Στυλιανός Μιχαήλ Μαρκαντώνης ένας από εμάς αλλά μια προσωπικότητα και ένα πνεύμα κάποια επίπεδα πάνω από εμάς .
Ένας τοπολάτρης, ένα ανήσυχο πνεύμα δημιουργίας και προόδου, ένα νέος που ασφυκτιούσε στα όρια του οικισμου των Ελενών .
Για να λάβει μόρφωση διατρέχει το βουνό Κέδρος και 
παρακολουθεί μαθήματα στο μοναδικό τότε σχολαρχείο, στην περιοχή στο Μοναστήρι του Αγίου Πνεύματος στον Κισσό Αγίου Βασιλείου.
Ο πόθος για δημιουργία δεν καταλύεται ούτε από το οικονομικό επίπεδο οικογενείας, όπως όλων των χωριανών τότε, ούτε από έλλειψη θάρρους .
Ανοίγει τα φτερά του κάνοντας το πρώτο βήμα για τον Πειραιά όπου δραστηριοποιείται
στο εμπόριο χρυσού.
Κάποιοι άλλοι είχαν άλλα σχέδια και ανακόπτουν τη δημιουργία του.
Επιστρέφει στο χωριό που του δίνει δύναμη και προτείνει στην οικογένεια του να τον βοηθήσει οικονομικά για να εκδόσει διαβατήριο και να φύγει για την Αμερική.
Η μάνα του με πόνο ψυχής που θα αποχωριστεί το παιδί της του απαντά:<< από εμένα παιδί μου έχεις την ευχή μου>>.
Ο δε πατέρας μη έχοντας οικονομίες όπως όλο το χωριό τότε, εκποιεί χωράφια για να βρει χρήματα, αν εχω ακούσει σωστά πουλαει τη Μερτέ και την Κουτσούρα.
Με την ευχή της Μάνας και με αυτά τα λίγα χρήματα αποκτά το πολυπόθητο διαβατήριο και καλύπτει τα έξοδα να φτάσει το όνειρο του που είναι πέραν του Ατλαντικού, στην Αμερική.
Η δύναμη της δημιουργίας, το επιχειρηματικό του πνεύμα αναπτύσσονται σε όλο τους το μεγαλείο και δημιουργεί μια μεγάλη επιχείρηση που του δίνει οικονομική άνεση .
Ο τοπολάτρης όμως Στυλιανός ονειρεύεται μόνο την ανάπτυξη τών Ελενών .
Να κτίσει Σχολείο για να προσφέρει μόρφωση στα παιδιά του Χωριού και να δημιουργήσει γύρω του ένα αγροκήπιο πρότυπο και οδηγό για την ανάπτυξη των αγροτικών καλιεργειών από τους χωριανούς.
Να καλιεργήσει το νερό της βρύσης να πίνουν καθαρό νερό οι χωριανοί και να δημιουργήσει πλυσταριό για τις νοικοκυρές και γύρω από τη βρύση ένα χώρο αναψυχής.
Να επεκτείνει και να ανακαινίσει το Ναό του Αγίου Νικολάου.
Και το έκανε .
Και δεν σταματάει εκεί.
Γνωρίζοντας από την παράδοση ότι στο υπέδαφος κρύβονται αρχαιότητες , με δικές του δαπάνες φέρνει τον Καθηγητή Μαρινάτο και επιβλέπει τις προβλεπόμενες ανασκαφές και χτίζει το μουσείο για να φιλοξενήσει τη συλλογή του και ότι ήθελε έρθει στο φως από τις σχετικές εργασίες.
Δεν θέλησε , ενώ μπορούσε, όπως θα λέγαμε να κτίσει μια βίλλα για παραθερίζει . Διαθέτει τα πάντα για κοινό σκοπό, την προβολή και την ανάπτυξη του αγαπημένου του χωριού .
Πέρασαν αρκετά χρόνια από την εκδημία σου αγαπημένε μας γέροντα Στυλιανέ Μαρκαντώνη αλλά δεν σε ξεχνάμε. Τα έργα σου στέκουν εδώ και σε θυμίζουν .
Το σχολείο όμως μαραζώνει, ανακαινισμένο αλλά χωρίς παιδιά .
Η βρύση ξεδιψάζει χωριανούς και επισκέπτες και ο ναός που ανακαίνισες και προσευχόσουν λειτουργείται.
Το εκκλησιαστικό συμβούλιο κάθε χρόνο στη γιορτή σου τελεί μνημόσυνο στη μνήμη σου .
Σε ευχαριστούμε αγαπημένε μας Γέροντα.
Αιωνία η μνήμη σου.