Του Γιώργου Φιλίππου
Άγιες τούτες οι μέρες. Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά. Ότι δηλαδή θέλουμε και εμείς σαν έθνος. Να γεννηθούμε (ξανά) και να εισέλθουμε σε κάτι νέο, σε κάτι καλύτερο από το προηγούμενο. Πέρα από τις ελπίδες και τις ευχές όλων για το νέο έτος, αυτές οι μέρες χαρακτηρίζονται και από την παλιά μας σαββατιάτική ασχολία. Το shopping therapy! Τι άλλο;
Σα μικρό παιδί και γω είχα πάει Αθήνα, να νιώσω λίγο πρωτεύουσα βρε αδερφέ! Αρκετός κόσμος αλλά έχω την εντύπωση πως η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων είναι αποδυναμωμένη αν όχι παρελθόν.
Κάναμε την βόλτα μας και είχε έρθει η ώρα για επιστροφή. Σαν νέο – νέο Έλληνας περίμενα το λεωφορείο. Ήμουν στη στάση του Ευαγγελισμού, εκεί να δείτε κόσμο και κίνηση.
Και εκεί που ο κόσμος έτρεχε να προλάβει τα λεωφορεία σε κάποια στιγμή ακούγεται ένας θόρυβος και για λίγο παγώνει το κλίμα της ‘τρεχάλας’. Μια γιαγιά σκόνταψε σε μια πρώην βάση πινακίδας που είχε κοπεί άτσαλα και πρόχειρα. Έτρεχε και αυτή να προλάβει το λεωφορείο και δίχως να το καταλάβει βρισκόταν στο έδαφος, χτυπημένη.
Στα πρώτα πέντε δευτερόλεπτα κανένας δεν πήγε να την βοηθήσει. Κάποιος έκανε όμως την αρχή. Έπειτα πήγε και μια κοπέλα, μετά παραδειγματίστηκε και ο πιτσιρικάς παραδίπλα, πήγε και αυτός. Αυτή η καθυστέρηση των πέντε δευτερολέπτων καλύφθηκε τελικά στα επόμενα δέκα αφού όλοι που ήταν εκεί προσφέρθηκαν να βοηθήσουν. Κανένας πλέον δεν ενδιαφερόταν για τα δρομολόγια των λεωφορείων και τις καθυστερήσεις, στο μυαλό όλων ήταν πως θα βοηθήσουν τη γιαγιά.
Τα δικά μου τα μάτια όμως πέρα από την γιαγιά είδαν και κάτι άλλο. Είδαν μια ολόκληρη χώρα να πέφτει, έτσι ακριβώς όπως η γιαγιά, από το πουθενά. Επειδή κάποιοι δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Επειδή λοιπόν υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν εμπόδια, εμείς σκοντάψαμε και πέσαμε. Τραυματιστήκαμε χωρίς καν να το καταλάβουμε, γιατί όλα έγιναν πολύ γρήγορα.
Το μέγα ζήτημα όμως είναι ότι όλοι έτρεξαν να σηκώσουν την ηλικιωμένη κυρία. Έτσι πρέπει να γίνει με το εθνικό και πολυδιάστατο πρόβλημα μας.
Έτσι να τρέξουμε και να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο που έχει πέσει.
Έτσι να βοηθήσουμε όλοι μαζί τη χώρα να ανακάμψει.
Υ.Γ.: Αφού βοηθήσουμε να σηκωθεί πάλι η χώρα στα πόδια της, πρέπει να γυρίσουμε πίσω όλοι μαζί και να τροχίσουμε το εμπόδιο, έτσι ώστε να μην σκοντάψουμε ποτέ ξανά. Και ας γίνει μάθημα το πάθημα, όχι αποφεύγοντας τα εμπόδια αλλά λειαίνοντας τα.
‘Καλή προσωπική ανάσταση’ εύχομαι και χρόνια πολλά…