Το δάκρυ γίνηκε καμβάς και το πριγιόνι πέννα
Λαλεί τα αμολό(γ)ητα και δα ξεμουρωμένα.
Πέρασε σχεδόν ένας μήνας και κανείς δεν είδε το δάκρυ μου.Όχι μόνο το δικό μου αλλά και των αδελφών μου. Για εκατό περίπου χρόνια το θρόισμα των φύλλων μας έδιδαν τόνο και ρυθμό στον κεντρικό δρόμο των Αρμένων. Χιλιάδες μέλισσες με αφορμή τα άθη μας αυτοσχεδίαζαν μουσικά αλλάζοντας τους μουσικούς τόνους της καθημερινότητας. Χιλιάδες πουλιά κούρνιασαν στα θερμομονωτικά σπιτάκια που δημιουργούσαν τα φύλλα μας , οι πολυέλαιοι όπως συνηθίζουν να τους ονομάζουν οι σάντολοί μας οι κηπουροί. Εκατοντάδες φορτηγά και λεωφορεία ένιωσαν τα απαλό χάδι των φύλλων μας. Αντέξαμε στην πίεση, γιγαντωθήκαμε, μας κουτσούρεψαν πολλές φορές για το καλό μας ,για το καλό τους ήθελα να πω .Είπαμε δε βαριέσαιέχουμε δύναμη να γιγαντωθούμε και πάλι. Γίναμε αδελφοχτοί με τσ’ Αρμενιώτες, πήραμε θάρρητα , πιστέψαμε θα πάμε χέρι με χέρι μέχρι του καθενός το φυσικό θάνατο. Αποχαιρετήσαμε με ‘να θρόισμα αντί για δάκρυ στο πέρασμα των χρόνων πολλούς αδελφούς ντόπιους που χάθηκαν. Αντέξαμε τη χαραγμένη αγάπη τους πολύ περισσότερο από όσο η ίδια άντεξε. Σκιανέψαμε τις ελπίδες και τα όνειρα εκατοντάδων εφήβων που δεν είχαν που αλλού να εξομολογηθούν τα πάθη τους. 
Κ αι ‘γώ καμάρωνα ένιωθα και ήμουν ξεχωριστός δέσποζα στο κέντρο ,στη πλατεία του χωριού. Η πλατεία με τους ήρωες και ‘γώ ήμουνα ένα. Όταν πλάκωνε το βαθύ βράδυ και οι άλλοι κοιμόντουσαν κουβεδιάζαμε σε μια γλώσσα που μόνο τα δένδρα και οι ήρωες ξέρουν.Λέγαμε για την δυσκολία να μείνεις όρθιος σε χαλεπούς καιρούς. Αναρωτιόμαστε για την ανάγκη της θυσίας και την αξία της σε κοινωνίες ανάξιες. Έζησα τον πόνο και την αγωνία των ηρώων για το θολό αύριο.
Στις ρίζες μου εναπόθεσαν τις σκέψεις και τα όνειρα εκατοντάδες παιδιά αγκαλιασμένα από τα φύλλα μου ,προστατευμένα από τον ήλιο και τα αγιάζι περιμένοντας υπομονετικά το λεωφορείο που ώς συνήθως μας έδιδε χρόνο. Αργούσε. Οι κτυπημένες από τα βέλη καρδιές πλήγωναν αγόγγυστα το φλοιό και τη σάρκα μου.
Απόκρουσα χιλιάδες σουτ ως δεξί δοκάρι του τερματοφύλακα πιτσιρικά που πίστεψα πως σαν μεγάλωνε θα με προστάτευε. Αμ δε ακόμα περιμένω το δάκρυ του. Τη να πρωτοθυμηθώ του ((Γούμενου το φαρμακερό κουντουπιέ, του ((Ατσίδιου)) το σαρκαστικό σουτ, της ((Πιτσουλίνας)) το απίστευτό γελάκι ντου,την αγωνία του πιτσιρικά από κάτω μου να στέσει τα αμάξια που πέρναγαν αρέ και πού, φωνάζοντας αμάξι,αμάξι.
Κι’ αυτά τα γλέντια τση πλατείας με το Κράι να διαπερνά τα κόκκαλα Αύγουστο μήνα στου Σωτήρα Χριστού. Άλλοι καιροί άλλες εποχές.Και τη δεν είδα και τί δεν άκουσα, ένοχα μυστικά, υποσχέσεις, ελπίδες ,όνειρα, κρασόφιλους καυγάδες αλλά και αξεμούρεφτα όταν το κρασί χαλάρωνε τους ηθικοπλαστικούς φραγμούς((να ψω , λές γριά το λύ(χνο) η να μην ανά ψω-λές)).
Και όταν ερχόταν η εποχή του χαλβά και των απόκρεων μαυριδεροί και μουζωμένοι ξέφευγαν, χόρεβγαν έπιναν ,γλεντούσαν και έστεναν τσι περαστικούς για να κρασί και μια μουζαλέ.
Όλα τούτα έσβησαν με μιας χάθηκαν, χάθηκε μαζί και η ιστορία που δεν είπα και κουβαλούσα μαζί μου. Ένα τεράστιο γιατί έγινε το τελευταίο μου δάκρυ. Ποιον πείραζα, ποιον έβλαπτα, τη κέρδισε ,ήμουν αθώος και άοπλος, δεν μπόρεσα να αντισταθώ, έγινα κούτσουρα εξαφανίστηκα όπως εξαφανίστηκαν τα κούτσουρά μου προς άγνωστη κατεύθυνση. Και καλά ο έχων το γενικό πρόσταγμα έδωσε την εντολή παρότι γνώριζε ότι ήταν πάνω από τα αξιώματα του, δεν βρέθηκε ένας έστω ένας να διαμαρτυρηθεί και να τονε στέσει. Ετσά γίνεται σε τούτο το τόπο όποιος νιώσει την ασκιανάδα τση εξουσίας του δε ρωτά κιανένα βάνει τα πριγιόνια κι’ όποιο πάρει ο χάρος, η είχενε αποφασιστεί η θανάτωσή μας με βούλα και τό χώνε.
Ας είναι τέλειωσα όπως τέλειωσε και το δάκρυ μου, θάθελα να μείνω σάν ήρωα στην πλατεία ηρώων. Δεν περιμένω δικαίωση όπως δεν δικαιώθηκαν ποτέ οι ανώνυμου ήρωες της πλατείας.
Ως υστερόγραφο αφήνω την επιθυμία μου να μην πάθουν άλλα στολίδια του χωριού ότι αναίτια πάθαμε εμείς. Οι Αρμενιώτες έχουνε μάθια τη φωνή τους χάσανε και καλά θα κάνουνε να την ξαναβρούνε.