Συνεχίζονται οι εκδηλώσεις του προγράμματος “εορτάΖΩ και ψωνίΖΩ στο Ρέθυμνο” που διοργανώνει ο Εμπορικός Σύλλογος σε συνεργασία με το Επιμελητήριο Ρεθύμνου, για τον εορτασμό της Χριστουγεννιάτικης περιόδου 2011-2012. Μετά την συναυλία σε συνεργασία με τον “Μουσικό Καρπό” και την Θεατρική Παράσταση για τα 100 χρόνια από τον θάνατο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, σειρά είχαν το Χριστουγεννιάτικο party στο Δημοτικό Σχολείο της Γωνιάς, το party στην οδό Βάρδα Καλλέργη αλλά και η Δημιουργική Απασχόληση στο Κέντρο Νέων όπου οι μικροί μας φίλοι είχαν τη δυνατότητα να παίξουν, να δημιουργήσουν, να γράψουν τα γράμματά τους και να φτιάξουν τις Χριστουγεννιάτικες τους κάρτες, να μάθουν τα μυστικά της ζαχαροπλαστικής. Παράλληλα οι μασκότ “Mickey, Minnie, Donald, Sylvester και Tweety” παρέλασαν στους δρόμους της πόλης με κέφι και πολλή διασκέδαση για όλους.
Σειρά έχει η Αγία Γαλήνη Δήμου Αγίου Βασιλείου με Μεγάλη Γιορτή Ο μάγος ταχυδακτυλουργός ΤΟΝΥ χάρισε κέφι και θέαμα σε μικρούς και μεγάλους με πρόγραμμα συμμετοχής, μαζί με τον γελαστό τάρανδο για χορό και φωτογραφίες με τα παιδιά, κεράσματα, δώρα και πολλές εκπλήξεις.
Οι εκδηλώσεις όμως δεν σταματούν εδώ!!!!
Συνεχίζουμε με 2 εκδηλώσεις την Παρασκευή 30/12/2011
1. Όλη η αγορά ένα party με βεγγαλικά, κεράσματα και πολλές πολλές εκπλήξεις για μικρούς και μεγάλους.
2. Γιορτή στο Αμάρι (Αποδούλου). Παράσταση Καραγκιόζη για μικρούς και μεγάλους και μια γιορτή όπου τα παιδιά θα γευτούν την μαγεία του θεάτρου σκιών και οι μεγάλοι θα θυμηθούν τα παλιά. Μια εκδήλωση για όλα τα παιδιά της περιοχής σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό σύλλογο του χωριού.
Καθώς επίσης και 2 ακόμα το Σάββατο 31/12/2011
1. Κέντρο Νέων Δήμου Ρεθύμνου Δημιουργική Απασχόληση για τα παιδιά. Μια πεντάωρη απασχόληση για τα παιδιά όσο οι γονείς ψωνίζουν στην αγορά. Από τις 10 το πρωί έως τις 3 το μεσημέρι Μαθήματα Μαγειρικής για τους νεαρούς και τις νεαρές chef με συνταγές για Χριστουγεννιάτικα γλυκά, μπισκότα κ.α. καθώς επίσης θα παρακολουθήσουν και μαθήματα κατασκευής Χειροποίητης κάρτας.
2. Παρέλαση στην πόλη. Αποχαιρετάμε τον παλιό χρόνο με χορό από μαζορέτες στην πόλη, με διάφορες ακροβατικές ασκήσεις και πειράγματα σε μια ανεπανάληπτη σε θέαμα παρέλαση στους δρόμους της αγοράς.
Ευχόμαστε σε όλους ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ με ΥΓΕΙΑ και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.
και μην ξεχνάτε όλοι μαζί μπορούμε να :
“ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ
ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ !!! ”
στηρίζοντας την Ρεθεμνιώτικη αγορά και τα καταστήματά μας.
Συνεχίζοντας τις υποστηρικτικές ενέργειες, σήμερα σειρά έχει ένα ακόμα κείμενο το οποίο είναι απόσπασμα από το διήγημα “Η Σταχτομαζώχτρα”, του μεγάλου μας λογοτέχνη Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη :
Ο κυρ Μαργαρίτης είχεν αρχίσει να τρίβη τας χείρας, και κάτι εφαίνετο σκεπτόμενος.
-Τώρα, τι τα θέλεις, είπε στραφείς προς την γραίαν, οι καιροί είναι δύσκολοι, μεγάλα κεσάτια. Να το πάρω, να σου το εξαργυρώσω, ξέρω πως είναι σίγουρος ο παράς μου, ξέρω αν δεν είναι και ψεύτικο; Από ‘κει κάτω, απ’ τον χαμένον κόσμον, περιμένεις αλήθεια; Όλες οι ψευτιές, οι καλπουζανιές από κει μας έρχονται. Γυρίζουν τόσα χρόνια, οι σουρτούκηδες (με συγχωρείς, δεν λέγω το γυιό σου) εκεί που ψένει ο ήλιος το ψωμί, και δεν νοιάζονται να στείλουν έναν παρά, έναν σωστό παρά, μονάχα στέλνουν παλιόχαρτα.
Έφερε δυό βόλτες περί το τεράστιον λογιστήριον του, και επανέλαβε :
– Και δεν είναι μικρό πράγμα αυτό, να σε χαρώ, είναι δέκα τάλλαρα! Να είχα δέκα τάλλαρα εγώ, παντρευόμουνα.
