ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΜΑΥΡΑΚΗ
Μπορεί η σκληρή καθημερινότητα να μας έχει εξοικειώσει με το φρικτό μυστήριο του θανάτου, αλλά σε μια περίπτωση, η οδύνη είναι πιο σκληρή, γιατί δεν υπάρχει πιο δύσκολη στιγμή στη ζωή του ανθρώπου από τον αποχαιρετισμό της μάνας.
Αυτά και άλλα επώδυνα συναισθήματα κυριαρχούν μέσα μου καθώς περνά στην απέναντι όχθη μια σπουδαία γυναίκα η Ελεονόρα Δελήμπαση. 
Ευτύχησα να τη γνωρίσω από τα παιδικά μου χρόνια συμπορευόμενος στη Δημοτική Φιλαρμονική με το γιο της Δημήτρη.
Πάντα πρόσχαρη και δοτική τιμούσε τις μικρασιάτικες ρίζες της Ήταν μια ανοικτή αγκαλιά για όλους μας που δεν μας ξεχώριζε από τα παιδιά της Κοντά μας και στις χαρές και στις λύπες Ένα απάνεμο λιμανάκι για όλους μας.
Ευγενής, «χρυσοχέρα» , σκορπούσε τον πλούτο της ψυχής της σε όλους εμάς που τη σεβόμασταν σαν δικό μας άνθρωπο.
Η Ελεονόρα ευτύχισε να συνδέει τη ζωή της με το Γεώργιο Δελήμπαση και να φέρει στον κόσμο τρία υπέροχα παιδιά το Δημήτρη, την Ειρήνη Αναστασία και τη Σοφία Ελένη.
Και ευλογήθηκε να καμαρώσει και εγγόνια μέχρι την εφηβεία τους , το Γιώργο και την Ελεονόρα.
Από χθες η αξέχαστη και αγαπημένη μας κα Ελεονόρα θα βρίσκεται στη μνήμη και στην καρδιά μας στη θέση που της ανήκει Θα έχει και το δικό μας μερίδιο για την αιωνιότητα που αξίζει και της το οφείλουμε.
Η Ελεωνόρα Δελήμπαση ήταν Μικρασιατικής Καταγωγής και υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου των Μικρασιατών της πόλης μας.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά της και κυρίως στον αδελφό Δημήτρη και ευχές ολόθερμες να είναι ελαφρό το χώμα της Περβολιανής γης που θα τη σκεπάσει.