Έρευνα κειμένων
Δημήτρη Μ. Καλαϊτζιδάκη
Διευθυντή Ξενοδοχείου
Ηλεκτρονική Διεύθυνση: dmk@grecotel.gr
ΠΕΡΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ …
«Ένα τουριστικό προϊόν που δεν έχει ταυτότητα και ποιότητα, αλλά υιοθετεί τις παραμέτρους – αρχές του ξεπερασμένου πλέον μοντέλου του ήλιου και της θάλασσας, καταλήγει να είναι ένα παγκοσμοποιημένο προϊόν με μόνο ανταγωνιστικό χαρακτηριστικό την τιμή, που σίγουρα δεν μας ευνοεί σαν χώρα, αφού οι ανταγωνιστές μας προσφέρουν το ίδιο φτηνότερο».
(Εισαγωγική Ομιλία Συνεδρίου με θέμα : «Τοπικά αγροτικά προϊόντα, τουρισμός και ανάπτυξη στα νησιά του Αιγαίου», από το Πρόεδρο του ΓΕΩΤΕΕ Παράρτημα Αιγαίου,
κ. Γιάννη Τσακίρη)
«Η Ελλάδα σήμερα δεν μπορεί να ανταγωνισθεί ούτε τις χώρες που διαθέτουν φθηνό κόστος εργασίας (Τουρκία, Κίνα, κ.α.) ούτε τις χώρες που επιτυγχάνουν οικονομίες κλίμακος (ΗΠΑ, Αυστραλία κ.α.).
Δεν μπορεί να λειτουργήσει ως σουπερμάρκετ για τα γεωργικά προϊόντα.
Προς το παρόν λειτουργεί ως μαγαζάκι της γειτονιάς. Το ερώτημα και το στοίχημα είναι αν μπορούμε να την κάνουμε να λειτουργήσει ως «boutique».
Αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης είναι η «φαστφουντοποίηση» (macdonalization)
της διατροφής και η επερχόμενη επέλαση των global plastic food, η οποία στην κυριολεξία καταλύει καθετί αυθεντικό στη διατροφή».
(Γιολάντα Τότσιου, Το Βήμα, Η Ελλάδα «boutique» της Ευρώπης για γεωργικά προϊόντα και τρόφιμα, 25/06/2006).
Για να φανταστείτε πόσο καταλυτική είναι η «φαστφουντοποίηση» της κοινωνίας των νέων, κοινωνίας που ανατράφηκε σ’ αυτό το «γνώριμο» περιβάλλον των ταχυφαγίων που δεν έχει κανένα πρόβλημα να ζήσει την πιο ιδιαίτερη στιγμή της ζωής των, το γάμο τους, σ’ ένα McDonald του Χόνγκ Κόνγκ κάνοντας ένα McWedding με BigMac, milkshakes και για τούρτα μηλόπιτες του McDonald η μια πάνω στην άλλη.
Δυστυχώς ο θεσμός αυτός έχει γίνει καθεστώς στους νέους του Χόνγκ Κόνγκ και εξαπλώνεται και στην Κίνα.
(New York Times, 28/2/2011)
«Η οικονομική ύφεση και η γενικότερη κρίση αξιών που ξεκίνησε στα τέλη του 20ου αιώνα και βλέπουμε να γιγαντώνεται σήμερα, έχει δημιουργήσει μια νέα γενιά ταξιδιωτών που επιθυμούν να βιώσουν στις διακοπές τους μια εμπειρία πιο ουσιαστική από το μαύρισμά στην παραλία.
Επιθυμούν να εμβαθύνουν στον πολιτισμό του κάθε προορισμού, να εμπλουτίσουν τις γνώσεις τους, να έρθουν σε επαφή με τη φύση, να επιστρέψουν σοφότεροι».
(Πέμη Ζούνη, Το Ποντίκι, Απολίτιστη πολιτεία Πολιτισμός + τουρισμός = ταξίδι στον Σαρωνικό, 10/06/2010)
«Ο τουρισμός δεν είναι μόνο ο τόπος που θα κάνεις το πέρασμά σου ως επισκέπτης.
Τουρισμός είναι όλα: το τοπίο, ο πολιτισμός και η παράδοση ενός τόπου, τα τοπικά προϊόντα και οι ιδιαίτερες γεύσεις, οι άνθρωποι».
Αυτά τα στοιχεία δίνουν ταυτότητα στον Τουρισμό (Γ. Τσακίρης)
«Στόχος μας πρέπει να είναι η ανάδειξη της διαφορετικότητας και της μοναδικότητας του κάθε τόπου και τοπικής παράδοσης.
Όχι η ισοπέδωση όλων των περιοχών μέσα από τυποποιημένα προϊόντα και υπηρεσίες.
Είναι η τοπική κουζίνα και όχι το fast food».
(Εκδήλωση των οικολόγων πρασίνων στη Σάμο με θέμα «Για έναν οικο-λογικότερο τουρισμό», ομιλία Γ. Καρίμαλη με θέμα «Ο Αγροτοτουρισμός είναι μια οικο-λογικότερη προσέγγιση του τουρισμού», Σάμος, 20/10/2008)
Σε έγγραφη απάντησή του ο Υφυπουργός Τουρσιμού, κ. Νικητιάδης με θέμα: «Προβολή τουρισμού, σε συνδυασμό με την προώθηση των ελληνικών προϊόντων» (Πασεγές, 18/02/2011),δήλωσε:
Η ανάδειξη «εμπειριών» αποτελεί κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο αναπτύσσονται και εξελίσσονται τα διάφορα εργαλεία προβολής.
«Τα προϊόντα της ελληνικής γης και του ελληνικού πελάγους και πολλά έθιμα που σχετίζονται με τη διατροφή μας, αποτελούν συστατικό της ταυτότητας μας, που μπορεί να αποτελέσει μια δυνατή και μοναδική εμπειρία για τον επισκέπτη» αναφέρει
ο κύριος Νικητιάδης.
«Στις τοπικές κουζίνες, στα υλικά και στον τρόπο μαγειρέματος, μπορεί εύκολα να διαβάσει κάποιος την ιστορία ενός τόπου.
Μπορεί επίσης να ανακαλύψει κοινωνικές και πολιτισμικές προσμίξεις που εξέλιξαν και διαμόρφωσαν και εν τέλει χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες ελληνικές τοπικές κουζίνες».
ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗ ΑΞΙΑ …
«Η σύνδεση του τουρισμού με την τοπική ανάπτυξη, τα τοπικά προϊόντα και τη γαστρονομία προσδίδει ποιότητα και προστιθεμένη αξία στον τόπο και ένα αίσθημα ευθύνης και περηφάνιας στους κατοίκους για εκείνο το μοναδικό που τους χαρακτηρίζει: τα προϊόντα και τις ποικιλίες της γης τους, την τοπική γαστρονομία, τη σύνδεση με την παράδοση και τη φιλοξενία – με σεβασμό στο περιβάλλον και στην ποιότητα».
«Στην ποιότητα με προδιαγραφές και πρότυπα που δημιουργεί υψηλή προστιθεμένη αξία για τον παραγωγό, που δεν επιτρέπει παιχνίδια σε κερδοσκόπους και επιτηρείται από οργανισμούς πιστοποίησης».
«Στην ποιότητα ως μετρήσιμο μέγεθος που χαρακτηρίζει τα προϊόντα «boutique» και που λειτουργεί με μηχανισμούς αγοράς και όχι με μάχη εντυπώσεων στις λαϊκές αγορές.
Στην ποιότητα που συνδέεται με την κοινωνία της γνώσης και της νέας οικονομίας».
(Γιολάντα Τοτσιου, Το Βήμα, Η Ελλάδα «boutique» της Ευρώπης για γεωργικά προϊόντα και τρόφιμα, 25/06/2006)
«Το πλέγμα προϊόντος, γεύσεων και υπηρεσιών στη βάση ενός διαδραστικού θεσμού μπορεί να παράσχει την απαραίτητη υπεραξία στο κουρασμένο υπάρχον τουριστικό μας τομέα.
Τα μοναδικά προϊόντα της Κρητικής Γης μπορούν να συνθέσουν την νέα εικόνα του
«αγαπημένου – ιδιαίτερου» τουρισμού μέσα από την πιστοποίηση και την γεωγραφική διάκριση».
(Ροδιακή, Η διπλωματία της γαστρονομίας, 22/02/2011)
«Ο εξειδικευμένος τουρισμός είναι «ο καινούριος δρόμος» στην μεγάλη αγορά των ταξιδιωτών, περιηγητών και παραθεριστών».
(Χρήστος Μιχαηλίδης, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Ένα ψαροχώρι που αγάπησε τον Μπαχ, 27/03/2011, Σελίδα 24)
Ο Γιώργος Βερνίκος σε ομιλία του στην αίθουσα Γερουσίας της Βουλής των Ελλήνων στα πλαίσια διοργάνωσης συνεδρίου με αφορμή την σύζευξη πολιτισμού και τουρισμού σε ένα Υπουργείο με θέμα: «Πολιτισμός και Τουρισμός»
(SETEBlogAdmin 8/6/2010) δήλωσε:
«Η σχέση πολιτισμού και τουρισμού δεν είναι απλά στενή, αλλά ο πολιτισμός είναι προϋπόθεση ώστε να υπάρχει βιώσιμη ανάπτυξη.
Ενώ όμως ο τουρισμός είναι οικονομικό μέγεθος που μετράει αφίξεις, απασχόληση, συνάλλαγμα, κλπ., ο πολιτισμός εμπεριέχει αξίες και άϋλα αγαθά που έχουν άλλη διάσταση από την καθαρά οικονομική.
Το σημαντικότερο θέμα που αφορά τον πολιτισμό δεν είναι η κληροδότηση του παρελθόντος, αλλά οι εφευρετικές και δημιουργικές δυνατότητες του παρόντος.
Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού, ο περιηγητικός τουρισμός που περιλαμβάνει και τον πολιτιστικό τουρισμό με έμφαση τους αρχαιολογικούς χώρους, ήταν η κυρίαρχη αιτία ταξιδιού.
Σταδιακά υποχώρησε από τον τουρισμό διακοπών με έμφαση την ήλιο, την αμμουδιά και τη θάλασσα, ο οποίος με τη σειρά του έχει δώσει τη θέση του στον τουρισμό των αισθήσεων και της δράσης.
Συγκεκριμένα ο περιηγητικός τουρισμός εκπροσωπεί σήμερα το 16%, ο τουρισμός των δράσεων, χόμπι και αισθήσεων το 52% και το υπόλοιπο το μοιράζονται οι λοιπές μορφές, όπως η επαγγελματικός, ο συνεδριακός, κλπ.
Βέβαια υπάρχει μια μίξη των διαφόρων αυτών κατηγοριών.
Έτσι με πρόσφατα στοιχεία, ο λεγόμενος πολιτιστικός τουρισμός σήμερα αυξάνεται με ταχύτερο ρυθμό από το μαζικό τουρισμό και θεωρείται ότι το 37% όλων των διεθνών ταξιδιών περιλαμβάνει και ένα πολιτιστικό στοιχείο.
Όλο και περισσότερο η παθητική προσέγγιση μνημείων και έργων τέχνης δεν είναι πια ικανοποιητική. Ο σημερινός πολιτιστικός τουρίστας είναι αυτός που θέλει να καταλάβει ένα τόπο, που θέλει να νοιώσει την ιστορία του.
Θέλει να αισθανθεί ότι ζει μέσα σ’ έναν άλλο πολιτισμό και θέλει την εμπειρία της πολιτιστικής «περιπέτειας».
Είναι αυτός που θέλει να συγκρίνει το σήμερα με το χθες, να κατανοήσει τους λόγους των αλλαγών και της εξέλιξης».
1Ο ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΕΙΦΟΡΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
6ο φεστιβάλ έργων κλασικής μουσικής
Φέτος, τον Ιούνιο, έγινε στον Μακρύ Γιαλό, στο Λασίθι της Κρήτης, το 6ο φεστιβάλ έργων κλασικής μουσικής, με διάρκεια 3-4 μέρες.
Προσέλκυσε τουρίστες από διάφορες χώρες του κόσμου και έκανε και την τοπική κοινωνία να αγαπήσει τον Σούμπερτ, τον Ραβέλ, τον Μπαχς και τον Ραχμάνινοφ.
Εμπνευστής και διοργανωτής του, ένας Νορβηγός Γκούναρ Στρέμσχολη, που ζει εκεί το μισό χρόνο, σ’ ένα παλιό κτίσμα το οποίο, με πολύ κόπο αλλά και «απίστευτη γραφειοκρατία» αναπαλαίωσε.
