Γράφει η Αθηνά Πετρακάκη 
Είχε χαρακτηριστεί ως η πλατεία στολίδι της παλιάς πόλης του Ρεθύμνου κάνοντας υπερήφανη τότε, τη δημοτική αρχή αλλά και τους κατοίκους ολόκληρης της πόλης. Η ίδια πλατεία περίπου δυο χρόνια μετά, κάθε άλλο από αντικείμενο θαυμασμού μπορεί να είναι. Η χαοτική κατάσταση που επικρατεί από άκρη ως άκρη και η ακατανόητη μανία καταστροφής από τους ίδιους τους νεαρούς Ρεθεμνιώτες, έχει μετατρέψει την πλατεία σε έρμαιο μανιακών καταστροφέων και βαφειάδων που με όπλο τα spray και τους μαρκαδόρους ακολουθούν μια «μόδα» που δεν καταλαβαίνουν.
Δε χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αντικρίσουμε απογοητευτικές εικόνες, σε μια πλατεία που αν μη τι άλλο, οι ίδιοι οι κάτοικοι αυτής της πόλης έπρεπε να προστατεύουν. Όμως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Οι ίδιοι οι κάτοικοι έχουν βαλθεί να την ξηλώσουν και να την κάνουν μη επισκέψιμη. Οι ξηλωμένες πινακίδες, τα ξηλωμένα καλώδια οι σπασμένοι κάδοι, τα σπασμένα κλιματιστικά του Ωδείου, το κατεστραμμένο σιντριβάνι και οι τουαλέτες αλλά και τα graffiti μαζί με τις χιλιάδες ταγκιές (υπογραφές) στους γύρω τοίχους, συνθέτουν την εικόνα της εγκατάλειψης.
Σίγουρα οι Σύλλογοι των Μικρασιατών όταν έδιναν τον αγώνα τους για την ονοματοθεσία της πλατείας, δεν είχαν στο μυαλό τους, αυτή την κατάληξη. Μάλιστα τώρα δηλώνουν και προβληματισμένοι για την τύχη του μνημείου, που επιθυμούν να τοποθετήσουν στη πλατεία, η μακέτα του οποίου έχει ήδη παρουσιαστεί στο Σπίτι του Πολιτισμού.
Από την πλευρά της, η Δημοτική Αρχή δεν δείχνει ιδιαίτερα σημάδια για τη λήψη μέτρων προστασίας της πλατείας, αφήνοντας την -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- κυριολεκτικά στην τύχη της.
Είναι «της μόδας η ταγκιά»
Πέρα από τις απαράδεκτες καταστροφές σε -ότι μπορεί να καταστραφεί στην πλατεία- η πρώτη εικόνα που έχει ένας επισκέπτης είναι τα graffiti και οι ταγκιές = tag (υπογραφές) των επίδοξων γκραφιτάδων και όχι μόνο.
Μάλιστα το φαινόμενο που έχει τις ρίζες του στην Αμερική και που υιοθετήθηκε και από Έλληνες τώρα βρίσκει σημείο έκφρασης και στην πλατεία Μικρασιατών όπου χιλιάδες υπογραφές μαθητών, φιγουράρουν στους τοίχους όλων των γύρω κτηρίων. Οι ομάδες (crew) υπογράφουν ή καλύτερα ταγκάρουν παντού για να έχουν όπως οι ίδιοι μας είπαν σε μπερδεμένα ελληνοαγγικά το respect (σεβασμός) από τις άλλες ομάδες.
Στην ερώτηση γιατί κάνεις tag, ο νεαρός που κρατούσε ένα χοντρό μαρκαδόρο και με γρήγορες κινήσεις «υπέγραφε» σε ένα μικρό κενό που βρήκε απάντησε: «Όλα τα σχολεία έχουν ταγκάρει εδώ, εγώ γιατί να μην το κάνω;»
Οι writers, οι γνωστοί καλλιτέχνες των δρόμων δε βάφουν παντού. Προτιμούν εγκαταλελειμμένα κτήρια και μάντρες ενώ ακολουθούν και κανονισμούς που προφανώς οι Ρεθεμνιώτες «καλλιτέχνες» αγνοούν. Ένας από αυτούς, είναι ότι δε πρέπει να «βάφει» κανείς, σε μνημεία, εκκλησίες και αγάλματα. Μάλιστα σε ιδιωτικούς χώρους ζητούν την άδεια του ιδιοκτήτη που πολλές φορές το επιτρέπει για λόγους αισθητικής. Αντιθέτως οι Ρεθεμνιώτες writers(;) βάφουν παντού και ανεξέλεγκτα, καταλήγοντας να εκφράζονται σε λάθος σημεία, προκαλώντας βανδαλισμούς σε μνημεία όπως το Ωδείο, η αίθουσα του Αγίου Φραγκίσκου, ο φάρος, το κάστρο της Φορτέτζας κ.α.
{gallery}paul/topika/plateia_mikrasiaton{/gallery}