Πολλές φορές με τα καμώματά μου προκαλώ – ίσως – τον αναγνώστη να αναρωτιέται
Του Κώστα Π. Μανιά
Πολλές φορές με τα καμώματά μου προκαλώ – ίσως – τον αναγνώστη να αναρωτιέται, τι φασίστας του κερατά νάνε αυτός ο Άνθρωπος. Δε με νοιάζει όμως η κρίση του αναγνώστη για το πρόσωπό μου. Μόνο η συνείδησή μου μ’ ενδιαφέρει. Και τούτο όχι από εγωϊσμό. Προς Θεού όχι. Απλά γιατί δεν είμαι δημοσιογράφος καριέρας, να μ’ ενδιαφέρει η κρίση του άλλου. Εγώ γράφω κάνοντας το κέφι μου, βγάζοντας τα απωθημένα μου, τις ανησυχίες μου, και όχι για να αρέσω. Έτσι και σήμερα αν με διαβάσει κανένας, τα συναισθήματα που θα βγούνε, θα είναι πιστεύω ανάμεικτα. Η χώρα μας, η Δημοκρατία μας, – πιστεύω – έχει την πρώτη θέση, και με διαφορά, παγκόσμια στην καταπάτηση των Ανθρώπινων δικαιωμάτων. Είμαστε η χώρα, που το άσυλο και τα δικαιώματα τα απολαμβάνουν μονάχα οι πάσης φύσεως κακοποιοί. Μονάχα οι απατεώνες – μικροί και μεγάλοι – απολαμβάνουν το μέγιστο αγαθό της δημοκρατίας, την ελευθερία. Ο απλός ο φιλήσυχος πολίτης αισθάνεται παραγκωνισμένος, αισθάνεται τρομοκρατημένος και από την εκάστοτε εξουσία και από τους τρομοκράτες, που πολλές φορές είναι και αυτοί παρακλάδια της εξουσίας, δρώντας άλλοτε με την ανοχή της και άλλοτε με την συμμετοχή της. Οι κουκουλοφόροι παράδειγμα, είναι -αποδεδειγμένα- πια- μια παρακρατική οργάνωση, που λειτουργεί προβοκατόρικα ενάντια σε κάθε Λαϊκή διεκδίκηση. Δεν είναι όμως μονάχα οι κουκουλοφόροι που εν μέσω δημοκρατίας, έχουν γίνει ο φόβος και ο τρόμος των φιλήσυχων Ελλήνων πολιτών. Η ζωή και οι περιουσίες του κόσμου κινδυνεύουν, από τους πάσης φύσεως τρομοκράτες, από τους πάσης φύσεως μικρούς και μεγάλους απατεώνες, και η ταπεινότητά μου αναρωτιέται: Τι είναι αυτό που κάνει την πολιτεία, να επικαλείται τα ανθρώπινα δικαιώματα, στην πάταξη αυτών των τρομοκρατών; Μήπως νιώθουν τους δεσμούς αίματος που συνδέουν τον τρομοκράτη, τον κλέφτη, με τον πολιτικό; Η Αμερική, ο οικουμενικός τρομοκράτης, η μόνιμη μάστιγα της Ανθρωπότητας, μπορεί να είναι αυτή που είναι για τους έξω, μπορεί να καταπατούν και να περιφρονούνε κάθε ανθρώπινη αξία, αλλά στη χώρα τους σ’ ότι αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα σ’ ότι αφορά την ζωή των πολιτών, κάνουν ότι μπορούν, -τουλάχιστο νομοθετικά- να την προστατέψουν. Εμείς εδώ, δείχνουμε τόση ευαισθησία στα δικαιώματα των κακοποιών, οσάν οι φιλήσυχοι πολίτες να μην έχουμε σ’ αυτόν τον τόπο δικαιώματα. Δεν μπορώ για παράδειγμα να κατανοήσω, γιατί ένας κατ’ εξακολούθηση παιδεραστής, ένας στυγερός δολοφόνος, ένα άτομο φορτωμένο με αποτρόπαια εγκλήματα, δεν πρέπει να του επικρέμεται η δαμόκλειος σπάθη της ποινής του θανάτου. Δεν μπορώ να κατανοήσω ένας στυγερός και προπαντός αμετανόητος εγκληματίας αποδεδειγμένα με τη συμπεριφορά του να επαναλάβει τα ίδια εγκλήματα, θα πρέπει να έχει δικαιώματα. Ένας μεγαλέμπορας του λευκού θανάτου, πρέπει να επικαλείται ανθρώπινα δικαιώματα, και η πολιτεία να συνηγορεί σ’ αυτή τη λογική. Αδιαφορώντας για το γεγονός πως με τη συμπεριφορά της αυτή, στην ουσία στερεί από εμένα – το κάθε λογής θύμα – το δικαίωμα να ζήσω. Να ζήσω ειρηνικά, σε μια ευνοούμενη πολιτεία. Γιατί ενώ στα δικαιώματα των πολιτών συμπεριφέρεται με τόσο παχυδερμισμό, στα δικαιώματα των κακοποιών δείχνει μια περισσή ευαισθησία, σα να πρόκειται για δικά της παιδιά. Α!!! και κάτι πριν το ξεχάσω: διάβασα, πως στις δέκα έξι χιλιάδες χρήστες λευκού θανάτου, που δικαιούνται μεθαδώνη, οι οκτώ χιλιάδες είναι αλλοδαποί. Ίσως κάποιος διερωτηθεί που το πάω. Τη στιγμή που το καράβι που λέγεται Ελλάδα βουλιάζει, η κυβέρνηση Παπανδρέου τους μισούς Έλληνες – από ασιτία – τους στέλνει πρόωρα στον τάφο τους, «πετά στη θάλασσα» για υπέρβαρους. Πόσοι Έλληνες άραγε θα δεχθούν να πέσουν στη θάλασσα» για υπέρβαροι, στη θέση των αλλοδαπών χρηστών; Η ταπεινότητά μου πάντως δεν δηλώνω τόσο αλτρουιστής. Κοντολογίς, το ψωμί ,λιγόστεψε επικίνδυνα, δε φτάνει για όλους μας. Ή οι αλλοδαποί πρέπει να φύγουν ή εμείς από αυτόν τον τόπο.