(Χρήστος Μιχαηλίδης, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Ένα ψαροχώρι που αγάπησε τον Μπαχ, 27/03/2011, Σελίδα 24)
To άρθρο συνεχίζει:
Οι λάτρεις της κλασικής μουσικής, ιδίως στην Ευρώπη, είναι πολλοί και θα έλεγα και φανατικοί.
Θέλουν να συνδυάζουν τις διακοπές τους με το να παρακολουθούν κοντσέρτα ωραίων κλασικών έργων
Θα πάνε στην παραλία, θα κάνουν και τα μπάνια και τον τουρισμό τους, αλλά ο λόγος που έρχονται εδώ, στην Κρήτη, είναι κυρίως το φεστιβάλ.
Στο φεστιβάλ συμμετέχουν περίπου 300 άνθρωποι.
«Άνθρωποι που έρχονται και ξανάρχονται στην Ελλάδα.
Που, στόμα με στόμα, φέρνουν κι άλλους.
Αφήνουν λεφτά στην τοπική κοινωνία αλλά και στη χώρα.
Πολλοί από αυτούς σκέφτονται ήδη να αγοράσουν σπίτι και να έρθουν να μένουν εδώ.
Τόσο απλά. Αλλά για την Ελλάδα «των μηχανισμών», τόσο… περίπλοκα».
Ο Δήμαρχος Λειψών, ο κύριος Μπενέτος Σπύρος (Γιώργος Σταματόπουλος,
Ελευθεροτυπία, Δεν υπάρχουν άγονα νησιά, υπάρχουν άγονα μυαλά, 16/06/2010)
δηλώνει ότι:
«Βιώσιμη ανάπτυξη είναι αυτή που στηρίζεται στην ιστορία της παραγωγής του τόπου.
Στόχος μας είναι να οικοδομήσουμε κοινωνίες 365 ημερών και όχι ενός, δυο, τριών μηνών. Οι εποχιακές κοινωνίες παράγουν βαρβαρότητα (και όχι οικονομία και πολιτισμό)», εννοώντας την χαμηλή αισθητική τουρισμού την θερινή περίοδο, αυθαίρετη δόμηση, αστικοποίηση, μιμητισμό κλπ.
Συνεχίζει λέγοντας «έπρεπε να ξεφύγουμε από τη λογική: το συγκριτικό πλεονέκτημα είναι ο τουρισμός». Αυτό είναι εποχιακό. Έπρεπε να οικοδομήσουμε κοινωνία 365 ημερών.
«Η φιλοσοφία της ανοδικής πορείας των Λειψών είναι ότι ο τουρισμός παίζει συμπληρωματικό ρόλο και ότι προσπαθούμε να αποφύγουμε την απασχόληση των κατοίκων αποκλειστικά στον τουρισμό».
Το πετύχαμε στηρίζοντας τον τουρισμό πάνω στην τοπική οικονομία.
Η βιώσιμη ανάπτυξη, εξάλλου στηρίζεται πάνω στην ιστορία της παραγωγής του τόπου.
Η βιώσιμή οικονομία του τόπου στηρίζεται στα μικτά επαγγέλματα και γι’ αυτό γίνεται μάθημα στα σχολεία.
Μάλιστα στήθηκε η Τεχνοληψία στο Λύκειο, μια εταιρία για την προώθηση τοπικών προϊόντων.
Ο συνδυασμός παράδοσης και εξέλιξης είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό των Λειψών.
Σίγουρα τα μεγέθη και τα δεδομένα είναι διαφορετικά για τους Λειψούς από αυτά της Κρήτης.
Δεν παύει όμως η φιλοσοφία και αρχές της αειφόρου ανάπτυξης να ισχύουν παντού
Ο Δήμαρχος Λειψών, ο κύριος Μπενέτος Σπύρος, πιστεύει ότι δεν υπάρχουν άγονα νησιά. Υπάρχουν άγονα μυαλά.
Οι Λειψοί σήμερα παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή αύξηση την τελευταία δεκαετία: ποσοστό 40%!
Ζουν στο νησί 700 άτομα, πολλοί νέοι. Έχουμε 135 παιδιά στα σχολεία (μέχρι και Λύκειο!).
Εξάλλου στους Λειψούς έχουμε ολοήμερο σχολείο από το 1995, προτού αυτό ακόμη θεσμοθετηθεί.
Όταν η τουριστική σαιζόν δεν έχει μεγάλη διάρκεια και δεν αποτελεί συμπληρωματική δραστηριότητα της υπολοίπου οικονομικής δραστηριότητας, έχουμε την παρακάτω δυσάρεστη εικόνα, εικόνα πολύ χαρακτηριστική πολλών δημοφιλών ελληνικών νησιών,
δηλαδή: «Της γης που ερημώνει όταν κλείνουν τα φώτα της τουριστικής περιόδου και αφήνει ως προστιθέμενη αξία τα απορρίμματα και τα πλαστικά μπουκαλάκια στις χωματερές»
(Γιολάντα Τότσιου, Τα Νέα, Μπουτίκ μεσογειακής διατροφής ο δρόμος για την Ελλάδα, 06/08/2010).
2Ο ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΕΙΦΟΡΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Τουριστική «Μονοκαλλιέργεια»
Ο πρώτος μετανάστης βουλευτής στην Ελβετία, πετυχημένος πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης, ο ελληνοελβετός Ιωσήφ Ζησιάδης, είναι ο εμπνευστής του αγρο-οικολογικού σχεδόν «Πάτοινος» που προβλέπει τη δημιουργία αμπελώνα, ελαιοτριβείου, σχολής οίνου και τράπεζας σπόρων στην Πάτμο.
Η επένδυση αυτή, περίπου € 500.000, επιχειρεί να «σπάσει» την τουριστική «μονοκαλλιέργεια» στην Πάτμο.
«Δεν υπάρχει πλέον πραγματικό τουριστικό μέλλον, χωρίς την επαναφορά μιας παραδοσιακής γεωργικής παραγωγής».
«Πρέπει οι νέοι να καταλάβουν ότι το μέλλον δεν είναι μόνο «ενοικίαση δωματίων».
Βάσει του επιχειρηματικού σχεδίου «μέτοχοι» στην προσπάθεια θα είναι και πολίτες του εξωτερικού, αφού οποιοσδήποτε θα μπορεί να νοικιάσει ένα κλήμα για δέκα (10) χρόνια
«και στο τέλος κάθε χρόνου θα απολαμβάνει τη σοδειά του και θα παίρνει ένα μπουκάλι κρασί με το όνομά του».
