Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εξαφανισμένων (30 Αυγούστου)
EΠΙΚΑΙΡΑ ΚΑΙ ΔΙΑΚΑΙΡΙΚΑ
του Γιώργου Φρυγανάκη
g_frygan@hotmail.com
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εξαφανισμένων (30 Αυγούστου)
Κάθε 30 Αυγούστου έχει τα γενέθλιά της η Παγκόσμια Ημέρα Εξαφανισμένων που φέτος έκλεισε τα πρώτα «-άντα» της.
Την ημέρα, βέβαια, αυτή έχει την τιμητική της και η μητέρα της, η Λατινοαμερικανική Συνομοσπονδία των Οικογενειών των Εξαφανισμένων Κρατουμένων, που ιδρύθηκε το 1981 στην Κόστα Ρίκα για να καταγγείλει την εξαφάνιση πολιτικών κρατουμένων μια πρακτική αρκετά διαδεδομένη στη Λατινική Αμερική, που ζούσε τότε υπό καθεστώς πλήρους εξαφάνισης της δημοκρατίας και υπερπαραγωγής εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας
Την ίδια ημέρα έχουν, επίσης, την τιμητική τους οι διεθνείς οργανισμοί που ασχολούνται με το θέμα των εξαφανισμένων κρατουμένων στο πλαίσιο της προάσπισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων: η Διεθνής Αμνηστία, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ο Ερυθρός Σταυρός και η Ερυθρά Ημισέληνος. Οργανισμοί, που δυστυχώς εξακολουθούν να έχουν πολύ δουλειά ακόμη, καθώς και σήμερα το πρόβλημα της εξαφάνισης πολιτικών αντιπάλων «καλά κρατεί» στα μη δημοκρατικά κράτη, όπου δεν είναι εύκολη η πρόσβαση. Πιο πρόσφατο παράδειγμα, οι χιλιάδες κρατούμενοι και οι μαζικές εκτελέσεις στις συριακές φυλακές από το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ, όπως καταγγέλλει σε έκθεσή της η Διεθνής Αμνηστία.
Ο κύκλος όμως των εξαφανισμένων διευρύνεται από το διαβήτη των συνειρμών συμπεριλαμβάνοντας μια ατελείωτη ποικιλία περι-πτώσεων εξαφάνισης που υπερβαίνουν τα πολιτειακά, πολιτικά και γεωγραφικά όρια.
Έτσι στον κύκλο της εξαφάνισης παραμένουν αμετακίνητοι εκείνοι που στοίχειωσαν στο μάρμαρο κάποιου Άγνωστου Στρατιώτη ή της μνήμης, όπως οι αγνοούμενοι της Κυπριακής τραγωδίας, που εξακολουθούν να τους αναζητούν οι δικοί τους, καθώς η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Το ίδιο ακριβώς δεν συνέβη παλιότερα με τους αγνοούμενους της Μικρασιατικής τραγωδίας; Μόνο όσοι βίωσαν άμεσα ή έμμεσα το αίσθημα της εξαφάνισης αντιλαμβάνονται το μέγεθος της τραγικότητας της κατάστασης!…
Ο φετινός επετειακός εορτασμός μας παραπέμπει συνειρμικά πάλι στον εξαφανισμένο εντεκάχρονο Άλεξ της Βέρροιας ή στην τετράχρονη Βρετανίδα Μαντλίν – εμβληματικές μορφές παιδικής εξαφάνισης- αλλά και στα εκατομμύρια παιδιά που εξαφανίζονται, θύματα σεξουαλικών εγκλημάτων, αφαίρεσης οργάνων, παράνομης εργασίας, σκλαβοπάζαρων, υποχρεωτικής στράτευσης, πνευματικής χειραγώγησης, κακοποίησης κάθε μορφής. Αλλά και στις εξαφανισμένες γυναίκες, θύματα της στυγνής εκμετάλλευσης, της απαγωγής, της άγνοιας τους, της αφέλειάς τους, του ονείρου τους για τη «μεγάλη» ζωή!…
Στον κύκλο των «εξαφανισμένων» εγγράφονται και πολλοί πολιτικοί μας νυν πρώην και κυρίως τους τεως υπό το φόβο των προπηλακισμών. Να έχουν εναποθέσει άραγε την προεκλογική επανεμφάνισή τους στην εξαφάνιση των πολιτικών …λεκέδων;
Στον κύκλο της «εξαφάνισης» ή «προς εξαφάνιση» καταγράφονται και το φιλότιμο, η αιδώς (κοινώς «τσίπα»), η μπέσα, η αλληλεγγύη (σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο) ο υγιής πατριωτισμός, ο κοινός νους, η αντικειμενική και καλοπροαίρετη κριτική, η αυτοκριτική, η κοινωνική δικαιοσύνη, η λαϊκή κυριαρχία, η συνοχή του κοινωνικού ιστού, η ευαισθησία, το χαμόγελο, η ειλικρινής συγνώμη, η κοινωνική πρόνοια, οι ευκαιρίες για δουλειά, οι πελάτες στα ανοιχτά ακόμα μαγαζιά!
Η ακτίνα μεγαλώνει περισσότερο για να συμπεριλάβει ο κύκλος και την ξαφάνιση, συντελεσμένη ή επαπειλούμενη, της πολιτισμικής και βιολογικής ποικιλότητας, παραδόσεων, λέξεων, ακουσμάτων, αρωμάτων, οραμάτων, χρωμάτων, που βούλιαξαν ή βουλιάζουν στην… κουφαμάρα, στη… στραβομάρα, στη… βουβαμάρα ή στη… σαχλαμάρα μας!
Να συμπεριλάβει τις χαμένες στη σιωπή ή/και στη λήθη μας σημαντικές άλλοτε αλήθειες, μορφές ή στιγμές∙ το ουσιαστικό νόημα της ζωής, που δείχνει να έχει χαθεί μέσα στο γκρίζο των πόλεων και στα ανέκφραστα πρόσωπα των ανθρώπων!
Καλό Φθινόπωρο!…