Συνεχίζοντας τη λαμπρή πορεία τόσο στα τοπικά, αλλά και στα Πανελλήνια πρωταθλήματα, η ομάδα του ΟΚΑ Αρκάδι αποτελεί δίχως αμφιβολία μία αθλητική όαση για τα κορίτσια που αγαπούν το μπάσκετ. Ο προπονητής των τμημάτων υποδομής, Κώτας Πλευράκης, μίλησε στο Ρέθυμνο για τον απολογισμό της φετινής χρονιάς, θυμήθηκε την κορυφαία στιγμή του συλλόγου, ενώ παράλληλα εξέφρασε για πολλοστή φορά το χρόνιο αίτημα για τη δημιουργία αθλητικών χώρων στην πόλη.
Κώστα, νομίζω ότι άλλη μία πετυχημένη χρονιά καταγράφεται στην ιστορία του συλλόγου, όσον αφορά την πορεία των Ακαδημιών… 
Οι Παγκορασίδες μας τερμάτισαν πρώτες μετά από τέσσερα χρόνια με μια πολύ καλή πορεία. Πρόκειται για μια καθαρά νέα γενιά κοριτσιών και ελπίζουν να ακολουθήσουν τα χνάρια των προηγούμενων ή τουλάχιστον να τις πλησιάσουν.
Οι Κορασίδες μας πήραν φέτος το πρωτάθλημα, μιας και ουσιαστικά επέστρεψαν ξανά στην κορυφή, μετά από παύση ενός έτους. Η ομάδα αποτελείται από τις Παγκορασίδες συν δύο Κορασίδες και αυτό δείχνει ότι υπάρχει δυναμική για τη συνέχεια. Αυτό άλλωστε έδειξε το γεγονός ότι τερμάτισαν αήττητες τη χρονιά.
Στις Κορασίδες θα αγωνιστούμε στις 19 Ιουνίου για να περάσουμε στο final-6, στο πανελλήνιο πρωτάθλημα.
Οι Νεάνιδες μας είναι σταθερά στην 1η θέση τα τελευταία 4-5 χρόνια. Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε πάνω στη Θήβα, αφού πήγαμε με 7 παίκτριες λιγότερες, σε σχέση με πέρυσι. Είχαμε προετοιμαστεί με λίγες προπονήσεις αφού τον τελευταίο μήνα δεν ξεπεράσαμε τις 8.
Στη Θήβα αντιμετωπίσαμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Κόντρα στη Χαλκίδα, είχαμε τις αποφάσεις τον διαιτητών, σε ένα ματς που από πλευράς αντιπάλων έφτασε στα όρια του αντιαθλητικού, με αποτέλεσμα να δώσουμε ότι μπορούμε και εν τέλει να έχουμε 3 τραυματισμούς. Πέρα από τη νίκη που δεν πετύχαμε, είχαμε τους τραυματισμούς της Βαβουράκη, της Ξένιας Λεντζάκη και της Ελευθερίας Ακριβού. Είναι σημαντικό γιατί η Βαβουράκη δίνει Πανελλήνιες σε λίγο καιρό.
Στο 2ο ματς με την Ολυμπία Λάρισας πετύχαμε τη νίκη και έτσι μετριάσαμε την εικόνα. Δεν ήταν τέλεια η χρονιά, γιατί θα μπορούσαμε να πηγαίναμε και στο final-6. Φανταστείτε ότι ή ήττα από την Χαλκίδα ήταν η 1η ήττα που κάναμε ποτέ σε αυτήν την προκριματική φάση τα τελευταία 9 χρόνια. Εμάς πάντως μας “πόνεσε” όχι η ήττα, αλλά ο τραυματισμός των κοριτσιών και μάλιστα λίγο πριν τις εξετάσεις τους.
