει για την … πατρίδα του. Λες και θα πήγαινε για τη Βραζιλία. Ακολουθώντας ένα αυστηρώς προκαθορισμένο πρόγραμμα, ο Στρος Καν, θεωρήθηκε ύποπτος φυγής κι αυτό το είπε η αρμόδια για την καταγγελία εισαγγελέας.
Δεν υπερασπίζομαι τον Στρος Καν, ίσα-ίσα πιστεύω πως τη «λαδιά» του την έκανε, δεν μπορώ όμως να ακούω τέτοια παιδαριώδη επιχειρήματα, από δημόσιο μάλιστα λειτουργό της αμερικανικής δικαιοσύνης.
Το τρίτο στοιχείο έχει να κάνει με τη «διακριτική» συμπεριφορά των αμερικανικών αρχών, απέναντι στον κρατούμενό τους. Τέτοια διαπόμπευση δεν έχουμε ξαναδεί ούτε από τους Ταλιμπάν στο Ιράκ. Μια διαπόμπευση που λειτούργησε θετικά (για εκείνους που την εμπνεύστηκαν) στη συνείδηση των Γάλλων πολιτών και τελικά είχε αποτέλεσμα. Ήξεραν οι εμπνευστές της πως η κατηγορία τελικά θα καταπέσει, θα έμενε όμως η ρετσινιά. Και να σκεφτεί κανείς πως επρόκειτο για παγκοσμίως δημόσιο πρόσωπο (ίσως γι αυτό) και για μια καταγγελία, αστήρικτη μέχρι εκείνη την ώρα, μιας «ασήμαντης» μάλιστα καμαριέρας, που το ποιόν της δεν είχε ερευνηθεί. «Ασήμαντη», έπαιξε όμως, σημαντικό ρόλο στις περαιτέρω πολιτικές εξελίξεις της Γαλλίας και όχι μόνον.
Αυτά για ν’ αντιληφθούν πολλοί κατά πόσον πραγματικά η αμερικανική δικαιοσύνη «δεν αστειεύεται» (τ’ ακούσαμε κι αυτό από αρκετούς ντόπιους σχολιαστές της TV). Κι ακόμη κατά πόσον είμαστε «ανεξάρτητοι», τουλάχιστον στο Δυτικό Κόσμο. Ποιοι ανεβάζουν και κατεβάζουν Πρωθυπουργούς και Προέδρους «Δημοκρατιών». Όχι να τρώμε κουτόχορτο.