Αποκλειστικά στο πολιτικό επίπεδο διεξάγονται πλέον οι διαπραγματεύσεις, με την κυβέρνηση να έχει επιλέξει αυτήν την τακτική, όχι μόνο επειδή θεωρεί ότι τα πολιτικά επίδικα είναι κομβικά για την επίτευξη λύσης, αλλά και επειδή επί της ουσίας ο «στραγγαλισμός» της ελληνικής οικονομίας έχει κατά βάση πολιτικά χαρακτηριστικά και κίνητρα.
Σ’ αυτό το σκηνικό, οι κορυφαίοι στο Μαξίμου έχουν αντιπαραβάλει οικονομικά στοιχεία για τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας μέχρι το τέλος του 2016 και τα ποσά τα οποία δεν έχουν καταβληθεί στην Ελλάδα. Και έχουν εξαγάγει το συμπέρασμα ότι το χρηματοδοτικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας θα μπορούσε να έχει λυθεί, αν οι θεσμοί και οι εταίροι «συμμορφώνονταν» με την πολιτική νομιμότητα και εκταμίευαν ποσά τα οποία θα έπρεπε να έχουν δοθεί απολύτως νόμιμα στην Αθήνα.
Τα χρέη μας
Ούτως ή άλλως, όσον αφορά τις δανειακές υποχρεώσεις της Ελλάδας για το διάστημα από τον τρέχοντα Ιούνιο μέχρι το τέλος του 2015, τα τοκοχρεολύσια που οφείλει να αποπληρώσει η Αθήνα ανέρχονται συνολικά σε κάτι λιγότερο από 16 δισ. ευρώ. Σύμφωνα, δε, με τα στοιχεία του ΟΔΔΗΧ, η Αθήνα πρέπει να αποπληρώσει το 2016 7,3 δισ. ευρώ, με το συνολικό ποσό να διαμορφώνεται στα 23,3 δισ. ευρώ.
Από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και μηχανισμούς η Ελλάδα θα μπορούσε να εισπράξει τα κάτωθι ποσά:
■ 10,9 δισ. ευρώ από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ). Το ποσό αυτό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί, έπειτα από απόφαση των αρμόδιων κοινοτικών οργάνων που θα έδινε το πολιτικό «πράσινο φως», όχι μόνο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, αλλά και για την εξυπηρέτηση δανειακών υποχρεώσεων της Ελλάδας.
■ 1,9 δισ. ευρώ από τα κέρδη των «SMP» του 2014, ποσό που προέρχεται από τη διακράτηση των κερδών ελληνικών ομολόγων που κατέχουν οι εθνικές κεντρικές τράπεζες της Ευρώπης.
■ 1,4 δισ. ευρώ από τα αντίστοιχα κέρδη των «SMP» του 2015, ποσό το οποίο θα «απελευθερωθεί» στις αρχές Ιουλίου.
■ 3,5 δισ. ευρώ, που προέρχονται από τη μετακύλιση των ομολόγων «ANFA» που κατέχουν εθνικές κεντρικές τράπεζες. Σημειώνεται ότι τον Νοέμβριο του 2012 είχε υπάρξει απόφαση για μετακύλιση ενός μέρους των ομολόγων του ελληνικού κράτους, ώστε να υπάρχει ο κατάλληλος «χώρος» για την εξυπηρέτηση υποχρεώσεων. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, είχε διαβεβαιώσει τον πρώην ομόλογό του Γιάννη Στουρνάρα ότι τα συγκεκριμένα ποσά θα καλυφθούν, κάτι το οποίο ουδέποτε συνέβη.
■ 4 δισ. ευρώ μπορούν να αντληθούν με απολύτως νόμιμο τρόπο, αν μετατεθεί η πληρωμή των τόκων του δεύτερου δανείου, που έλαβε η Ελλάδα από τον EFSF, ύψους 50 δισ. ευρώ. Το συγκεκριμένο δάνειο δόθηκε μετά το PSI, ενώ αυτή η τακτική ακολουθήθηκε και στο πρώτο δάνειο που αντλήθηκε από τον ίδιο μηχανισμό.
■ 1,8 δισ. ευρώ από την τελευταία δόση του τρέχοντος δανείου. Εάν «ξεκλειδώσει» αυτή η δόση, τότε νομικά ολοκληρώνεται το τρέχον πρόγραμμα.
Μία η άλλη
Το σύνολο των παραπάνω ποσών ανέρχεται σε 23,5 δισ. ευρώ. Πρόκειται για ποσό σχεδόν ίσο με τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας, όπως περιγράψαμε παραπάνω, γεγονός που θα διευκόλυνε τη λειτουργία της χώρας μέχρι το τέλος του 2016. Αρμόδια κυβερνητικά στελέχη έχουν επισημάνει, μάλιστα, ότι ακόμα και αν υπήρχε κάποια «αστοχία» σε κάποιο από τα μικρότερα παραπάνω ποσά, αυτό θα μπορούσε να αντληθεί προς το τέλος του 2016, έπειτα από δημοπρασία εντόκων στις «αγορές».
Η κατάσταση θα μπορούσε μάλιστα να «χαλαρώσει» έτι περαιτέρω αν ανταλλάσσονταν ελληνικά ομόλογα που εκδόθηκαν επί προεδρίας Ζαν-Κλοντ Τρισέ, ύψους 27 δισ., τα οποία κατέχει η ΕΚΤ. Τα συγκεκριμένα ομόλογα υπάγονται στο ελληνικό Δίκαιο, ενώ το επιτόκιό τους είναι εξαιρετικά υψηλό (περίπου 8%). Ετσι, η ανταλλαγή τους με άλλα ομόλογα με χαμηλότερο επιτόκιο και με λήξη σε μερικές δεκαετίες θα λειτουργούσε «θεραπευτικά» για την ελληνική οικονομία.
Το γεγονός, όμως, ότι τα ποσά αυτά δεν δίνονται από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς δημιουργεί τη βεβαιότητα σε συνεργάτες του Αλέξη Τσίπρα ότι επί της ουσίας γύρω από την ελληνική οικονομία έχει στηθεί ένας «πολιτικός κλοιός», που στόχο έχει την «πολιτική ασφυξία» της ελληνικής κυβέρνησης με κορμό την Αριστερά.
