Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:emmakoum@otenet.gr
Για αρκετό καιρό μέσα από αυτή τη στήλη επικοινωνώ μαζί σας. Προσπαθώ να φωτίζω κοινωνικά, πολιτικά και τοπικά θέματα. Η επικοινωνία αυτή, όσο κι αν φαντάζει μονόπλευρη, δεν είναι. Κάθε άλλο. Τα περισσότερα θέματα που έχουν αναλυθεί έχουν σχέση με τη δική σας βούληση, με τους δικούς σας προβληματισμούς, με τη δική σας αγωνία για το αύριο, με τις δικές σας σκέψεις. Κάθε φορά που με συναντάτε μου λέτε πως «με διαβάζετε» κι εγώ προσπαθώ να «σας διαβάσω». Με αυτό τον τρόπο μου δίνετε το ερέθισμα της αναζήτησης, της ανάλυσης και εν πολλοίς της έκφρασης της αιρετικής άποψης. Η ποικιλία των απόψεων μας κάνει όλους να σκεφτόμαστε πιο ανοιχτά, λιγότερο δογματικά, περισσότερο σφαιρικά κι ακόμα περισσότερο έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μας τη σκέψη ότι σε αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχουμε μόνο εμείς. Το ευχαριστώ μου προς εσάς, τους αναγνώστες δεν είναι προσχηματικό και «δήθεν», είναι ουσιαστικό, εγκάρδιο, αληθινό, καθαρό και διάφανο. Είναι ο κύριος λόγος, που η στήλη αυτή εξακολουθεί να υπάρχει και να δίνει το στίγμα του αρθρογράφου της, φιλτραρισμένο από τα φίλτρα σας και ταυτόχρονα χωρίς μεσολάβηση. Η στήλη αυτή αφιερώνεται σε εσάς, δεν θα υπήρχε χωρίς εσάς και εξακολουθεί να επικοινωνεί μαζί σας ως βήμα διαλόγου, προβληματισμού, ανθρωπιάς και κοινωνικής εκπροσώπησης εκείνων των απόψεων που δεν εκφέρονται για χίλιους δυο λόγους. Το ευχαριστώ εκτός από όλα τα παραπάνω, προφανώς είναι και αυτονόητο.
Η πληθυσμιακή δομή του Ρεθύμνου απαρτίζεται από εργαζόμενους, επιχειρηματίες, φοιτητές, άνεργους, αγρότες, εισοδηματίες, επισκέπτες και τουρίστες. Η οικονομική κρίση μας έχει επηρεάσει όλους. Η ανασφάλεια έχει ανατρέψει σχεδιασμούς και όνειρα ζωής. Η ξενοιασιά έχει αντικατασταθεί από την περίσκεψη, το χαμόγελο από το σφίξιμο του προσώπου, η θετική σκέψη από τα μαύρα σύννεφα του πολιτικού και κοινωνικού ορίζοντα. Καθένας από εμάς χάνεται στα προβλήματά του, μειώνει την κοινωνικότητά του, ζυγίζει περισσότερο τις επιλογές του, δοκιμάζει τις αντοχές του και ανακαλύπτει τις ανοχές του. Όλοι μας θέλουμε να καλυτερεύσουμε τη ζωή μας, να δώσουμε ελπίδα στα παιδιά μας, να προσθέσουμε αξία στον εαυτό μας, επιθυμούμε να μας μετράνε με το κριτήριο της ποιότητας χαρακτήρα και όχι με βάση την ποσότητα χρήματος που διαθέτουμε.
Καλημέρα λοιπόν φίλες και φίλοι. Σάββατο πρωί στην όμορφη πόλη μας, που θέλει να ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία. Ευκαιρία σήμερα να κάνουμε τα ψώνια μας, να δούμε τους φίλους μας, να πούμε μια γλυκιά κουβέντα στους δικούς μας ανθρώπους, να δώσουμε όραμα και ελπίδα σε όσους είναι κατσουφιασμένοι και σκυθρωποί. Να πιούμε ένα καφέ έξω, να πάμε μια βόλτα το βραδάκι, να νιώσουμε τη μαγεία της πόλης και να ξεδώσουμε λίγο. Το έχουμε ανάγκη όλοι. Να ξεχάσουμε τα προβλήματά μας και να ανοίξουμε λίγο την καρδιά μας, να μιλήσουμε, να επικοινωνήσουμε, να ζήσουμε έστω και για λίγο σε έναν κόσμο που έχουμε ονειρευτεί. Η ζωή είναι ακριβή και λίγη. Δεν πρέπει η μοναξιά να μας τυλίγει. Δεν μας αξίζει η μιζέρια. Δεν μας πρέπει η ρετσινιά της τεμπελιάς και της καπατσοσύνης. Δεν μας πάει το μαύρο. Δεν αξίζουμε την απαρέσκεια. Δεν αντέχουμε την ταπείνωση. Δεν μπορούμε την απομόνωση. Και δεν ξεχνάμε τις καταβολές μας, δεν εγκαταλείπουμε τα όνειρά μας, δεν περιορίζουμε την καρδιά μας. Τα όνειρα υπάρχουν στη σκέψη μας ως κίνητρα ζωής, ως στόχοι ύπαρξης, ως άσβηστες ελπίδες. Ακόμα κι αν δεν γίνουν πραγματικότητες, δεν πειράζει. Υπάρχουν εκεί, βαθιά χωμένα στο μυαλό μας, στην καρδιά μας, στην ψυχή μας. Γίνεται ένα μοίρασμα της σκέψης μας. Η ελπίδα τελευταία πάντα πεθαίνει. Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατο. Μπορεί η αυριανή μέρα να είναι μια καλύτερη μέρα. Μπορεί να αποκτήσουμε και πρωθυπουργό. Ποιος ξέρει;
