Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Συνήθως το τέλος μιας διαδρομής είναι ευκαιρία για να θυμηθείς τι έκανες στην πορεία για να φτάσεις ως εδώ που έφτασες. Να κάνεις έναν απολογισμό . Να δεις πού τα πήγες καλά και πού όχι. Τι πήγε στραβά και πού θα μπορούσε το πράγμα να πάει καλύτερα. Συνήθως , επίσης , κάνεις και ταμείο. Και βγάζεις συμπεράσματα. Το σημαντικό είναι ότι ,εκτός από σένα , κάνουν ταμείο και για σένα οι άλλοι. Που είναι και περισσότεροι.
Για τον πρώην Πρωθυπουργό η ώρα του ταμείου είναι τώρα. Δεν ξέρω τι θα προσθαφαιρέσει ο ίδιος για να βγάλει το δικό του συμπέρασμα , αλλά εκτιμώ ότι δύσκολα θα συμφωνήσει με το ταμείο των άλλων. Γιατί , αυτό που δεν κατάλαβε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι ότι εκτός από αυτό που θέλουν οι δανειστές , οι αγορές , οι ηγέτες των μεγάλων χωρών της Ευρωζώνης , υπάρχει και το τι θέλει ο λαός. Και είναι αξίωμα ότι αν κάποιος δε θέλει να σωθεί , όσο κι αν προσπαθήσεις εσύ να τον σώσεις , δε σώζεται με τίποτα.
Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το είδε το πράγμα στραβά εξ αρχής . Πίστευε ότι δεν έγινε και τίποτα , ότι μπορεί με τρείς – τέσσερις χειρισμούς και άλλες τόσες επαφές – γιατί είχε άκρες παντού και ένα καλό όνομα να κυκλοφορεί – θα λύνονταν όλα τα προβλήματα. Αμ δε λύθηκαν ! Και όχι μόνο δε λύθηκαν , αλλά κάθε φορά τα πράγματα ήταν χειρότερα από την προηγούμενη φορά Και έφτασε κάποια στιγμή πού έγινα τόσο δύσκολα που έπνιξαν κάθε ελπίδα σε αυτό τον κόσμο. Τόσο , που ακόμη και εκείνοι που ήθελαν να τον στηρίξουν , να σταθούν δίπλα του και να βοηθήσουν στην προσπάθεια που έκανε , έφτασαν στο «αμήν» , τα μούντζωσαν και τα παράτησαν. Κι έμειναν να τον παρατηρούν σε αυτά που έκανε και τα οποία προφανώς δεν είχαν μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα και με αυτό που πραγματικά είχε ανάγκη ο τόπος…
Του πήρε τέσσερις κρίσιμους μήνες στην αρχή , να καταλάβει που πήγαινε το πράγμα και πως η κατάσταση δεν ήταν όπως του την παρουσίαζαν οι Υπουργοί του ή το στενό του περιβάλλον. Κατάλαβε πραγματικά τι μας συμβαίνει (και τι του συμβαίνει) όταν πήγε το χειμώνα στο Νταβός , τον Ιανουάριο του 2010.Του πήρε άλλους τέσσερις μήνες , έως το τέλος Απριλίου του ίδιου χρόνου για να καταλάβει ότι χωρίς διεθνή βοήθεια η χώρα θα έσκαγε στα χέρια του. Πάνω στον πανικό , υπέγραψε το Μνημόνιο, το οποίο υποτίθεται ότι το είχαν διαπραγματευθεί οι Υπουργοί του αλλά αποδείχθηκε ότι ούτε αυτό το είχαν ξεφυλλίσει . Άρχισε να το εφαρμόζει με τόσο βίαιο τρόπο , που σάλταρε ο κόσμος. Μήνες ολόκληρους κοιτούσε αμέριμνος την κυβέρνηση να λειτουργεί σαν ασυντόνιστη ορχήστρα και δεν έκανε τίποτα να τη συνεφέρει.
Και μόλις τον Ιούνιο του 2011 έκανε την καλύτερη κυβέρνηση από τις τρείς που είχε συγκροτήσει αυτά τα δύο χρόνια. Αλλά ήταν πλέον αργά Το πουλάκι είχε πετάξει Και τίθεται το ερώτημα : Ήταν τελικά κακός Πρωθυπουργός ο Γιώργος? Όχι!! Και το λέω χωρίς ενδοιασμό. Ήταν καλός Πρωθυπουργός αλλά για άλλη χώρα!! Για καμιά Σουηδία , για καμιά Δανία , για καμιά Νορβηγία – για χώρες που έχουν λύσει τα βασικά τους προβλήματα , έχουν κρατικούς μηχανισμούς, που λειτουργούν και έχουν λαούς με κουλτούρα νομοταγούς και πειθαρχημένου πολίτη. Ο Γιώργος νόμισε ότι με ωραία λόγια , με συγκαλυμμένες απειλές , με αόριστες αναφορές και με διδακτικό ύφος , θα πείσει τον Έλληνα να μη φοροδιαφεύγει , να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του , να σέβεται τους νόμους και να συμβάλει στα δημόσια έσοδα , γιατί χωρίς αυτά δεν μπορεί να έχει απαιτήσεις για δωρεάν δημόσια υγεία , παιδεία, παροχές , ασφάλεια , δίκτυα κλπ..
Απογοητεύτηκε σίγουρα… Πικράθηκε γιατί λοιδορήθηκε , απαξιώθηκε , ένοιωσε πολλές φορές μόνος . Αλλά τι να κάνουμε? Αυτή είναι η πολιτική . Και ουδείς υποστήριξε ότι πρόκειται για παράδεισο ή για κοινωνία αγγέλων. Είχε παππού και πάτερα πολιτικό .Πρωθυπουργούς , μάλιστα! Ήξερε.. Δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε . Μπήκε σε αυτή την περιπέτεια με τη θέλησή του . Και δεν χρειάζεται να σκέφτεται τα άσχημα, τα καλά να σκέφτεται. Υπάρχουν καλά στην περίπτωση Παπανδρέου? Ε, πως δεν υπάρχουν ! Έβαλε πέντε πράγματα σε μια σειρά . Έγιναν τομές και αλλαγές που χρόνιζαν επί δεκαετίες . Πολλά από αυτά έθιξαν κατεστημένα συμφέροντα και λογικές που βασάνιζαν τον τόπο δεκαετίες , για να μην πούμε από τη συγκρότηση του Ελληνικού κράτους.
Κάτι θα μείνει από αυτά , δεν μπορεί ! Και ο επόμενος που θα έρθει , δύσκολα θα μπορέσει να τα ανατρέψει. Αν δεν είναι ο Σαμαράς που επέρχεται ως μελλοντικός Πρωθυπουργός , ακολουθούμενος από το στρατό των λαμόγιων που τόσο καλά γνωρίσαμε 5 ½ χρόνια της διακυβέρνησης Καραμανλή , ας είναι βέβαιος ότι η κοινωνία θα είναι απέναντί του. Η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα , δεν επιτρέπει άλλες λεηλασίες . Αρκετά έκαναν μέχρι τώρα όσοι πέρασαν από την εξουσία ….ΦΤΑΝΕΙ!!