Η ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ ΠΤΕΡΝΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ
Με αφορμή την επίσκεψη του προέδρου της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Κρήτη, τέθηκε για ακόμα μια φορά το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Για το θέμα αυτό μίλησε ο πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών Αριστομένης Συγγελάκης, καθώς ο Γερμανός πρόεδρος ενώ πήγε στην Κάνδανο και ζήτησε συγνώμη για τις φρικαλεότητες των Ναζί, δεν δέχτηκε να συζητήσει το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων.
Συνέντευξη: Σταύρος Ρακιντζής 
Πως σχολιάζεται την επίσκεψη του Γερμανού Προέδρου που ζήτησε συγνώμη αλλά αρνήθηκε να συζητήσει το θέμα των επανορθώσεων;
«Αποκαλύφθηκαν οι προθέσεις του κ. Σταϊνμάιερ ο οποίος δεν είναι ένας απλός διακοσμητικός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είναι ένας πολύπειρος ιδιαίτερα έξυπνος και μορφωμένος πολιτικός στην καρδιά του γερμανικού πολιτικού κατεστημένου. Έχει διατελέσει Υπουργός Εξωτερικών και είναι η δεύτερη θητεία του ως Πρόεδρος. Ήρθε λοιπόν για να εκτελέσει μία ευαίσθητη αποστολή της γερμανικής κυβέρνησης, δηλαδή να πάμε στην Ελλάδα, επιλέγουμε έναν εμβληματικό μαρτυρικό τόπο που αποτελεί ένα Ευρωπαϊκό και Οικουμενικό μνημείο και σύμβολο της κτηνωδίας του ναζισμού, να πούμε κάτι το οποίο να μοιάζει με συγνώμη, καθώς η λέξη η οποία είπε ήταν συγχώρεση. Κι αυτό έχει να κάνει με τις νομικές συνέπειες της λέξης συγνώμη. Αλλά ας πούμε ότι ήταν κάτι αυτό που είπε ικανοποιητικό, αλλά με όλη του την παρουσία, την τριήμερη, στην Ελλάδα επιχείρησε ουσιαστικά να ενταφιάσει το θέμα των γερμανικών οφειλών.»
Άρα δεν ήταν ειλικρινής η συγνώμη;
«Δεν ήταν, διότι για να είναι ειλικρινής μία συγνώμη χρειάζονται αποδείξεις, χρειάζεται να είναι πλήρης νοήματος και περιεχομένου, γιατί αλλιώς ισχύει αυτό το οποίο λέει ο λαός μας, από τότε που βρέθηκε η συγγνώμη χάθηκε το φιλότιμο. Επομένως, η κίνηση του Σταϊνμάιερ είχε ένα σαφέστατο σκοπό. Ήταν να χαϊδέψει τα αυτιά των Ελλήνων, να ξεγελάσει ίσως για τις προθέσεις του και να δώσει τη δυνατότητα στο γερμανικό κράτος να ενταφιάσει το θέμα και παράλληλα να παρουσιάσει τα τριάκοντα αργύρια των ελληνογερμανικών ιδρυμάτων. Δηλαδή, των ιδρυμάτων, των πρωτοβουλιών και των μεθοδεύσεων που έχει η Γερμανία για να μπορέσει να διεισδύσει στην Ελλάδα, όπως το ελληνογερμανικό ίδρυμα νεολαίας, ελληνογερμανικό ταμείο για το μέλλον, ελληνογερμανική συναίνεση. Αυτά είναι πρωτοβουλίες, ιδρύματα που εκπορεύονται από τη Γερμανία, που έχει και η Ελλάδα ευθύνη γιατί δέχτηκε και ανέχθηκε τη λειτουργία τους. Αυτά λειτουργούν ως το μακρύ χέρι της Γερμανίας στην Ελλάδα, μοιράζοντας κάποια ψίχουλα. Προσπαθούν να εξαγοράσουν συνειδήσεις, να χρηματοδοτήσουν την ιστορική έρευνα νέων ιστορικών, που συνήθως έχουν και οικονομικό πρόβλημα, με την προϋπόθεση ότι θα παρουσιάσουν μία φιλική προς τη Γερμανία οπτική γι’ αυτά που έγιναν… Ξέρετε ήταν πόλεμος, το παράκανε