«Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΡΙΒΟ «ΕΡΓΑΛΕΙΟ» ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ»
Με αφορμήτα δύο πρόσφατα εργατικά δυστυχήματα που σημειώθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Ρεθύμνου κατά το χειρισμό μηχανημάτων έργου, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη με το θέμα αυτό στην αντιπεριφέρεια Ρεθύμνου, για την οποία μίλησε στον 9,80 fm και τον Σταύρο Ρακιντζήο Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ρεθύμνου κ. Κώστας Νικολιδάκης
Ο Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου, μεταξύ άλλων υποστήριξε ότι απαιτείται η ενίσχυση των αρμόδιων ελεγκτικών υπηρεσιών, προκειμένου να διαπιστωθεί αν τηρούνται όλα τα απαραίτητα μέτρα προστασίας. 
Συνέντευξη: Σταύρος Ρακιντζής
Ποιος ήταν ο σκοπός και τι συζητήθηκε στη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκεστην Αντιπεριφέρεια Ρεθύμνου;
«Καταρχάς δεν μιλήσαμε μόνο για τα δύο πρόσφατα εργατικά δυστυχήματα, αφού θα πρέπει να ν αναφέρω ότι το 2023 στο Ρέθυμνο είχαμε πέντεδυστυχήματα και αν μιλήσουμε για την όλη την Ελλάδα, περάσαμε τα 170.»
Είχαμε πέντε νεκρούς από εργατικά δυστυχήματα στο Ρέθυμνο;
«Ακριβώς. Στον κατασκευαστικό κλάδο είχαμε νεκρούς, στην περιοχή του Μυλοποτάμου. Δε μιλάμε μόνο για αυτά τα δύο που προέκυψαν με το χειρισμό των μηχανημάτων έργου. Το κύριο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί. Αυτό το οποίο φωνάζουμε ως Εργατικό Κέντρο Ρεθύμνου είναι η άμεση στελέχωση της επιθεώρησης εργασίας και επιτέλους η δημιουργία τμήματος τεχνικών ελέγχων της επιθεώρησης εργασίας το οποίο είναι αρμόδιο να κοιτάξει την υγιεινή και ασφάλεια στους χώρους εργασίας, μεταξύ άλλων. Επιτέλους κάτι πρέπει να γίνει, διότι δε γίνεται κάθε τρεις και λίγο να μιλάμε για νεκρούς εργαζόμενους.Να μιλάμε για ανθρώπους που πήγαν για ένα μεροκάματο και γύρισαν στο σπίτι τους μέσα σε ένα κουτί, με όποιες συνέπειες έχει αυτό για το οικογενειακό περιβάλλον του καθενός. Δεν γίνεται ένας οικοδόμος να είναι στον τρίτο όροφο στη σκαλωσιά χωρίς προστατευτικά χωρίς τίποτα και να είναι με τις σαγιονάρες και το φανελάκι».
Λαμβάνονται μέτρα προστασίας στους χώρους δουλειάς;
«Δυστυχώς δε λαμβάνονται τα μέτρα που πρέπει. Δε μιλάμε για όλους τους χώρους εργασίας. Μιλάμε για μεγάλο ποσοστό, το οποίο εκτός του ότι είναι ανειδίκευτοι, δεν τους δίνουν και οι εργοδότες τα απαραίτητα μέτρα ατομικής προστασίας που χρειάζονται.»
Μιλάμε για οικοδομικές εργασίες;
«Μιλάμε για πάσης φύσεως εργασίες. Κάποιος για παράδειγμα που ζει κι εργάζεται στην πόλη, αγοράζει ένα τρακτέρ και πάει στο χωριό του να κάνει εργασίες, χωρίς να γνωρίζει και να έχει το δίπλωμα του χειριστή τρακτέρ.Γυρίζει το τρακτέρ και τον πλακώνει την ώρα της εργασίας. Είναι εργατικό ατύχημα ή δεν είναι; Εγώ λέω πως είναι, γιατί και αυτό εργασία είναι. Τα ατυχήματα με τα τρακτέρ δεν καταγράφονται ως εργατικά, διότι αν καταγράφονταν κι αυτά ως εργατικά ατυχήματα, ο αριθμός των δυστυχημάτων θα ήταν πολύ μεγαλύτερος.»
Από τις υπηρεσίες πόσοι ελέγχουν στο Ρέθυμνο;
«Στο νόμο για να κοιτάξουν τα εργασιακά θέματα είναι ένας επιθεωρητής. Στο δε τεχνικό τμήμα το οποίο εδρεύει στα Χανιά είναι τρεις, αλλά είναι για τη δυτική Κρήτη για δύο νομούς δηλαδή, Χανιά και Ρέθυμνο. Στους ελεγκτικούς μηχανισμούς της περιφέρειας για πέντε τμήματα ελέγχων είναι 9 εργαζόμενοι για όλο το Ρέθυμνο. Αλλά δε μιλάμε μόνο για τα εργασιακά, μιλάμε και για το Τμήμα Εμπορίου, μιλάμε για διάφορα τμήματα τα οποία πρέπει η επίσημη πολιτεία να κάνει ελέγχους. Για τον ΕΦΚΑ ας μη μιλήσουμε.Για τον ελεγκτικό μηχανισμό του ΕΦΚΑ, δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσοι είναι. Όποιος τύχει κάθε φορά.»
Βλέπουμε ότι εργατικά ατυχήματα αυξάνονται σε επίπεδο χώρας.
«Για το 2023 είχαμε πάνω από 170, όταν το 2022 δεν ήταν πάνω από 120».
Στο Ρέθυμνο η εικόνα ποια είναι;
«Το 2023 μιλάμε για πέντε νεκρούς χωρίς να μετράμε τους αγρότες. Τα προηγούμενα χρόνια είχαμε ένα, δύο. Το 2023 είχαμε πέντε νεκρούς, τρεις στον κατασκευαστικό κλάδο και δύο σε έργα.»
Στη σύσκεψη που καταλήξατε;
«Καταλήξαμε στο ότι θα πρέπει όλοι μαζί, -μιλάμε για τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, για το Εργατικό Κέντρο, για τους ελεγκτές των δημοσίων έργων- θα πρέπει όλοι μαζί να ενωθούμε και όταν βλέπουμε κάτι να επικοινωνούμε με τις υπηρεσίες. Γιατί δυστυχώς το επίπεδό μας ως Ελλάδα δεν μας επιτρέπει να καταλάβουμε ότι η επένδυση της κάθε επιχείρησης δεν είναι ούτε τα μηχανήματα της, ούτε τα κτίρια της, ούτε η εικόνα της προς τα έξω. Η περιουσία και το ακριβό «εργαλείο»του εργοδότη είναι ο ίδιος ο εργαζόμενος. Ως εργατικό κίνημα πιέζουμε. Η επίσημη Πολιτεία έχει «γραμμένους» τους εργαζόμενους στα παλαιότερα των υποδημάτων της και επενδύει στη μαύρη και ανασφάλιστη εργασία με οτιδήποτε αυτό συνεπάγεται.»