Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, όπως και κάθε άλλη ημέρα αναφοράς, αποτελεί ευκαιρία προβληματισμού και απολογισμού.
Προβληματισμού, για όσα στερούν την ισότητα και την ισονομία στην κοινωνία μας.
Απολογισμού, για όσα δεν έχουν γίνει και περιμένουν ακόμα να υλοποιηθούν. 
Διότι όσο και αν έχουν γίνει βήματα προόδου, τα άτομα με αναπηρία δεν απολαμβάνουν όλα όσα δικαιούνται.
Είναι γεγονός, ότι οι κοινωνικές προκαταλήψεις δυστυχώς δεν έχουν εξαληφθεί.
Η πολιτεία όσο και αν προχωρά σε συνεχή εκσυγχρονισμό του νομικού καθεστώτος, δεν έχει καταφέρει να εξομαλύνει σημαντικά ζητήματα, που απασχολούν και δυσκολεύουν την καθημερινή ζωή των ατόμων με αναπηρία, με αποτέλεσμα να στερούνται δυνατότητες εξέλιξης και ευημερίας.
Θα πρέπει να αντιληφθούμε όλοι όσοι κατέχουμε θέση ευθύνης, ότι δεν έχουν επιλυθεί τα προβλήματα των ΑμεΑ επειδή τοποθετήθηκαν μπάρες πρόσβασης ή ανελκυστήρες με ηχητικά σήματα και λοιπές διευκολύνσεις.
Ζητήματα παιδείας, ζητήματα εργασίας, ζητήματα κοινωνικής ένταξης, παραμένουν ουσιαστικά προβλήματα στην κοινωνία των ΑμεΑ, στην δική μας κοινωνία.
Η σκέψη μας λοιπόν στρέφεται στην ουσία.
Και η ουσία έγκειται στην αποτελεσματικότητα.
Άρα οι δυνάμεις μας πρέπει να επικεντρωθούν στην πράξη.
Σε όλους του τομείς δουλειάς θα πρέπει το αποτέλεσμα να είναι μετρήσιμο.
Και αυτό θα πρέπει να γίνει βίωμα στη δημόσια ζωή.
Δουλειά και αποτέλεσμα, είναι η κοινωνική απαίτηση.
Ιδιαίτερα τώρα, σε μια χρονική συγκυρία δύσκολη για τη χώρα μας, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό, ότι χρέος όλων μας, όσων βρίσκονται σε θέση ευθύνης αλλά και των πολιτών, είναι να καταπολεμήσουμε την προκατάληψη, την ολιγωρία, την υποσχεσιολογία, την έλλειψη βούλησης.
Οφείλουμε λοιπόν να ανατρέψουμε τα δεδομένα και να διοχετεύσουμε τη δυναμική μας στην πρόοδο.
Και αυτό ας είναι το μήνυμα μας σήμερα, που η παγκόσμια κοινότητα αναφέρεται στο αναπηρικό κίνημα.
Δουλειά και αποτέλεσμα ας είναι η δέσμευση όλων μας για το χρόνο που έρχεται.