και η αντίσταση, αυτά ανήκουν στο παρελθόν, ήταν ναζί εκείνοι, δεν ήταν κανονικοί γερμανοί, οπότε κοιτάμε το μέλλον και τα λοιπά. Αυτά ματαιοπονούν. Να ξέρουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψουμε εμείς τη λειτουργία και το να έχουν αυτά τα ιδρύματα, το έργο το οποίο θέλουν να επιτελέσουν, θα μας βρίσκουν διαρκώς μπροστά τους. Αντίθετα λέμε στο Γερμανό πρόεδρο και στη Γερμανία συνολικά, στο φίλο γερμανικό λαό, αλλά στην Ελλάδα στις αρχές του τόπου ότι τα ιδρύματα αυτά δεν προωθούν τη συμφιλίωση. Είναι ψευδεπίγραφη μία συμφιλίωση που στηρίζεται στην αναθεώρηση της ιστορίας, στη λήθη, που στηρίζεται στην υποτέλεια και τη συναλλαγή. Εμείς θέλουμε την πραγματική συμφιλίωση, που στηρίζεται στα υγιή θεμέλια της ιστορικής αλήθειας, της μνήμης, της δικαιοσύνης και της ισοτιμίας των κρατών. Επομένως λοιπόν ο Γερμανός πρόεδρος ήρθε εδώ, σε μία λογική δημοσίων σχέσεων για να τονώσει το προφίλ της Γερμανίας ότι με κάποιο τρόπο αναγνωρίζει τα εγκλήματα που έγιναν στην κατοχή στην Ελλάδα και να πει δυο καλές κουβέντες. Στο πλαίσιο αυτό ήθελε να χρησιμοποιήσει ως ντεκόρ των σχεδιασμών του, τους επιζώντες της κατοχής. Γι’ αυτό ζήτησε να τους συναντήσει, γι’ αυτό προέβλεψαν να υπάρχουν καρέκλες πάνω στο μνημείο, ενώ όλους εμάς τους άλλους, ακόμα και δημάρχους μαρτυρικών τόπων, τον γραμματέα του Εθνικού συμβουλίου, τους προέδρους ενώσεως θυμάτων, ηλικιωμένους ανθρώπους, μας είχαν αποκλείσει με σχοινιά να μην έχουμε πρόσβαση, να είμαστε στην άκρη μνημείου. Είχαν όμως προβλέψει καρέκλες για επιζώντες του ολοκαυτώματος με το σκεπτικό να πάει, να τους πει δύο γλυκές κουβέντες, να υπάρχει μία ανεκτικότητα στο πλαίσιο της φιλοξενίας και πολλά πράγματα έχουν στο μυαλό τους κάπως αμβλυνθεί και να βγάλει δύο φωτογραφίες που θα έδειχναν έναν ευαίσθητο Πρόεδρο που σέβεται και συγκινείται από τους ηλικιωμένους, οι οποίοι αυτοί το καλοδέχονται και δέχονται τη συγνώμη του.»
Γιατί να γίνει τώρα όλο αυτό;
«Λοιπόν αυτός ήταν ο σχεδιασμός της γερμανικής Πρεσβείας. Το σχεδιάζανε επί εβδομάδες, είχαμε κάποιες σχετικές πληροφορίες και τελικά αυτό αποδείχθηκε η αχίλλειος πτέρνα τους. Γιατί οι επιζώντες με πρώτη τη Δέσποινα Φωτάκη 97 ετών από την Κάνδανο που είπε, ότι «εγώ δεν δίνω το χέρι μου στον σφαγέα και τον εκπρόσωπο των σφαγέων του λαού μας», αλλά και την Ιωάννα Κανδαράκη 93 ετών, που του είπε, «τι ήρθατε να κάνετε εδώ; Εμείς δεν σας καλέσαμε, ήρθανε οι πρόγονοι σας και σφάξανε και λεηλάτησαν, κάψανε και έρχεστε εσείς τώρα εδώ για να μας πείτε τι; Εμείς δικαιοσύνη ζητάμε, όχι ελεημοσύνη». Και συνέχισαν οι άλλοι επιζώντες να του θέτουν σκληρά ερωτήματα. Μάλιστα φάνηκε να κοκκινίζει. Δεν ξέρω αν ήταν από ντροπή ή του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι από αυτά που άκουσε, ήταν πολύ σκληροί οι επιζώντες απέναντι στον Γερμανό πρόεδρο και μετά σε μία εκπληκτική συμβολική κίνηση άνοιξαν ένα πανό με τη φράση, δικαιοσύνη και αποζημίωση σε τρεις γλώσσες Ελληνικά Αγγλικά και Γερμανικά.