Το Αρκάδι ακολουθεί χρόνια τώρα μια φόρμουλα που δυστυχώς δεν είχαν άλλα σωματεία. Στους χαλεπούς οικονομικά καιρούς που διανύουμε, πιστεύεις ότι το σωματείο εξασφαλίζει με τον τρόπο αυτό τη βιωσιμότητα του;
Κοίταξε Δημήτρη, και σε μας, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Αυτό που θέλουμε εμείς είναι να παίρνουμε τα παιδιά από κάποιες συνήθειες βλαβερές γι’αυτά, όπως το πιοτό, το κάπνισμα και άλλα ακόμα πιο βλαβερά φαινόμενα. Τα παιδιά που κάνουν αθλητισμό έχουν μικρότερη τάση να στραφούν σε αυτά που προανέφερα. Επιπρόσθετα, μαθαίνουν κάποιες αξίες που μπορούν να τις έχουν και στην υπόλοιπο τους ζωή. Ας μη γελιόμαστε: Αν βγει κανείς έξω το Σαββατοκύριακο θα δει παιδιά δεκατεσσάρων , δεκαπέντε, δεκαέξι ετών με το τσιγάρο και το ποτό στο χέρι. Εμείς μέσω του αθλητισμού θέλουμε να ελαχιστοποιήσουμε τέτοιες εικόνες. Ο Αθλητισμός μπορεί να κάνει αρκετή δουλειά σε αυτό, και ειδικά ο Ερασιτεχνικός Αθλητισμός, μια και δίνουμε έμφαση στο να διαμορφώσουμε χαρακτήρες, στηριζόμαστε δηλαδή κυρίως στο παιδαγωγικό κομμάτι.
Το έργο αυτό είναι δύσκολο, λόγω των σφιχτών προγραμμάτων που έχουν τα παιδιά , με τα μαθήματα και τα φροντιστήρια, αλλά κυρίως με την έλλειψη χώρων που να μπορούν να αθληθούν τα παιδιά. Ενώ σαν νομός έχουμε πολλές επιτυχίες σε πολλά αθλήματα, δυστυχώς γινόμαστε “γραφικοί” και συνέχεια λέμε για να δημιουργηθούν οι χώροι άθλησης για να προπονούνται τα παιδιά μας. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Τα παιδιά μας έχουν πάρα πολύ όρεξη. Αντιμετωπίζουμε, ειδικά το χειμώνα, τρομερό πρόβλημα στο να βρούμε γήπεδο να κάνουμε προπόνηση. 3 φορές την εβδομάδα είμαστε σε ένα γήπεδο, χωρίς γραμμές, χωρίς τίποτα, πίσω από μία κουρτίνα. Μετά είμαστε στο ανοικτό, καμία φορά στον Τίμιο Σταυρό, αλλά και εκεί οι διαστάσεις δεν είναι κανονικές και χάνουμε όλο το καλοκαίρι μας έτσι, κυνηγώντας ένα κανονικό γήπεδο για να καλύψουμε το χαμένο έδαφος και να κάνουμε προπόνηση. Αυτή λοιπόν η βελτίωση που πετυχαίνουμε το καλοκαίρι, χάνετε ξανά το χειμώνα όταν μένουμε χωρίς γήπεδο.
Φαντάζομαι ότι μιλάς με τα κορίτσια της “χρυσής φουρνιάς” που έφερε τον πανελλήνιο τίτλο στο Αρκάδι. Τι σου λένε για την επιτυχία που αποκόμισαν;
Κοίταξε, η επιτυχία που κάναμε είναι ανεπανάληπτη! Μακάρι να ξανασυμβεί σε κάποια ομάδα στο Ρέθυμνο γιατί οι στιγμές ήταν μοναδικές! Δεν ήταν άλλωστε μόνο το χρυσό, Ήταν η στιγμές στην Πτολεμαϊδα, στον Βόλο και σε όλους τους αγώνες των Πανελλήνιων πρωταθλημάτων και όλα αυτά που ζούσαν, στην τρυφερή αυτή ηλικία.
Πιστεύεις ότι η σταθερά καλή παρουσία που έχουν οι Ακαδημίες του συλλόγου θα φέρει εκ νέου χρονιές σημαντικότερων ακόμα διακρίσεων;
Πρέπει να υπάρχει ελπίδα και πίστη στην ομάδα. Ασφαλώς και πολύ δουλειά. Το μεγαλύτερο μου άγχος δεν είναι τα παιδιά. Το πρόβλημα που με ταλανίζει είναι: “θα μπορώ να δουλέψω όπως θέλω;” Οι περισσότερες είναι άριστες μαθήτριες και φτιάχνουν έτσι το πρόγραμμα τους ώστε να προλάβουν και να αθληθούν. Το θέμα είναι να έχουμε χώρους να δουλέψουμε γιατί το καλό υλικό υπάρχει και με τη βελτίωση των συνθηκών θα έρθουν και τα ανάλογα αποτελέσματα.
Ελπίζω να συνεχίσουν όλοι μαζί να πιέσουμε για να καταλάβουν την ανάγκη που υπάρχει στην κοινωνία μας για χώρους άθλησης, από τους οποίους θα βγουν καλύτεροι πολίτες.