Μια μικρή «κοινότητα ανθρώπων», με κοινά ενδιαφέροντα και καλλιτεχνικές ανησυχίες δημιουργήθηκε τις προηγούμενες ημέρες στην καρδιά της Παλιά Πόλης και τη γνωστή καφετέρια Figaro Social. Για περισσότερες από τρεις μέρες, 17 καλλιτέχνες, χειροτέχνες και εικαστικοί έσμιξαν στο χώρο του Figaro για την έκθεση – bazaar με τον τίτλο Agora 2013, ενώνοντας τις δυνάμεις τους, επικοινωνώντας μεταξύ τους και με το κοινό που συνάντησαν και υποδέχτηκαν ως πελάτες ή απλώς ως θεατές των δημιουργιών τους. Η κεντρική ιδέα της έκθεση ήταν η υλοποίηση τριήμερων -αρχικά- «αγορών» σε ταιριαστά με την τέχνη πολυσύχναστα μέρη, ξεκινώντας από το Figaro, ενώ στόχος ήταν η προσέγγιση του κοινού σε ένα κλίμα γιορτινής «αγοράς», που αναδεικνύει τα πολιτιστικά και κοινωνικά στοιχεία της τέχνης τους…
Βρεθήκαμε στο χώρο της έκθεσης και θαυμάσαμε τις πρωτότυπες δημιουργίες των καλλιτεχνών που απάρτισαν την Agora 2013. Κοσμήματα χειροποίητα, φωτιστικά επίσης φτιαγμένα στο χέρι, κατασκευές κατάλληλες για διακόσμηση, δημιουργίες με υλικά που για τον περισσότερο κόσμο θα ήταν άχρηστα και για πέταμα, κάδρα κ.α. συναποτελούσαν την εν λόγω έκθεση. Μιλήσαμε δε, με όσες καλλιτέχνιδες βρήκαμε εκεί κατά την ημέρα της επίσκεψης μας. Ακολουθούν οι δηλώσεις για το σήμαινε αυτή οι έκθεση για τις ίδιες:
Χαρά Θεοδωράκη («πρωτεργάτρια» της έκθεσης, χειροτέχνης): «Υπάρχει, το έχουμε ξαναδεί. Θέλαμε πάρα πολύ να γίνει και στην πόλη μας. Οπότε, μιας και είμαι χειροτέχνης κι έχω δει τέτοιους είδους εκθέσεις και στην Αθήνα και στο εξωτερικό, διάλεξα αρχικά ανθρώπους, και χειροτέχνες και εικαστικούς, που μου αρέσουν οι δουλειές τους -μιλάμε πάντα για επαγγελματίες- για να συνυπάρξουν σε έναν ωραίο χώρο. Είναι η πρώτη μας φορά, αλλά δε θα είναι η τελευταία. Θέλουμε να το κάνουμε το λιγότερο δυο φορές το χρόνο, μακάρι να μπορούσαμε να το κάνουμε και κάθε μήνα, αλλά είναι λίγο δύσκολο οργανωτικά. Θέλουμε να το ανοίξουμε, να μπει κι άλλος κόσμος. Όποιος θέλει, μπορεί να απευθυνθεί σε εμένα (κατάστημα Γοβατζιδάκη 21, τηλ. 2831023457). Θέλαμε να μας βρει ο κόσμος της Κρήτης και του Ρεθύμνου σε ένα χώρο ωραίο, ενωμένους. Είναι ωραίο να έρχεται ένας άνθρωπος να παίρνει ένα δωράκι που είναι φτιαγμένο στο χέρι και είναι ιδιαίτερο για μένα τον ίδιο. Δεν το βρίσκει αυτό εύκολα κανείς σε ένα εμπορικό κατάστημα».
Στέλλα Δρυγιαννάκη (Ρούχο, αξεσουάρ): «Είμαστε άνθρωποι από το Ρέθυμνο που φτιάχνουμε πράγματα, που γνωριζόμαστε μεταξύ μας και θέλαμε κι ο κόσμος να γνωρίσει τη δουλειά μας. Μας ενδιαφέρει να είμαστε έξω από τα μαγαζιά με τους μεσάζοντες και θέλουμε εμείς οι ίδιοι οι καλλιτέχνες να ’ρθουμε σε επαφή με τον πελάτη/τον ενδιαφερόμενο και να έχουμε έτσι μια πιο προσωπική σχέση. Έτσι, ‘‘σπάει’’, δεν είναι απλώς ένα εμπόρευμα. Το να δεις τον ενθουσιασμό του ανθρώπου που θέλει να έχει αυτό που φτιάχνεις σίγουρα σε ικανοποιεί, κι είναι διαφορετικό από το να είσαι συνέχεια στο εργαστήριο, μόνος σου, να φτιάχνεις πράγματα. Το σημαντικό είναι να βρεθούν οι ίδιοι οι καλλιτέχνες σε επαφή με τους ανθρώπους».
Μαρία Πουρή (κόσμημα): «Επανεντάσσομαι κατά κάποιον τρόπο στα πράγματα και γνωρίζω ανθρώπους που δημιουργούν σαν κι εμένα, που έχουν μεράκι και ανησυχίες. Είναι καλό να ανταλλάσουμε απόψεις. Αυτό μέτρησε πολύ για μένα. Είναι ικανοποιητικό να βλέπεις ανθρώπους να ανταποκρίνονται σε αυτό που κάνεις, να τους αρέσει. Σε ενθαρρύνει να ξαναδημιουργήσεις. Σίγουρα, υποστηρίζει λίγο την ‘‘τσέπη’’ του κόσμου, (πχ υπάρχει το μάξιμουμ των 50 ευρώ σε δημιουργίες), οπότε είναι και στα πλαίσια της όλης ατμόσφαιρας και της κατανόησης της εποχής».
Ιωάννα Καραγιώργου (papier mache): «Είναι ωραία, γιατί συναναστρέφεσαι με κόσμο που έχει σχεδόν τις ίδιες ανησυχίες μ’ εσένα στη σημερινή εποχή αυτήν τη δύσκολη. Προσπαθούμε να συνυπάρξουμε και να ανταλλάξουμε ιδέες, να δώσει ο ένας στον άλλο ελπίδα και κουράγιο, για να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε και μας αρέσει να κάνουμε και μας δίνει ευτυχία σε αυτήν τη ζωή. Είναι ψυχοθεραπεία».
Οι συμμετέχουσες τα είπαν όλα… Με τη σειρά μας, να πούμε ότι ήταν μια έκθεση που γενικότερα είχε απήχηση και άρεσε. Η αμεσότητα της επαφής του ίδιου του δημιουργού με το θεατή/πιθανό πελάτη ήταν που έκανε τη διαφορά και αυτό που δίνει το κίνητρο στους καλλιτέχνες να επιχειρήσουν ξανά κάτι παρόμοιο…
ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΟΥΔΑΚΗΣ
