Αλέκο,
τόσες ώρες μετά τη θλιβερή είδηση του χαμού σου δεν είναι εύκολο να συμφιλιωθούμε με την ιδέα του θανάτου σου και να αποδεχθούμε σαν φυσικό συνακόλουθο της ζωής κάθε ανθρώπου και το δικό σου τελευταίο ταξίδι, παρόλο που γνωρίζαμε βέβαια ότι μετά την αναπάντεχη περιπέτεια της υγείας σου θα μας άφηνες γρήγορα.
Αισθανόμενος την ανάγκη να μιλήσω για την απώλεια ενός σημαντικού συνδημότη μας και εκλεκτού συναδέλφου, περιορίζομαι σε λίγα λόγια γιατί γνωρίζω ότι και ο ίδιος έτσι θα το’ θελε.
Διακριτικά έζησε τη ζωή του ο Αλέκος Γενεράλης προσφέροντας σημαντικές υπηρεσίες στο χώρο της εκπαίδευσης στο Ρέθυμνο, αναβαθμίζοντας το επίπεδο μόρφωσης των μαθητών του, καθώς τους προετοίμαζε τους για την μεγάλη μάχη των εξετάσεων.
Ο Αλέκος Γενεράλης γεννήθηκε στο Γερακάρι Αμαρίου το 1945, ένα μόλις χρόνο μετά την Ολοκαύτωση του χωριού του από τους Γερμανούς, από φτωχή αγροτική οικογένεια. Ήταν το πρώτο παιδί του Ευάγγελου και της Μερόπης Γενεράλη και παρά τις δύσκολες συνθήκες της εποχής, κατάφερε να εισαχθεί στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και να σπουδάσει δουλεύοντας ταυτόχρονα σκληρά από τα πρώτα χρόνια της φοιτητικής του ζωής για να ανταπεξέλθει στις οικονομικές του ανάγκες. Ως φοιτητής την περίοδο των καλοκαιρινών διακοπών παρέδιδε στο χωριό του μαθήματα, τις περισσότερες φορές αφιλοκερδώς, βοηθώντας έτσι και ίδιος άλλες φτωχές οικογένειες. Μετά την απόκτηση του πτυχίου του δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης και απ’ το γνωστό φροντιστήριό του «ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ» στο Ρέθυμνο, πέρασαν γενιές πολλών μαθητών, προσφέροντάς του την ψυχική ικανοποίηση να χαίρεται για την επιτυχία τους και να τους βλέπει να προοδεύουν στην κοινωνία.
Τις λίγες ώρες που κατάφερνε να ξεκλέβει από την έντονη επαγγελματική του δραστηριότητα, τις αφιέρωνε πηγαίνοντας στο αγαπημένο του χωριό για να συζητήσει με τους συγχωριανούς του, να παίξει πρέφα και τάβλι στα καφενεία και να αστειευτεί εγκάρδια μαζί τους. Δεν παρέλειπε δε να μεριμνά και για τη συντήρηση της αγροτικής περιουσίας που του άφησαν οι γονείς του.
Θα μείνει ολοζώντανη μέσα μας η ζωντάνια της κίνησης και του λόγου του, η ευπρέπεια και η σοβαρότητα ενός γνήσιου Γερακαριανού που η παρουσία του τιμούσε το χωριό του, το Αμάρι ολόκληρο και την εκπαίδευση στο Νομό Ρεθύμνου.
Στο αξιοσέβαστο πρόσωπο του Αλέξανδρου Γενεράλη, μπορούμε να πούμε ότι εκφραζόταν τα χαρακτηριστικά ενός άξιου τέκνου του Γερακαρίου, που με την καθημερινή στάση και τη συμπεριφορά του συνέχιζε να τιμά τις παραδοσιακές αξίες του τόπου.
Ο Αλέκος έφυγε όρθιος, περήφανος, έφυγε αθόρυβα. Το κενό που αφήνει ο θάνατός του είναι αναμφίβολα δυσαναπλήρωτο. Φτώχυνε το χωριό του, φτώχυνε το Ρέθυμνο, φτωχύναμε όλοι μας…
Ο αδελφός του Γιάννης, που τον φρόντισε στην αρρώστια του και στάθηκε πλάι του μέχρι και τις τελευταίες του στιγμές, οι συγγενείς του, οι χωριανοί του όλοι εμείς δεν πρόκειται να τον ξεχάσουμε.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα του αγαπημένου του χωριού που σε λίγο θα τον σκεπάσει και η μνήμη του αιώνια.