«Ο θησαυρός των γραπτών μνημείων μας παραμένει ακόμα ανεκμετάλλευτος και διάσπαρτος
Του Χαρίδημου Παπαδάκη – Νταραμανελίτη
agonigrammi.wordpress.com
«Ο θησαυρός των γραπτών μνημείων μας παραμένει ακόμα ανεκμετάλλευτος και διάσπαρτος σε όλο τον κόσμο και αποτελεί εθνικό χρέος η συγκέντρωση του» (Σιμόπουλος Κυριάκος 1984,14).
Η έρευνα για την συλλογή και διερεύνηση στοιχείων, για τη διάσωση της αληθινής ιστορίας, απαιτεί πάθος για τον τόπο σου, ανιδιοτέλεια, χρόνο, δαπάνη ακόμα και του υστερήματος σου και πολλές φορές κίνδυνο.
Βασικοί οδηγοί μου, στις έρευνες μου, υπήρξαν τα βιβλία του Κυριάκου Σιμόπουλου, οι δημοσιεύσεις του Μιχαήλ Παπαδάκη και οι δημοσιεύσεις και τα βιβλία του Γεωργίου Εκκεκάκη, τα οποία αποτελούν το κόσμημα της βιβλιοθήκης μου.
Τον Κυριάκο Σιμόπουλο τον γνώρισα από τα βιβλία του, τον Μιχαήλ Παπαδάκη από τις δημοσιεύσεις του. Τον Γεώργιο Εκκεκάκη τον γνώρισα προσωπικά, ως ένα ακέραιο και μεθοδικό καθηγητή μου στο Γυμνάσιο και το Λύκειο και τον ξαναγνώρισα ως Δάσκαλο και Καθοδηγητή μου στην ιστορική έρευνα. Ένας διεθνώς αναγνωρισμένος ερευνητής της κρητικής ιστορίας, που το σπίτι του και η βιβλιοθήκη του ήταν και είναι ανοικτά σε όλους τους ερευνητές Έλληνες και αλλοδαπούς. Ένας ερευνητής, που συγκέντρωνε σπάνια βιβλία για την Κρήτη και οποιαδήποτε ιστορική πηγή, ακόμα και από το εξωτερικό, όχι σαν συλλέκτης αλλά ως μαθητής του Σιμόπουλου «από εθνικό χρέος», προκειμένου να ερευνήσει ιστορικές αλήθειες και να γνωστοποιεί τα αποτελέσματα του σε συνέδρια και με αυτοεκδόσεις, τις περισσότερες τις οποίες κατασκεύαζε μόνος του και τις δώριζε σε βιβλιοθήκες, όπως και τα σπάνια βιβλία του. Σε διάφορα διεθνή περιοδικά και βιβλία η βιβλιοθήκη του αποκαλείται βιβλιοθήκη Εκκεκάκη, το δε πρόσφατα δωρηθέν χειρόγραφο βιβλίο του ως «Κώδικας Εκκεκάκη».
Όταν ο καθηγητής Γεώργιος Εκκεκάκης διαπομπεύεται πανελλήνια, ως «αρχαιοκάπηλος», και η δικαιοσύνη και οι αρμόδιες υπηρεσίες τον παραπέμπουν, μετά από καταγγελία, για παράβαση υποχρέωσης δήλωσης κινητού μνημείου, του νόμου περί προστασίας αρχαιοτήτων – πολιτιστικής κληρονομιάς (αλήθεια σε ποιο σπίτι δεν υπάρχει κάποιο Αγιοκωνσταντινάτο, κάποια παλαιά νομίσματα, κάποια παλαιά εικόνα, κάποιο παλαιό βιβλίο; Όλοι είμαστε παραβάτες αυτού του άρθρου του νόμου).
Όταν ο αείμνηστος δικηγόρος, αντιστασιακός, δικαστής στα δικαστήρια των δοσιλόγων και επίτιμος Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ρεθύμνης Μιχάλης Παπαδάκης (διετέλεσε εκλεγμένος πρόεδρος τους Δ.Σ.Ρ το 1938 και από το 1945-1967 συνεχώς) κατηγορείται ως «τουρκόφιλος» και καθαιρείται το 1938 από Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ρεθύμνης, επειδή προσπάθησε και τα κατάφερε τελικά να διασώσει από την κατεδάφιση το κτίριο της Νομαρχίας (Περιφέρειας) Ρεθύμνης.
Όταν η πόλη μας, η κατ’ ευφημισμόν πόλη των γραμμάτων, τρώει τα πνευματικά παιδιά της και κατάντησε να είναι πανελλήνια γνωστή για την εγκληματικότητά της.
Όταν οι διασώστες της ιστορίας διαπομπεύονται.
Όταν οι φελλοί επιπλέουν.
Τότε ως Νταραμανελίτης = πολίτης της Ντάρα Μανέλα = πολίτης της πόλης της ανοχής = πολίτης του Ρεθύμνου, αισθανόμενος σαν φελλός μπροστά σε αυτούς τους πνευματικούς ανθρώπους, τους διασώστες της ιστορίας μας, αγανακτώ και σε ένδειξη της αγανάκτησης μου σταματώ να ερευνώ και να γράφω για την πόλη και τον τόπο μου.
Ε και τι έγινε; Ένας φελλός λιγότερος σ’ αυτά τα στάσιμα νερά.
Κύριε διευθυντά, ευχαριστώ τόσο εσάς όσο και τους συνεργάτες σας, που επί μια δεκαετία με στηρίξατε ηθικά και αφιλοκερδώς δημοσιεύατε από την εφημερίδα σας τα άρθρα μου και διαφημίζατε τα βιβλία μου.