Ενδιαφέρον έχουν ήδη εκδηλώσει 500 Ελβετοί !!!
Και φανταστείτε ότι αναφέρετε σ’ ένα προορισμό την Πάτμο που χαρακτηρίζεται από «ιδιαίτερου» μέσου προς υψηλού επιπέδου τουρισμού !!!
(Ελένη Ευαγγελοδήμου, Δημοκρατία, Οι αμπελώνες της … Αποκάλυψης, 29/03/2011
Σελίδα 28)
ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
Ο τουρισμός πρέπει να αποκτήσει την ιδιαίτερη ταυτότητα του, ενσωματώνοντας τις άυλες και υλικές αξίες του χώρου του.
Μια από αυτές είναι η διατροφή.
(Γιώργος Αγοραστάκης, «Περιβάλλον & Τοπική Ανάπτυξη», Κεφάλαιο 6ο
«Τουρισμός και Περιβάλλον», Σελίδες 79-80)
Ο Γ. Αγοραστάκης συνεχίζοντας δηλώνει:
Το πρόβλημα βρίσκεται στο τουριστικό καταναλωτικό μοντέλο που έχει καθιερώσει και κυριαρχεί στην Ελλάδα, του μαζικού και φτηνού τουρισμού.
Δυστυχώς το μοντέλο του μαζικού και φτηνού τουρισμού υιοθέτησε στην κουζίνα του τις διατροφικές συνήθειες των πελατών του και τα προϊόντα των χωρών τους που τις ικανοποιούν.
Το κλειδί για την προώθηση του στόχου βρίσκεται στην υιοθέτηση από τις τουριστικές μονάδες τοπικών προτύπων διατροφής τα οποία υποστηρίζονται από τα τοπικά προϊόντα.
Έτσι γίνονται οι τουρίστες καταναλωτές των αγροτικών προϊόντων, δίνεται μια σημαντική δυνατότητα απορρόφησης της τοπικής γεωργικής παραγωγής.
Τα συμπεράσματα του 2ου Διεθνούς Συνεδρίου με θέμα «Αειφορία – Διατροφή – Τουρισμός» παράγοντες – κλειδιά για την εξωστρέφεια των ελληνικών ελαιοκομικών προϊόντων, Μουσείο Ακρόπολης, Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011, αναφέρουν:
Σήμερα οι άνθρωποι ταξιδεύουν συνεχώς.
Επιδιώκουν να ανακαλύψουν την ιδιαιτερότητα των γεύσεων και των διατροφικών παραδόσεων των χωρών που επισκέφτονται.
Ο γαστρονομικός τουρισμός είναι μια άλλη μορφή του εναλλακτικού τουρισμού,
μπορεί να λειτουργήσει κατ’ αρχάς συμπληρωματικά του ποσοτικού μοντέλου.
Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού (Π.Ο.Τ.)
το 45% των ταξιδιωτών ανά τον κόσμο, εκτιμούν το φαγητό ως ένα από τα κυρία κριτήρια επιλογής του τόπου επίσκεψης.
Ο γαστρονομικός τουρισμός που μεσουρανεί στη μεσογειακή τουριστική αγορά και επιφέρει τεράστια οικονομικά οφέλη στις γείτονες μεσογειακής χώρες, ελάχιστα έχει απασχολήσει στην Ελλάδα τους τουριστικούς επιχειρηματίες, ανεξαρτήτων μεγέθους.
Παρόλο που η μεσογειακή δίαιτα αποτελεί μόδα και επικρατεί ως σύγχρονο μοντέλο υγιεινής διατροφής, οι Έλληνες δεν έχουμε κατορθώσει να αναδείξουμε την Ελλάδα ως κοιτίδα του συγκεκριμένου τρόπου διατροφής και δεν την εκμεταλλευόμαστε ως θησαυρό ανάπτυξης του τουριστικού προϊόντος της χώρας μας.
Πρέπει να εστιάσουμε στην τοπική γαστρονομία και πρέπει να συνδέσουμε τα τοπικά προϊόντα, την τοπική κοινωνία και την τοπική κουζίνα με την τουριστική πελατεία
καθώς η Ελλάδα διαθέτει μεγάλη ποικιλία πρώτων υλών ανεξάντλητο πλούτο των παραδοσιακών συνταγών.
Η Γιολάντα Τότσιου, στο άρθρο της (Νέα, Μπουτίκ μεσογειακής διατροφής ο δρόμος για την Ελλάδα, 06/08/2010) δηλώνει:
Και εδώ τίθεται το θέμα της προστιθέμενης αξίας της συμπληρωματικότητας και της συνέργειας μεταξύ τουρισμού και γεωργικής παραγωγής και γαστρονομίας.
Διότι γαστρονομία δεν νοείται με εισαγόμενα προϊόντα, ούτε ανάπτυξη.
Ίσως μόνο lifestyle.
«Η ιδιαίτερη ελληνική γαστρονομική παράδοση μπορεί να συμβάλλει στην ποιοτική αναβάθμιση του ελληνικού τουριστικού προϊόντος και να αποτελέσει πόλο έλξης για επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου». Συμπεράσματα του 2ου Διεθνούς Συνεδρίου με θέμα «Αειφορία – Διατροφή – Τουρισμός» παράγοντες – κλειδιά για την εξωστρέφεια των ελληνικών ελαιοκομικών προϊόντων, Μουσείο Ακρόπολης, Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011)
Ο υπογράφων σε προηγούμενο άρθρο του έχει αναφέρει ότι:
Σύμφωνα με τη μελέτη του ΣΕΤΕ («Η Γαστρονομία στο Μάρκετινγκ του Ελληνικού Τουρισμού», 2009), τον Σύνδεσμο Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων, η γαστρονομία αναβαθμίζει την ταξιδιωτική εμπειρία για όλους, ανεξαιρέτων τους τουρίστες, ενώ αποτελεί σημαντικό πόλο έλξης για τους τουρίστες ειδικού ενδιαφέροντος.
Έχει δε το πλεονέκτημα να μην απαιτεί μεγάλες επενδύσεις σε εγκαταστάσεις και πάγια, αλλά αντιθέτως υποστηρίζεται με σχετικά μικρό κεφάλαιο και ενέργειες μάρκετινγκ.