Δεν τόλμησε κανείς να το πάρει από τους επιζώντες και με αυτό τον τρόπο χάλασε η σκηνοθεσία της Γερμανίας και η Κρήτη απέδειξε για μία ακόμα φορά ότι είναι περήφανη, αξιοπρεπής και ανυπότακτη. Και ότι ο αγώνας για τη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών ότι κι αν λένε θα παραμείνει, θα συνεχιστεί, θα κλιμακωθεί. Είναι απαίτηση ολόκληρου του λαού επιτέλους να τεθεί το θέμα από τους εκπροσώπους της Ελληνικής Δημοκρατίας, από την εκλεγμένη κυβέρνηση, με την υποστήριξη των κομμάτων της αντιπολίτευσης, να τεθεί όπως πρέπει και όπως περιγράφει η ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων του 2019.»
Που φτάνει ο αγώνας σήμερα;
«Νομίζουμε ότι το ισοζύγιο είναι θετικό. Ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα είναι η απόφαση της 17ης Απριλίου 2019. Μία απόφαση σχεδόν ομόφωνη της Βουλής των Ελλήνων, η οποία δεν ήταν καθόλου αυτονόητη αν κρίνουμε τι συνέβη τις προηγούμενες δεκαετίες, που κάποια σημαντικά πολιτικά κόμματα δε δέχονταν να συνυπογράψουν αυτόν τον Εθνικό αγώνα. Τώρα ενώνεται η πολιτική τάξη, έστω και υπό τη μορφή της δημόσιας δέσμευσης. Αυτό δεν αρκεί. Πρέπει να προχωρήσουμε στην υλοποίηση του οδικού χάρτη που περιέχει η έκθεση της διακομματικής κοινοβουλευτικής επιτροπής διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών, ο οποίος ουσιαστικά περιλαμβάνει δύο σκέλη. Πιο απλά είναι η διεθνοποίηση του ζητήματος. Φοβούνται, δε θέλουν ξέρετε οι Γερμανοί με τίποτα να αναμοχλεύουμε την ιστορία, να παρουσιάζουμε για παράδειγμα το φοβερό ναζιστικό έγκλημα που διέπραξε η Βέρμαχτ στην Καλή Συκιά, που έκαψε ζωντανές 12 γυναίκες και έναν ηλικιωμένο άντρα. Δεν θέλουν με κανένα τρόπο να παρουσιάζουμε τους μαζικούς τουφεκισμούς αμάχων κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης στα Μισίρια. Δεν θέλουν με κανένα τρόπο να παρουσιάζουμε το ολοκαύτωμα των χωριών του Κέντρους που είχε 153 νεκρούς αμάχους σφαγιασθέντες. Δε θέλουν με κανένα τρόπο να παρουσιάζουμε στη διεθνή κοινή γνώμη το ολοκαύτωμα των Ανωγείων, της Δαμάστας και τόσων μαρτυρικών χωριών της Κρήτης και όλης της Ελλάδας, τη σφαγή του Διστόμου που ένα μεγάλο μέρος ήταν νήπια. Γιατί, όλα αυτά θέλουν να ξεχαστούν ή να πλαστογραφήσουν την ιστορία, λέγοντας ότι η εθνική αντίσταση φταίει και ότι αυτή τα προκάλεσε. Όλα αυτά λοιπόν όταν έρχονται στην επιφάνεια πλήττουν, τραυματίζουν καίρια το προφίλ της Γερμανίας η οποία θέλει να ηγηθεί της Ευρώπης και του κόσμου. Άρα λοιπόν η αχίλλειος πτέρνα της Γερμανίας είναι η διεθνοποίηση του ζητήματος. Η απόφαση της Βουλής των Ελλήνων περιγράφει, πώς μπορεί να γίνει αυτό, με την αποστολή στα συμμαχικά κοινοβούλια επιτροπής της Βουλής μαζί με εμπειρογνώμονες, να πάνε να ενημερώσουν τα κοινοβούλια και το γερμανικό κοινοβούλιο, να οργανώσουν συνέντευξης τύπου, να οργανώσουμε εκδηλώσεις. Όλα αυτά λοιπόν αν δεν αποδώσουν μέσα σε ένα εύλογο διάστημα, που όμως δεν μπορούμε να περιμένουμε χρόνια, αυτά μπορούν να γίνουν το πολύ μέσα σε ένα χρόνο. Αν δεν αποδώσουν και δεν έρθει η Γερμανία στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τότε ανοίγει διάπλατα η οδός της δικαστικής διεκδίκησης των γερμανικών οφειλών.»