Είτα εξηκολούθησε :
– Μα τι να σου πω, σε λύπουμαι, που είσαι καλή γυναίκα, κ’ έχεις κ’ εκείνα τα ορφανά. Να κρατήσω εγώ ενάμισυ τάλλαρο δια τους κινδύνους που τρέχω και για τα οχτώμισυ πλιά… Και για να ‘μαστε σίγουροι, μη γυρεύεις κολωνάτα, να σου δώσω πεντόφραγκα, για να ‘μαστε μέσα. οχτώμισυ πεντόφραγκα λοιπόν…. Α! ξέχασα!…
Τουναντίον, δεν είχε ξεχάσει απ’ αρχής της συνεντεύξεως αυτό εσκέπτετο.
– Ο συχωρεμένος ο Μιχαλιός κάτι έκανε να μου δίνη, δεν θυμούμαι τώρα…
Και επέστρεψεν εις το λογιστήριόν του:
– Μα κ’ εκείνος ο τελμπεντέρης ο γαμπρός σου, μου έφαγε δύο τάλλαρα θαρρώ.
Και ωπλίσθη με το πελώριον κατάστιχόν του:
– Είναι δίκιο να τα κρατήσω…εσένα, όσα σου δώσω, θα σου φανούν χάρισμα.
Ήνοιξε το κατάστιχον.
Ααι κατάπυκνοι και μαυροβολούσαι σελίδες του κατάστιχου τούτου ωμοίαζον με πίονας αγρούς, με γην αγαθήν. Ότι έσπειρέ τις εν αυτώ, εκαρποφόρει παλλαπλασίως.
Ήτο ως να έκοπτέ τις τα φύλλα του δενδρυλλίου, εκάστοτε ότε εγίνετο εξόφλησις κονδυλίου τινός, αλλ’ η ρίζα έμενεν υπό την γην, μέλλουσα και πάλιν ν’ αναβλαστήση.
-Εννιά και δεκαπέντε μου χρωστούσεν ο μακαρίτης ο άντρας σου, είπε. Και δύο τάλλαρα δανεικά κι αγύριστα του γαμπρού σου, γίνονται….
Και λαβών κάλαμον ήρχισε να εκτελή την πρόσθεσιν πρώτον και την αναγωγήν των ταλλήρων εις δραχμάς, είτα την αφαίρεσιν από του ποσού των δέκα γαλλικών ταλλήρων.
– Κάνει να σου δίνω….ήρχισε να λέγη ο κυρ Μαργαρίτης.
Την στιγμή εκε΄νη εισήλθε νέον πρόσωπον.
Ήτο έμπορος Συριανός, παρεπιδημών δι ‘υποθέσεις εις την μικράν νήσον.
Άμα εισελθών διηυθύνη μετά μεγίστης ελευθερίας και θάρρους εις το λογιστήριον, όπου ίστατο ο κυρ Μαργαρίτης.
– Τι έχουμε κυρ Μαργαρίτη;… Τ’ είν’ αυτό; είπεν ιδών πρόχειρον επί του λογιστηρίου το γραμμάτιον της πτωχής χήρας.
Και λαβών τούτο εις χείρας :
– Συναλλαγματική δια δέκα αγγλικάς λίρας από την Αμερικήν, είπε καθαρά τη φωνή. Που εβρέθη εδώ; Κάμνεις και τέτοιες δουλειές, κυρ Μαργαρίτη;
– Για δέκα λίρες: επανέλαβεν αυθορμήτως η θεία-Αχτίτσα ακούσασα ευκρινώς την λέξιν.
– Ναι, δια δέκα αγγλικάς λίρας, είπε και πάλιν στραφείς προς αυτήν ο Ερμουπολίτης. Μήπως είναι δικό σου;
– Μάλιστα.
Η θεια-Αχτίτσα, εν καταφάσει, έλεγε πάντοτε ναι, αλλά νυν ηπόρει και αυτή πως είπε μάλιστα, και που εύρε την λέξιν ταύτην.
– Για δέκα ναπολεόνια θα είναι ίσως, είπε δανκων τα χείλη ο κυρ Μαργαρίτης.
– Σου λέγω δια δέκα αγγλικάς λίρας, επανέλαβε και αύθις ο Συριανός έμπορος. Παίρνεις από λόγια;
Και έρριψε δεύτερον μακρόν βλέμμα επί του γραμματίου:
– Είναι σίγουρος παράς, αρζάν-κοντάν, σου λέγω. Θα το εξοφλήσης, ή το εξοφλώ αμέσως;
Και έκαμε κίνημα να εξαγάγη το χρηματοφυλάκιόν του.
– Μπορεί να το πάρει κανείς για εννέα λίρες….γαλλικές, είπε διστάζων ο κυρ Μαργαρίτης.
– Γαλλικές; Το παίρνω εγώ διά εννιά αγγλικές.
Και στρέψας όπισθεν το φύλλον του χάρτου, είδε την υπογραφήν ην είχε βάλει ο αγαθός ιερεύς, παρέλαβεν αυτήν με το όνομα το φερόμενον εν τω κειμένω, και την εύρε σύμφωνον.
Και ανοίξας το χρηματοφυλάκιον εμέτρησεν εις την χείρα της θεια-Αχτίτσας και προ των εκθάμβων οφθαλμών αυτής εννέα στιλπνοτάτας αγγλικάς λίρας.
……….
Και ιδού διατί η πτωχή γραία εφόρει τη ημέρα των Χριστουγέννων καινουργή «άδολην» μανδήλαν, τα δε δύο ορφανά είχον καθαρά υποκαμισάκια δια τα ισχνά μέλη των και θέρμην υπόδεσιν δια τους παγωμένους πόδας των.