Του Βάιου Ντάφου
Φοιτητή Φιλολογίας
Ένα από τα πιο περίπλοκα και απαιτητικά θέματα, που κλήθηκα ως αρθρογράφος να αντιμετωπίσω είναι το ζήτημα της διαφορετικότητας. Διαφορετικότατα μέσα από πολλές πτυχές της ζωής και της ύπαρξης μας. Φοβόμαστε αυτό που δεν καταλαβαίνουμε ή απλά δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε τι φοβόμαστε τελικά;
Η μη αποδοχή καθώς και η προκατάληψη είναι δείγματα συμπεριφοράς τα οποία συναντάμε συχνά στην καθημερινότητα μας. Πριν από όλα θα θελα να ξεκαθαρίσω και να τονίζω πως ο ρατσισμός, δεν είναι φαινόμενο της εποχής μας αλλά φαινόμενο κάθε εποχής. Είναι ο φόβος του «απ’ αλλού φερμένου» που θα έλεγε και ο Ελύτης. Ο διαφορετικός άνθρωπος με διαφορετικές επιλογές η χαρακτηριστικά (ανάπηρος άνθρωπος ,μετανάστης, παχύσαρκος, γκέι, τσιγγάνος, κουτσός, ισοβίτης, μαύρος κτλ) φέρνει την δική του προσωπική κουλτούρα και ταυτότητα, αλλιώτικη από την δική μας, γίνεται άθελα του φορέας μιας μίξης. Προκαλεί δηλαδή τον φόβο της «μόλυνσης»- νόθευσης συμπεριφορών και ήθους μιας συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων.
Είμαι σαφώς κατά του ρατσισμού. Δεν βρίσκω το λόγο να πληγώνουμε ανθρώπους που είναι διαφορετικοί από εμάς. Στο κάτω κάτω και εμείς δεν είμαστε διαφορετικοί από αυτούς; Θα μας άρεσε ή να το θέσω αλλιώς θα αντέχαμε μια ανάλογη κριτική στάση ή επίθεση προς το μέρος μας; Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που προκαλούν προβλήματα. Δεν τάσσομαι υπέρ ενός παιδεραστή, δολοφόνου ή τρομοκράτη. Υπάρχει εκεί η νομική οδός.
Αλλά δεν ανέχομαι για παράδειγμα να λέμε καθυστερημένο έναν άνθρωπο με κινητική/νοητική αναπηρία, δεν επιτρέπω όπως πρόσφατα διάβασα, να καίμε ζωντανό έναν άνδρα ο οποίος επέλεξε να είναι ομοφυλόφιλος, Ούτε να μην επιτρέπουμε σε μικρά παιδιά που κατάγονται από άλλη χώρα, την ευκαιρία στην μόρφωση, την δημιουργία φίλων και την απόκτηση μιας όμορφης ζωής. Θα θέσω το πιο απλό παράδειγμα: υπήρξαμε και εμείς αλλοδαποί στην Γερμανία. Πως θα μας φαινόταν να μας φερθούν με προκατάληψη, μίσος και αηδία;
Ως άνθρωπος είμαι εναντίον άσχημων συμπεριφορών και όχι επιλογών. Κάθε πρόσωπο μέσα του ανεξαρτήτως του τι είναι, τι πιστεύει, τι επιλέγει μπορεί να γίνει εν δυνάμει καλό ή κακό. Όλοι οι άνθρωποι κάθε είδους είμαστε ικανοί για το καλό και το κακό. Βιαστές και κλέφτες, καλοί Σαμαρείτες και προκομμένοι υπάρχουν σε κάθε χώρα και φυλή.
Θα πρότεινα λοιπόν ως ένας απλός αρθρογράφος που λέει την γνώμη του, να ανοίξουμε τα μάτια και την καρδιά. Να προσπαθήσουμε να σταθούμε πλάι σε κάθε, άνθρωπο και όχι απέναντι του. Κάθε διαφορετική ψυχή είναι ένα κομμάτι ενός εαυτού μας που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμη. Κάτι θα μάθουμε, κάτι θα μας μάθουν. Άλλωστε η ποικιλομορφία είναι που κάνει έναν κήπο ενδιαφέρον. Αν ήταν όλα τα λουλούδια και τα φυτά το ίδιο, τότε θα ήταν πολύ μονότονα και βαρετά. Ας ερευνήσει ο καθένας από εμάς μέσα του, γιατί είμαστε ρατσιστές και τι φοβόμαστε τελικά. Μην ξεχνάτε πως δεν θα καθαρίσουμε ποτέ αν δεν βρούμε το κρυμμένο μας αγκάθι. Αυτά προς το παρόν, τα λέμε του χρόνου!