Ο ΣΕΤΕ προβλέπει ότι η γαστρονομία θα μπορούσε να γίνει ένας από τους κυρίους λόγους επιλογής της Ελλάδας ως προορισμού διακοπών, τα επόμενα 5 χρόνια, με μια δαπάνη € 400.000 σε ενέργειες μάρκετινγκ.
3Ο ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΕΙΦΟΡΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Αθωνική χερσόνησος
Σε μια προσπάθεια ανάκαμψης της κατά – 15% μειώσεις της κίνησης των επιχειρήσεων τους στην χερσόνησο του Άθω.
Κινητοποίησαν τον Οργανισμό Τουριστικής Ανάπτυξης του Άθω και σε συνεργασία με τον Σύνδεσμο Ταξιδιωτικών Γραφείων (ΗΑΤΤΑ) έφτιαξαν ειδικό πρόγραμμα επταήμερων επισκέψεων στην περιοχή με αποκορύφωμα της εμπειρίας αυτής, Μαθήματα Αυθεντικής Αγιορείτικης μαγειρικής από μοναχό.
Σημειώστε ότι την χερσόνησο του Άθω επισκέπτονται κάθε χρόνο ή περιπλέουν με μίνι κρουαζιέρες ένα εκατομμύριο τουρίστες, ενώ το Άγιο Όρος υπολογίζεται ότι το επισκέπτονται 120.000 επισκέπτες.
(Παναγιώτης Δ. Υφαντής, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Οικονομία Παρασκήνια
Ρασοφόροι μάστερ σεφ, 27/03/2011)
ΠΙΚΡΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ
Ο καθηγητής οικονομικών στο Κολλέγιο Deree Αρούχ Αλβέρτος, κριτικός εστιατορίων και αρθρογράφος, που δημοσιογραφεί με το ψευδώνυμο «Επίκουρος» ξεκινάει το άρθρο του στο Ε. της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας της 13ης Μαρτίου 2011 (σελ. 84) με τη δήλωση ότι «η Ελλάδα δεν είναι γαστρονομικός προορισμός»!!!
Οι Ισπανοί πρωτομάστορες και επιστήμονες του Τουρισμού, πρόσθεσαν στο τρίπτυχο των (3) τριών S, sun, sea and sex (ήλιος, θάλασσα, σεξ) άλλο ένα πολύ σημαντικό παράγοντα, το καλό φαγητό.
Στην περίπτωση της Ελλάδος απλώς προσθέτοντας το (4ο) τέταρτο S, το
Σουβλάκι δηλαδή δεν μπορέσαμε να κάνουμε τη διαφορά!!
Η μεγάλη διαφορά της Ελλάδας σε αντίθεση με την Ισπανία και την Γαλλία είναι ότι στην Ελλάδα σπάνια ένας τουρίστας θα φάει μια χωριάτικη σαλάτα ή ένα σουβλάκι ή ένα μουσακά ΑΝΤΑΞΙΟ ΤΗΣ ΦΗΜΗΣ του.
Συνήθως οι τουρίστες στην Ελλάδα καταναλώνουν τον ΜΥΘΟ (image)
της Ελληνικής κουζίνας, παρά την πραγματική γεύση της.
Ποιος θα το πίστευε ότι ο Α.Α. Γκιλ, δημοσιογράφος – κριτικός εστιατορίων των Sunday Times θα έγραφε ότι «Η ελληνική κουζίνα είναι μονίμως και επιμόνως , απίστευτα φριχτή. Το φαγητό στην Ελλάδα καλύτερα να το τρως μεθυσμένος – αν και αυτό ακόμη δεν είναι εύκολο».
Η γεύση δεν είναι αποτέλεσμα μιας εικόνας, μιας εικασίας, ενός μύθου, αλλά κυρίως εξαρτάται από την ποιότητα των υλικών, τη γνώση και τον επαγγελματισμό τους Σεφ.
Το ποιοτικό αποτέλεσμα του τουριστικού μουσακά που απολαμβάνουν οι ξένοι στα εστιατόρια και τις ταβέρνες καθορίζει όχι μόνο το επίπεδο της εθνικής μας κουζίνας, όπως το εκλαμβάνουν οι ξένοι, αλλά αντικατοπτρίζει και την ποιότητά της, δηλαδή “Greasy Greek” (λιπαρό Ελληνικό)
Και το πιο παράδοξο:
Ενώ κάθε τουρίστας έρχεται στην Ελλάδα για να δοκιμάσει τον μουσακά (που δεν είναι καθόλου υγιεινό πιάτο), οι ιθύνοντες του Υπουργείου Τουρισμού και της τουριστικής Προβολής προσπαθούν να «προβάλουν» την Ελλάδα σαν τη χώρα με την υγιεινή Μεσογειακή Διατροφή.
Σε ερώτηση που έγινε στην καθηγήτρια Τριχοπούλου, εάν η Μεσογειακή Διατροφή είναι ένα δυνατό “brand name” για την Ελλάδα, η απάντηση της ήταν ότι «είναι και δεν είναι».
Η Μεσογειακή Διατροφή δεν ανήκει μόνο σ’ ένα, ανήκει σ’ όλους τους κατοίκους της Μεσογείου, όπως συνήθιζαν να τρώνε το 60.
Αφού λοιπόν ανήκει σε τόσο πολλούς λαούς, δεν «αξίζει» να «κτίζει» η Ελλάδα την εικόνα της (brand name) πάνω σ’ αυτή.
Με τη ευκαιρία αυτή θέλω να καταθέσω τα παρακάτω:
Η διακεκριμένη ερευνήτρια σε θέματα διατροφής στις ΗΠΑ, Σιμοπούλου Άρτεμις, Διευθύντρια του Κέντρου Γενετικής, Διατροφής και Υγείας στην Ουάσιγκτον, σε άρθρο της στο επιστημονικό περιοδικό Journal of Nutrition, τεύχος 131, Νοέμβριος 2001 με τίτλος Μεσογειακές Διατροφές: Τι ξεχωριστό έχει η Διατροφή της Ελλάδας? επισημαίνει ότι ο όρος «Μεσογειακή Διατροφή» είναι ακυρολεξία (misnomer), δεν υπάρχει δηλαδή μία Μεσογειακή Διατροφή, αλλά πολλές και ο όρος θα πρέπει να χρησιμοποιείται στον πληθυντικό, δηλαδή Μεσογειακές Δίαιτες (Mediterranean Diets).
