Του Νίκου Πολιουδάκη
Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ
Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών
Την εβδομάδα που πέρασε ακούσαμε και διαβάσαμε πολλά και διάφορα ανατριχιαστικά πράγματα, με πρώτα και χειρότερα τρία: πρώτον, οι ναρκομανείς που κολλούν σκόπιμα τον ιό του AIDS με σκοπό να εισπράττουν το μηνιαίο βοήθημα των 700 ευρώ. Δεύτερον, γονείς που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να μεγαλώσουν τα μωρά τους και τα παραδίδουν σε ορφανοτροφεία. Και τρίτον, η ανεργία, που το 2012 εκτιμάται ότι θα φτάσει το 23% περίπου.
Παρόλα αυτά τα τραγικά που συμβαίνουν γύρω μας -ευτυχώς εδώ στην επαρχία τέτοιες ακραίες καταστάσεις, πέραν του σκληρού φονικού στα Λιβάδια δεν έχουν ακουστεί ακόμη- οι «καρεκλοκέντραυροι» των ιδιωτικών και μη καναλιών συνεχίζουν να ζουν στο δικό τους κόσμο. Στον κόσμο της ανούσιας πολιτικής ίντριγκας, που θεωρούν ότι ακόμη πουλάει και καταφέρνει να χειραγωγεί.
Επιμένουν να παρουσιάζουν τη συναίνεση/συνυπογραφή Σαμαρά ως το ύψιστο και σημαντικότερο θέμα που ταλανίζει τη χώρα και θέτει σε κίνδυνο το σύνολο της Ευρωζώνης. Επιμένουν να αναπαράγουν τα ίδια και τα ίδια τρομοκρατικά διλλήματα ή αδιέξοδα. Επιμένουν να μιλούν «υπέρ» του λαού, κάνοντας το εκ του ασφαλούς, έχοντας ξεπεράσει τα όρια που θέτει η δημοσιογραφική δεοντολογία περί αντικειμενικότητας. Έχουν καταφέρει το πραγματικά ουσιαστικό και υπαρκτό πρόβλημα να το παρουσιάζουν ως απλό συνοδευτικό, αντί να το υπερτονίζουν. Τα οικονομικής φύσεως θέματα αποτελούν το Α και το Ω, ενώ ανθρωπιστικά και κοινωνικά ζητήματα παραγκωνίζονται. Πώς, επομένως, υπάρχει η απαίτηση αυτή η χώρα να ορθοποδήσει, όταν τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ προβλήματα μένουν στο περιθώριο ή απλώς αντιμετωπίζονται ως δευτερεύοντα; Διότι η δύναμη κι ο αντίκτυπος της τηλεόρασης απέναντι στο σύνολο της κοινής γνώμης είναι αδιαμφισβήτητος.
Ο κόσμος πέφτει στην παγίδα και τρομάζει για το μέλλον της χώρας και κατ’ επέκταση το δικό του, αποφεύγοντας επιχειρηματικά ρίσκα και φτάνοντας στο σημείο να αποσύρει τις καταθέσεις από τις τράπεζες προς αποφυγήν των δεινών της ενδεχόμενης πτώχευσης. Και ναι, τα ενδεχόμενα πάντα θα υπάρχουν, ωστόσο ο πανικός δεν είναι ο καλύτερος σύμμαχος σε τέτοιες περιπτώσεις. Έτσι την «πάτησε» και η ηλικιωμένη από τα Λιβάδια, έτσι μπορεί να την πατήσουν και άλλοι. Πως μπορεί λοιπόν να υπάρξει υποψία οικονομικής ανάπτυξης, όταν η «τρομολαγνεία» καραδοκεί;
Σε τελική ανάλυση, η χώρα έχει ήδη «βουλήσει», όπως λέμε στην Κρήτη, και ας νομίζουν πολλοί ότι η οικονομική πτώχευση θα είναι η χαριστική βολή στις ζωές τους. Διότι υπάρχουν αυτοί που δεν τα βγάζουν εύκολα πλέον πέρα και αυτοί που την «κουτσοπερνάνε» ακόμα χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, παρά τις πρώτες δόσεις από τα χαράτσια της ΔΕΗ. Όμως για πόσο ακόμα, όταν δίπλα μας, η απελπισία των ναρκωτικών οδηγεί στην εκούσια περαιτέρω αυτοκαταστροφή, η αύξηση της φτώχειας στη δημιουργία «ορφανών με γονείς» και η απογείωση της ανεργίας στην περιθωριοποίηση του 1/4 περίπου του συνόλου του πληθυσμού;
Η «κοινωνική πτώχευση», όπως επανειλημμένως έχει ειπωθεί, είναι αυτή που έχει φτάσει στο τέλμα. Και σε αυτό δεν ευθύνονται οι καρεκλοκένταυροι των καναλιών, αλλά η έλλειψη κάθε έννοιας της συλλογικότητας πλέον, από το «φιλοθεάμον» κοινό.