Λοιπόν λοιπόν ΜΜΕ, αστυνομία, βουλή και πλουτοκρατία μας πετάνε τασάκια στο κεφάλι για να μας ρίξουν στάχτη στα μάτια. Την ώρα που η διαφθορά συνεχίζει να χτυπάει κόκκινο, το εισαγγελικό και αστυνομικό έργο αρχίζει και τελειώνει με ντου στους υπό κατάληψη χώρους όπως για παράδειγμα στη βίλα της Αμαλίας. Τόσα χρόνια, απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, μια βίλα μας τυραννά. Από τη ροζ βίλα της Λιάνη και του Αντρέα, τις αυθαίρετες βίλες τον πολιτικών, τις βίλες των οργίων στην επαρχία και τώρα στη βίλα της Αμαλίας. Α ρε Αμαλία να ’ξερες παιχνίδια που γίνονται στη βίλα σου. Πλάκα πλάκα τόση προπαγάνδα πρέπει να έχουν ζήσει μόνο οι Βόρειο-Κορεάτες. Η λίστα του Σίντλερ να περνάει σε δεύτερη μοίρα και να νομίζει ο κόσμος ότι τώρα που οι καταλήψεις τέλειωσαν, τέλειωσαν και τα προβλήματα μας.
Έρευνες γίνονται και για τις επιπτώσεις στο περιβάλλον από την αιθάλη από τα τζάκια και τις σόμπες. Λες και νοιάζει κανέναν το μεθαύριο αν δε ξέρει πώς θα επιβιώσει σήμερα και τι θα του ξημερώσει αύριο. Και να πεις πως ήταν μόνο η αιθάλη. Δε μας έφτανε μόνο αυτή, τώρα έχουμε και τα υγραέρια από τα γκαζάκια σε δημοσιογράφους. Γέμισε ο κόσμος εξιλαστήρια θύματα και οι πραγματικοί ένοχοι πίνουν ανενόχλητοι το καφεδάκι τους.
ΥΓ: Το Ρέθυμνο των ατιμώρητων καθαρμάτων εξακολουθεί να είναι και πόλη των γραμμάτων και αυτό οφείλεται σε κάποιους που αγωνίζονται με νύχια και με δόντια. Κάποιοι όπως ο Χάρης Παπαδάκης που στο βιβλίο του «Οίκοι ανοχής στην πολιτεία της ανοχής» σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο πιο αθώα ήταν τα χρόνια τότε που υπήρχαν πραγματικά μπορντέλα στη πόλη μας.
Ran – ta – plan