Αρκεί να σκεφτεί κανείς τις διαφορετικές θρησκείες και τις διαφορετικές παραδόσεις,
τα ήθη και τα έθιμα που έχουν οι λαοί της Μεσογείου.
Οι Μουσουλμάνοι δεν τρώνε χοιρινό κρέας ούτε πίνουν κρασί ή άλλο αλκοολούχο ποτό, ενώ σε αντίθεση οι Ορθόδοξοι Έλληνες, και όταν ακόμα νηστεύουν, η (μέτρια) κατανάλωση κρασιού επιτρέπεται και είναι μέρος της διατροφικής τους συνήθειας.
Η διατροφή των λαών της Μεσογείου διαφέρει στην ποσότητα των λιπαρών, του ελαιολάδου, τον τύπο κρέατος, ποσότητα κρασιού, γάλατος ή τυριού, φρούτων και λαχανικών που καταναλίσκεται.
Είναι λυπηρό όταν πριν 20-25 χρόνια (τις «χρυσές» χρονιές) οι ξενοδόχοι της Κρήτης είχαν «επιβάλλει» τον όρο Κρητικό Πρωινό (μπουφές πιο πλούσιος – σε ποιότητα, υψηλής διατροφικής αξίας – και από αυτόν του Αμερικάνικου μπουφέ πρωινού), προσφέροντάς το απλόχερα, το Ξ.Ε.Ε. να προσπαθεί σήμερα να προωθήσει το Ελληνικό Πρωινό, αρχής γενομένης από τη Κρήτη.
Όπως ο Αντόνι Γκαουντί μεταμόρφωσε την αρχιτεκτονική της χώρας και ο Πέδρο Αλμοδόβαρ τον κινηματογράφο, ο ανατρεπτικώς Αδριά επαναπροσδιόρισε την κουζίνα της σε τέχνη, πρωτοστάτησε τη γαστρονομική επανάσταση της Ισπανίας.
Μέσα σε λίγα χρόνια το “El Bulli”, το πιο διακεκριμένο εστιατόριο στον κόσμο, βοήθησε στο να μετατραπεί η Ισπανία, από μια χώρα που υστερούσε γαστρονομικά, σε ηγέτιδα του κόσμου και η αβανγκάρντ κουζίνα του Φεράν Αδριά (όρος που ο ίδιος και άλλοι σεφ προτιμούν έναντι του όρου «μοριακή γαστρονομία») έγινε παγκόσμια εμμονή μεταξύ νεαρών σεφ.
(Julia Moskin «Σεφ ανταγωνίζονται για να καλύψουν το κενό», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Υγεία & Διατροφή, σελ. 12, 31/7/2011)
Το σχετικό μικρό άρθρο αναφέρει 14 ταλαντούχους Σεφ που θα πάρουν στους ώμους τους το κενό που αφήνει πίσω του ο Φεράν Αδριά και το “El Bulli”.
Μα δεν είναι μόνο αυτό.
Ας αναλογιστούμε τι εμπειρία αποκομίζει ένας ξένος επισκέπτης από τα εστιατόρια (συνήθως σε τουριστικές περιοχές) στην Ελλάδα, όταν θέλει να δοκιμάσει τον Ελληνικό Μεζέ και τι αποκομίζει από την εμπειρία ανάλογου μεζέ
από τις γειτονικές και κάποιες ανταγωνιστικές μας στο τουρισμό χώρες
όπως τη Τουρκία, την Ισπανία, το Μαρόκο, το Λίβανο, ακόμα και την Κύπρο.
Την Ιταλία προφανώς δεν την αναφέρω καθόλου σαν φαβορί.
Προφανώς και δεν είναι τυχαίο, ότι οι Ισπανοί έχουν «κατακυριεύσει» τον (γαστρονομικό) κόσμο με τα tapas τους, κάνοντας πραγματική απόλαυση την εμπειρία του να «μοιράζεσαι».
Η Ελλάδα, εάν εξαιρέσει κανείς συγκεκριμένες περιοχές όπως τη Μυτιλήνη,
το Βόλο, τη Θεσσαλονίκη και κάποιες άλλες περιοχές με διαλεκτά εποχιακά προϊόντα όπως π.χ. την Κρήτη που τα ξέρουν και τα αναζητούν αλλά τα απολαμβάνουν οι μερακλήδες – ρέκτες, για τους υπόλοιπους,
Έλληνες και ξένους, η εμπειρία του μεζέ είναι ή ανύπαρκτη ή δυσάρεστα υποβαθμισμένη.
Λυπηρό να συμβαίνει αυτό σε μια χώρα όπως την Ελλάδα, που όλοι μας μεγαλώσαμε ακούγοντας τους πατεράδες μας να μιλάνε για μεζέδες από τις παρέες με τους φίλους τους.
Αντ. Παναγιωτόπουλος, Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Γεύσης, Το Βήμα
Γαστρονομία, λοιπόν, 28/10/2010, δηλώνει:
«Η Ελλάδα δικαιούται να έχει ηγετικό ρόλο στον χώρο της πολιτιστικής γαστρονομίας, αφού διαθέτει γαστρονομική παράδοση με μεγάλη ιστορική, διατροφική και κυρίως γαστρονομική αξία, παράδοση ικανή να φέρει σοβαρούς πόρους στο κράτος και στους επαγγελματίες.
Και όμως ζούμε σε μια χώρα που βίωσε τις μεγάλες αλλαγές της αγροτικής ζωής προσαρμόζοντας τους Θεούς της σε αυτές, τις σχέσεις ανδρών και γυναικών, διαμορφώνοντας με σοφία υγιή και εύγευστα διατροφικά πρότυπα, σμιλεύοντας τις κοινωνικές σχέσεις και τα ήθη – και έσπειρε σε όλον τον κόσμο, μαζί με τους Θεούς,
τον πολιτισμό και την τέχνη του, τις αρχές ενός μεγάλου διατροφικού πολιτισμού
που δεν του έχει αποδοθεί ως σήμερα καμία από τις τιμές που του αξίζουν.
Το κλειδί για την προώθηση των τοπικών προϊόντων στην τουριστική αγορά βρίσκεται στην υιοθέτηση από τις τουριστικές μονάδες τοπικών πρότυπων διατροφής, τα οποία υποστηρίζονται από τα τοπικά προϊόντα.
Έτσι γίνονται οι τουρίστες καταναλωτές των αγροτικών προϊόντων και δίνεται μια σημαντική δυνατότητα απορρόφησης της τοπικής γεωργικής παραγωγής».
