Αλήθεια! τώρα που ζωγραφίζεις τον Χριστό!
πες μου, ποιό μέρος, ποιά στιγμή,
σ΄ αρέσει πιο πολύ… κι έδειχνε τον Χριστό!
Μια ευλαβής μαθήτρια ρώτησε για να μάθει,
το όμορφο, απ΄ τα όμορφα ,το Φως,
μα και των ουρανών και γης δημιουργό.
Κι έτσι, σαν ο χρωστήρας έπαιρνε,
άρωμα απ΄ τ΄ άρωμά του,
φωνή ψιθύρισε απαλά κι έγραψε.
Απ΄ τον Χριστό, τι είναι διαλέξω,
τί να μ΄ αρέσει πιο πολύ ,
υπάρχει κάτι το καλύτερο, για πες μου…
Κάθε πτυχή, κάθε γραμμή, το χρώμα ,
που ανάξια αφήνει ο χρωστήρας,
λάμπουν στης αγάπης, το ολόλαμπρο το Φως.
Κοιτάζεις της ψυχής τον θησαυρό,
τον δρόμο την αλήθεια και το Φως
και λες, Χριστός! Χριστός, Χριστός !