Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Η Ελληνική κοινή γνώμη παρακολουθεί βαθιά ανήσυχη και οργισμένη , η δε διεθνή κατάπληκτη και έντονα αποδοκιμαστική , τα όσα ιλαροτραγικά συμβαίνουν στην πολιτική σκηνή της χώρας μας , την ώρα που το καράβι βουλιάζει. Αφού επί τρεις δεκαετίες θεωρήσαμε την Ευρωπαϊκή Ένωση την αγελάδα την οποία μπορείς να αρμέγεις παριστάνοντας ότι τηρείς τις δεσμεύσεις που συνεπάγεται η ένταξή σου σε αυτήν , φθάσαμε οριστικά στο οικονομικό βάραθρο από το οποίο κλήθηκαν να μας σώσουν οι αυτοκαταστροφικοί πολιτικοί αρχηγοί.
Ο Γιώργος Παπανδρέου κατάφερε αρχικά να πείσει τους διεθνείς συνεταίρους μας για την ειλικρίνεια και την αποφασιστικότητά του , μολονότι ούτε την αλήθεια έλεγε συνήθως , ούτε αυτά που αποφάσισε και νομοθετούσε ενδιαφερόταν να υλοποιήσει. Και ξαφνικά , μέσα σε ένα αναδυόμενο κλίμα δυσπιστίας και μια ραγδαία εξελισσόμενη χρηματοπιστωτική κρίση , γκρέμισε με το εξαγγελθέν δημοψήφισμα την όποια εμπιστοσύνη είχε απομείνει για τη χώρα του στην Ευρωζώνη αλλά και διεθνώς. Έτσι , πολύ σύντομα η Ελλάδα θεωρήθηκε και υπαίτια της απειλούμενης διάλυσης της Ευρωζώνης , άσχετα αν είναι αυτό ακριβές ή όχι. Το ότι η Ελλάδα παραδόθηκε στην παγκόσμια χλαίνη και θεωρείται , πια, το μαύρο πρόβατο χρεώθηκε , δικαιολογημένα ή όχι , στο πρόσωπο του Γιώργου Παπανδρέου .
Το απίστευτο επακολούθησε ο νέο-αναδειχθείς ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας , ο οποίος αρχικέ εισέπραττε με σταθερά ανοδικούς ρυθμούς τη δυσαρέσκεια που προκαλούσαν η διακυβέρνηση Παπανδρέου και η υπαγωγή μας στον στενό κορσέ της Τρόικας , με τους αμφιλεγόμενους χειρισμούς του παγιδεύτηκε και αυτός σε ένα αυτοκαταστροφικό αδιέξοδο. Είναι αλήθεια ότι αρχικά εκμεταλλεύτηκε τη λαϊκή δυσαρέσκεια με την πολυσυζητημένη συνταγή «ναι στους στόχους , όχι στα μέτρα». Οι σφυγμομετρήσεις έδειχναν ότι πείθει , δίνοντας προβάδισμα δημοτικότητας στο κόμμα του , έστω και σε ισχνότερα επίπεδα που δεν του εξασφαλίζουν αυτοδυναμία. Ωστόσο , του έδωσαν αέρα νίκης για τις ερχόμενες εκλογές. Αλλά , λόγω χαρακτήρα και κακών συμβούλων , πήραν το μυαλά του αέρα.
Ο ρόλος του Δον Κιχώτη στους φίλους της λογοτεχνίας και των μύθων , γοητεύει. Στην πολιτική είναι αυτοκαταστροφικός. Αποδειχθείς τελικά τη συγκυβέρνηση (ισχυριζόμενος ταυτόχρονα ότι παραμένει στην αντιπολίτευση) ο Κος Σαμαράς έκανε και αυτός το μοιραίο λάθος. Ενώ είπε στην ουσία «ναι σε όλα» , αρνήθηκε ταυτόχρονα να βάλει και την υπογραφή του στα έγγραφα που ζητούσε η Τρόικα .Έτσι , εύλογα αντιμετώπισε τη δυσπιστία , την οργή και την αδιαλλαξία της Ευρωπαϊκής Ένωσης , η οποία τν θεωρεί εξίσου αναξιόπιστο πια όσο και τον Γιώργο Παπανδρέου .Ίσως και περισσότερο.. Αφού είχε προηγηθεί η επί δύο χρόνια αδυναμία του να πείσει τα αδελφά συντηρητικά κόμματα της Ευρώπης ότι είχε καλύτερη εναλλακτική πολιτική για να βγει η Ελλάδα από την κρίση χρέους. Η άρνηση να υπογράψει , όπως έκαναν οι αντιπολιτεύσεις σε άλλες χώρες με ανάλογα προβλήματα , δεν έπειθε ότι οφείλεται σε λόγους αξιοπρέπειας .Θεωρήθηκε ότι κρύβει πρόθεση να μην τηρήσει ως κυβέρνηση όσα δείχνει να αποδέχεται τώρα ως αντιπολίτευση . Και αν ακόμα τελικά κριθεί ικανοποιητικά η επιστολή που τελικά απέστειλε , η ζημιά και για την Ελλάδα και για εκείνον έμεινε.
Επί ευκαιρία διερωτώμαι : Δεν υφίστατο θέμα αξιοπρέπειας όταν υπέγραφε το νέο απαράδεκτο δανεισμό του καταχρεωμένου κόμματος της Ν.Δ. από την Τράπεζα Αττικής? Γιατί να μην αρκεί κι εκεί ο λόγος της τιμής του?
Ίσως διότι η μη εξόφληση δανείου θεωρείται , στην Ελλάδα , συνήθης πρακτική , ενώ στην περίπτωση των ξένων δανειστών μας θα έχει ολέθριες συνέπειες? Αυτό-παγιδευμένος με τους ατυχείς χειρισμούς του και υπογράφοντας έστω και με ιδιαίτερη επιστολή , δείχνει τελικά ότι είναι χάρτινος τίγρης , προς μεγάλη χαρά του Κου Τσίπρα και λοιπών «δημοκρατικών» δυνάμεων….
Άμοιρη Ελλάδα…