Ακόμα και το Κρητικό Σύμφωνο Ποιότητας ξεκίνησε να πιστοποιεί με Σήμα Ποιότητας Κρητικής Κουζίνας, όχι μόνο τα εστιατόρια με Κρητική Κουζίνα των ξενοδοχείων,
αλλά και συγκεκριμένες εκδηλώσεις όπως αυτής της Κρητικής Βραδιάς, καθώς επίσης και της σημαντικής Κρητικής ΓΩΝΙΑΣ που προωθεί τα τοπικά προϊόντα και προβάλλει την Κρητική Διατροφή σαν αναπόσπαστο κομμάτι του Κρητικού Πολιτισμού.
Το Κρητικό Σύμφωνο Ποιότητας αξιοποιεί την τοπική ταυτότητα, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της περιοχή και προωθεί την βιώσιμη ανάπτυξη της Κρήτης.
Ο «Επίκουρος» προσθέτει «από τη μια μεριά τα κλισέ του μαζικού τουρισμού περί μουσακά και ρετσίνας εμποδίζουν τους τουρίστες μας να γευτούν τα καλούδια της χώρας μας».
Τελικά η ταύτιση αυτή ήταν καταστροφική για την γαστρονομική ταυτότητα της χώρας μας.
… και συνεχίζει
«Δεν του έχει δοθεί η ευκαιρία να γευτεί λίγη από την τοπική μας παράδοση, ούτε να δοκιμάσει το μαγειρευτό φαγητό σε μια καλή ταβέρνα, να δει τη πρόοδο που έχουμε κάνει στη νέα ελληνική κουζίνα, να δοκιμάσει κάποια μυζήθρα ή πρόβειο βούτυρο από έναν μερακλή τυροκόμο, να γευτεί αβγά με στάκα και απάκι για πρωινό στη Κρήτη.
Θα του έλεγα να πάει σε κάποια απίστευτα ταβερνάκια στη Κρήτη για να δοκιμάσει την εκπληκτική γαστρονομία του νησιού κα να πιει από τα εξαιρετικά νέα κρασιά του Κρητικού αμπελώνα».
ΠΕΡΙ ΓΚΟΥΡΜΕ
Ο Επίκουρος συνεχίζει να δηλώνει (Real News, Περιοδικό Bazaar, Μάρτιος 2011
Σελίδα 140):
«Θα ήμασταν πολύ περισσότερο γκουρμέ, αν αναζητούσαμε το καλό μερακλίδικο φαγητό, αν η φέτα μας ήταν ψαγμένη, δηλαδή αν γνωρίζαμε τον τόπο όπου παράχθηκε και τον παραγωγό της, αν ο ντολμάς μας ήταν μαγειρεμένος με όλη τη φροντίδα και το μεράκι που μόνο ένας καλός μάγειρας μπορεί να δώσει.
Τότε θα ήμασταν γκουρμέ και όχι ντεμέκ γκουρμέ, θύματα των τάχαμου γκουρμέ εστιατορίων.
Τότε θα ήμασταν κοσμοπολίτες και όχι κοσμικοί».
Αναμφισβήτητα οι πραγματικοί άρχοντες κυρίαρχοι της κουζίνας (κατά το σύγχρονο
“master chefs” ήταν η γιαγιά μας, η θεία μας και η μητέρα μας.
ο Επίκουρος συνεχίζει:
«Μια από τις πολλές ιδεοληψίες που χαρακτηρίζουν το νεοεπαρχιωτισμό μας είναι η άποψη που έχουμε για το γκουρμέ. Παλιά, με τον όρο γκουρμέ εννοούσαν το μεράκι στο φαγητό, τις εξαιρετικές πρώτες ύλες, το προσεκτικό μαγείρεμα, τη φροντίδα για την παρουσίαση και την προσοχή στη λεπτομέρεια.
Τώρα, λέγοντας γκουρμέ εννοούμε το εξεζητημένο, το ακριβό, το σουσοειδές, το κοσμικό, το δημιουργικό, το εξωτικό και το μινιμαλιστικό (σε ποσότητα).
Αλλά για τον υπόλοιπο κόσμα το γκουρμέ ισοδυναμεί με το μεράκι.
Δεν θεωρείται ότι υπάρχουν διακρίσεις ανάμεσα σε φαγητά: αυτό είναι γκουρμέ αυτό δεν είναι, η φέτα δεν είναι γκουρμε αλλά ο αφρός της είναι, ο ντολμας ως σούσι είναι γκουρμέ άλλα ο ντολμάς ο ίδιος όχι !
Αυτά είναι φτηνές δικαιολογίες, ώστε οι εστιάτορες να πουλάνε κακό φαγητό ως γκουρμέ πολύ ακριβά, δίχως όμως να χρειάζεται να πουλάνε μερακλίδικο φαγητό,
γιατί το τελευταίο κοστίζει πολύ περισσότερο από το πρώτο»
Η Κρήτη θα πρέπει να αξιοποιήσει την υπάρχουσα φήμη της.
Το νέο αναπτυξιακό μοντέλο της Περιφέρειας Κρήτης θα στηρίζεται στο τρίπτυχο
ΑΕΙΦΟΡΙΑ – ΔΙΑΤΡΟΦΗ – ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ
σε συνδυασμό με τον ιδιαίτερο πολιτισμό και τα θαυμάσια τοπικά προϊόντα.
Αρναουτάκης, Συμπεράσματα του 2ου Διεθνούς Συνεδρίου με θέμα «Αειφορία – Διατροφή – Τουρισμός» παράγοντες – κλειδιά για την εξωστρέφεια των ελληνικών ελαιοκομικών προϊόντων, Μουσείο Ακρόπολης, Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011:
Εφόσον ο καταναλωτής ζητά καλύτερη ποιότητα και καλύτερο περιβάλλον,
τα προστατευόμενα προϊόντα ποιότητας (ΠΟΠ, ΠΓΕ, ΟΡΕΙΝΑ κλπ.)
ή οι μέθοδοι παραγωγής που προστατεύουν τη φύση (ΑΕΙΦΟΡΙΑ) που μετριάζουν το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής και διατηρούν τις αξίες της υπαίθρου, θα έχουν μεγαλύτερη ζήτηση και υψηλότερες τιμές.
Ευρωβουλευτής Σπύρος Δανέλλης, Συμπεράσματα του 2ου Διεθνούς Συνεδρίου με θέμα «Αειφορία – Διατροφή – Τουρισμός» παράγοντες – κλειδιά για την εξωστρέφεια των ελληνικών ελαιοκομικών προϊόντων, Μουσείο Ακρόπολης, Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011.
4Ο ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΑΕΙΦΟΡΟΥ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
Το παράδειγμα της Ένωσης Συνεταιρισμών Θηραϊκών Προϊόντων (Santo)
Ο Γενικός Διευθυντής της Ένωσης Συνεταιρισμών Θηραϊκών Προϊόντων (Santo).
κύριος Ματθαίος Δημόπουλος, δηλώνει στον Παναγιώτη Δ. Υφαντή (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία – Οικονομία, «Γεμάτος χρήμα ο … λάκκος της φάβας», 27/03/2011
Σελίδα 10)
«Διατηρώντας τις παραδοσιακές καλλιέργειες της Σαντορίνης (φάβα Σαντορίνης ΠΟΠ, ντοματάκια και κρασί (ο αμπελώνας της Σαντορίνης θεωρείται μοναδικός παγκοσμίως για τον παραδοσιακό τρόπο καλλιέργειας ΚΟΥΛΟΥΡΑ), ενώ είναι ο μόνος που διασώθηκε από τον ευρωπαϊκό αμπελώνα όταν εκείνος καταστράφηκε από την αρρώστια «φυλλοξήρα», διασώζουμε ένα μοναδικό στον κόσμο φυσικό αγροτικό τοπίο, διασφαλίζουμε την οικολογική ισορροπία που έχει επιτευχθεί επί αιώνες και ουσιαστικά στηρίζουμε το μέλλον του νησιού και της τουριστικής βιομηχανίας της Σαντορίνης.
Σημείωση:
Η φάβα Σαντορίνης αναγνωρίστηκε επίσημα πλέον ως προϊόν ΠΟΠ στις 8-10-2010.
Ήδη συγκροτείται ο φάκελος για να πιστοποιηθεί και το ντοματάκι Σαντορίνης ως προϊόν ΠΟΠ.
Τα παραπάνω 2 προϊόντα μαζί με τον πελτέ ντομάτας, την κάπαρη, τα καπαρόφυλλα
και τα γλυκά κουταλιού κυκλοφορούν με το εμπορικό σήμα Santo Gourmet.
Από το εκθετήριο πωλητήριο που έχει δημιουργήσει στην Οία της Σαντορίνης,
περνούν κάθε χρόνο 200.000 επισκέπτες.
Τυποποίηση – μοντέρνα συσκευασία με επωνυμία παραγωγού:
Εφαρμόζοντας σύγχρονες μεθόδους marketing όχι μόνο διέσωσαν τις παραδοσιακές καλλιέργειες των παραπάνω προϊόντων, κατάφεραν να αυξήσουν την ζήτηση
(π.χ. φάβα κατά 100%) και να αυξήσουν και τα χρήματα που έβαλαν οι παραγωγοί στην τσέπη τους.
Μέσα σε πέντε (5) χρόνια μεταξύ 2006 – 2010 ο παραγωγός κατάφερε να εισπράξει
29% περισσότερα για κάθε κιλό φάβα που πουλούσε (από € 7 το κιλό το 2009 στα
€ 9 σήμερα), ενώ ο παραγωγός από το ντοματάκι εισέπραξε 133% παραπάνω για κάθε κιλό που πουλούσε (από € 0,30 το κιλό το 2009 στα € 0,70 σήμερα).
Στη Σαντορίνη σήμερα δραστηριοποιούνται 1.100 παραγωγοί και ο τζίρος από τις πωλήσεις ξεπερνά τα 4,5 εκατομμύρια ευρώ.
Η Κρήτη μπορεί να γίνει πρότυπο πράσινης ανάπτυξης, δηλώνει ο Περιφερειάρχης
Στ. Αρναουτάκης μιλώντας στο 2ο Διεθνές Συνέδριο για την «Αειφορία, Διατροφή, Τουρισμόςν» (Στ. Αρναουτάκης, Να κάνουμε την κρητική διατροφή Κίνημα, 28/01/2011)
Ο κ. Αρναουτάκης είπε ότι στόχος είναι να γίνει η κρητική διατροφή Κίνημα !
Να έχουμε σαν Αναπτυξιακή αρχή – αλλά και τελικό στόχο μας – την Αειφορία.
Να χρησιμοποιήσουμε σαν Όχημά μας τον Τουρισμό και να κάνουμε την Κρητική Διατροφή Κίνημα.
«ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΠΑΡΕΛΘΟΝ» !!!
Η Βίλη Χαλυβίδη σε άρθρο της με θέμα «Πράσινος αγώνας δρόμου», Περιοδικό Olympic,
Σελίδα 39, 40, δηλώνει:
«Τα εστιατόρια που χρησιμοποιούν αποκλειστικά βιολογικά προϊόντα είναι μάλλον ντεμοντέ στο Λονδίνο. Η πράσινη τάση έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετά χρόνια και οι αγνές πρώτες ύλες δεν αποτελούν πλέον είδηση.
Κάθε εστιατόριο που θέλει να σέβεται τον… πράσινο εαυτό του πρέπει να κάνει πολύ περισσότερα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό του Acorn House στο King’s Cross.
Οι κατάλογοι του τυπώνονται με μελάνι από λαχανικά, στην ταράτσα του καλλιεργούνται τα μυρωδικά που χρησιμοποιούνται στη κουζίνα, οι πρώτες ύλες είναι αποκλειστικά βιολογικές, από βιοδυναμικές καλλιέργειες (η σπορά και η συγκομιδή τους καθορίζεται από τις φάσεις της σελήνης και είναι κλιματικά ουδέτερες καθώς δεν επιβαρύνουν το περιβάλλον ούτε κατά την παρασκευή αλλά ούτε και κατά τη μεταφορά τους), όλα τα προϊόντα ακολουθούν τους κανόνες του αλληλέγγυου εμπορίου ενώ γίνεται ανακύκλωση και κομποστοποίηση όλων των οργανικών σκουπιδιών.
‘Ένα βήμα παραπέρα πηγαίνει το αδερφάκι του, το Water House στις όχθες του Regent’s canal. Το κομψό αυτό εστιατόριο δεν έμεινε μόνο στη θέα του νερού.
Όλες του οι λειτουργίες, από το φωτισμό έως και το μαγείρεμα, τροφοδοτούνται αποκλειστικά με υδροηλεκτρική ενέργεια».
